جدایی مردم از حکومتها و حاکمیت منافع بیگانگان و فاسدان
… و خواست مردم است.شما به حکومتهایى که در طول این چند صد سال در ایران بودهاند، از حکومت منحوس و وابسته و فاسد پهلوى، تا حکومت ضعیفِ وابستهی بیعرضهی بیلیاقتِ قاجارى، تا حکومتهاى قبل از قاجار -که بعضى نامونشان هم دارند، عنوان فاتح هم دارند- نگاه کنید؛ ببینید در کدامیک از این حکومتها مردم ایران و آحاد ملّت ایران نسبت به اولیاى حکومت، احساس علقه و رابطه میکردند؟ خواهید دید در هیچکدام چنین وضعى وجود نداشته؛ مردم جدا بودند، آنها هم جدا بودند؛ سیاست خارجى را تنظیم میکردند، مردم خبر هم نداشتند و علاقهاى هم به آن نداشتند و برطبق مصالح مردم هم نبود. حتّى کارهایى که بهوسیلهی حکومتها بهعنوان خدمت در این کشور انجام میشد، غالباً -مگر موارد خیلى معدودى- به نفع و صلاح یا بیگانگان یا همان اولیاى حکومت فاسد بود؛ همین راهآهن سرتاسرى که در زمان رضاخان کشیده شد، هم تحقیقات بیگانگان، هم خودیها نشان میدهد که …
شادی مردم از سقوط سلسلههای سلطنتی گذشته
هر کدام از این سلاطین سابق یا سلسلههاى سابق که از بین رفتند، رفتن آنها با خوشحالى مردم مواجه شد. رضاخان که رفته بود -آنطور که ما از بزرگترهایمان شنیدهایم و آن کسانى که یادشان است میدانند- مردم خوشحالى میکردند. وقتى این سلسلهی منحوس در ایران منقرض شد، شما دیدید که مردم چه جشن عظیمى را به راه انداختند -آن جشن و خوشحالى غیر از خوشحالىِ پیروزى انقلاب بود؛ این یک چیز دیگر بود، آن یک چیز دیگر بود- که آن مستقلّاً براى مردم شادیآور بود. خب، مردم از اینها بیگانه بودند، …