نگرانی از اوضاع حوزهها با تندرویهای آنان و سهلانگاری ما
… شده است، ولی صحت آن را نمیدانم. در هر صورت سنگرها را حتی الامکان نباید از دست داد و قیام به وظایف به مقدار امکان لازم است، و اگر کوتاهی در آن نکنیم باکی نیست؛ فرضاً با شکست ظاهری مواجه شویم لکن رضای خدای تعالی را اگر موفق شویم جلب کنیم، امور دیگر سهل است. این جانب لحظات آخر عمر را میگذرانم و از اوضاع عمومی و خصوص حوزههای علمیه نگران و نمیدانم با آن تندرویهای آنها و این سهل انگاری ماها امر به کجا منجر میشود؟ «وَ الَّذی یُوجِبُ التَّسْکین فی الجمله: انَّ لِلْبَیْتِ رَبّاً»[2] و این رشته بحمد الله گسستنی نیست، هر چه باریک شود. شما طبقه جوان مایوس نباشید و با اراده و عزم راسخ مهیای خدمت و فرصت باشید. سلف صالح ما- رضوان الله علیهم- فرصت عجیبی را در موقع رفتن سلف خبیث …
علاقه به خدمت به حوزه و نبود راهی برای آن بیمزاحمت آقایان
… است. راجع به آقای علمی که در سیرجان تشریف دارند، مجازند نصف وجوه را در آنجا صرف کنند و نصف دیگر را برسانند. راجع به مطلب دیگری که مرقوم شده بود تا کنون راه حل بیمحذوری به نظر نرساندهاند و آنچه گفته شده است غیر صحیح بوده. امید است خداوند تعالی اصلاح فرماید. این جانب با علاقه زیادی که به حوزه محترمه دارم و خدمت به آنجا را لازم میدانم مع ذلک راهی که بتوان- بیمزاحمت به آقایان- انجام داد، نبوده است، «و الی الله التکلان». از جنابعالی امید دعای خیر دارم. و السلام علیکم.
گفتوگو دربارهٔ اقامت مخاطب در کرمانشاه و امید به توفیق او در تحکیم امور مدرسه
به عرض عالی میرساند، مرقوم محترم که حاکی از سلامت مزاج شریف و حاوی تفقد از اینجانب بود موجب تشکر گردید. سلامت و سعادت و توفیق جنابعالی را خواستار است. با جناب مستطاب ثقهالاسلام آقای حاج آقا بهاءالدین راجع به اقامت کرمانشاه و همکاری جنابعالی صحبت شد و برای تشیید امور سرکار مطالبی به ایشان تذکر دادم. انشاءالله تعالی امید است توفیق بیشتری پیدا کنید برای تشیید امور مسلمین و مدرسه مبارکه. از جنابعالی امید دعای خیر برای حُسن عاقبت دارم.