فلسفهٔ وجود حوزه حفظ اسلام و بیثمری آن در صورت از میان رفتن احکام اسلام
روحانیت نباید از چیزی بترسد، روحانیت نباید از عربدهکشیها، وحشیگریها و غوغای مشتی رجاله و اراذل وحشت کند. علما و روحانیان باید تا آخرین قطره خون خود را در راه اسلام، در راه قرآن و در راه اعلای کلمه الله نثار کنند. اگر بناست- خدای نخواسته- اسلام نباشد، احکام قرآن نباشد، مذهب جعفری در کشور از رسمیت بیفتد، روحانیت اصلًا نمیخواهیم باشد، (در آن صورت) حوزههای علمیه نمیخواهیم وجود داشته باشد. ما حوزههای علمیه را میخواهیم برای حفظ اسلام، ترویج احکام الهی و قوانین قرآنی. اما اگر بنا باشد، دستگاه جبار، دین مقدس اسلام را از رسمیت بیندازد، احکام اسلام را از بین ببرد و قرآن را مهجور و منکوب کند، وجود حوزههای علمیه چه ثمرهای دارد و چه آثاری بر آن مترتب است؟[5] آیا این حوزهها را میخواهیم که فقط از ترتب بحث کند؟[6] حوزههای علمیه باید زنده باشد و در برابر دشمنان اسلام چون کوه محکم بایستد و بخروشد. این حکومت فاسد همه قوای خود را برای ضربه زدن به اسلام و مردم مسلمان به کار گرفته است و بساط ظلم و جنایت خود را هر روز بیشتر گسترش میدهد. ما وظیفه داریم که در برابر این جنایتکاران بایستیم و سکوت نکنیم.