رفتن به محتوای اصلی

حمله به مدرسهٔ فیضیهرویداد

نام‌های دیگر: حملهٔ مدرسهٔ فیضیه

مقایسهٔ دیدگاه رهبران
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

یورش مأموران رژیم پهلوی به مدرسهٔ فیضیهٔ قم در سال ۱۳۴۲ و پیامدهای آن.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:بیانات در جمع روحانیون و طلّاب قم (صبر و استقامت در برابر مصائب و فجایع)— ۱۳۴۲/۰۱/۰۲

سیر زمانی

از ۱۳۴۲ تا ۱۳۵۸
۱۳۴۲۱۳۵۸

فقط سال ۱۳۵۷همهٔ سال‌ها

حملهٔ مأموران امنیتی و کماندوها به نام دهقان و آتش زدن قرآن

… حالایی که این نَفَسهای آخر هست و حرکات مذبوحانه است، حالا تازه یک فکرهایی به کله‌اش افتاده است! به اسم کولیها، در کرمان، و از قراری که می‌گویند به اسم کولیها به اسم بیابانگردها، یک دسته‌ای آورده‌اند، حالا اگر یک چیزی به آنها داده باشند و آورده‌اند نمی‌دانم؛ اما نظیر مدرسه فیضیه و آن سال که دیگر ما حاضر بودیم و در قم بودیم که این سازمان امنیتیها و این کماندوها را به اسم «دهقان» ها ریختند در مدرسه فیضیه و قرآن آتش زدند، عمامه‌ها آتش زدند، اشخاص [را] از پشت بام انداختند پایین و از بین بردند با کماندوها، به اسم اینکه دهقانها، دهقانها نمی‌خواهند؛ دیگر آخوند نمی‌خواهند! اینها دیگر قرآن نمی‌خواهند! آخوند نمی‌خواهند! دهقان این جور است؟ دهقان هر وقت هم از او بپرسی، هم قرآن را می‌خواهد و هم اسلام [را]؛ [آنها] عاشق اسلامند.

خنثی شدن نقشهٔ مأموران در اجتماع و حملهٔ همان روز به فیضیه

… که ما بودیم و حاضرِ وَقْعه[5] بودیم؛ حتی منزل ما هم‌ آمدند منتها من با یک ضربه مقابل نگذاشتم که آن کارهایی که می‌خواهند بکنند. یک اجتماع بود آنجا، اوایل این قضایا بود و اجتماع بود، و بعضی صحبت می‌خواستند بکنند و خود من هم شاید صحبت کردم یا می‌خواستم بکنم؛ به من گفتند که، دیدم خودم هم که یک صلواتهای بی‌مورد [فرستاده‌] شد، من به یکی از رفقا گفتم که برو بگو اگر در اینجا یک شلوغی بکنید، من می‌روم در صحن حضرت معصومه آنجا می‌روم منبر و حرفهایم را آنجا می‌زنم. اینها مامور نبودند یک همچنین کاری را که همچو عکس العملی دارد بکنند؛ نمی‌دانستند که باید چه بکنند، ترک کردند. و همان روز در مدرسه فیضیه ریختند و همان بساط را درست کردند و عرض می‌کنم که همان جنایات را؛ همان عصرش در مدرسه فیضیه، آن جنایات را کردند.

انجام حمله به مدرسهٔ فیضیه به فرمان شاه

… از این مسائل ندارد! همه افراد ایران اطلاع دارند الّا شاه! شاه توی این جمعیت نبوده است؟! در بین این مردم نبوده؟! ایشان که در فرمایشات خودشان همیشه می‌گویند که همه کارها به دست من انجام می‌گیرد؛ و دیگران هم همین طور می‌گویند که هر چه عمل می‌شود به دست شاه است. در قضیه مدرسه فیضیه که ریختند و مدرسه فیضیه را آن کارها کردند، ما آن وقت می‌دیدیم که [به‌] هر کس- هر کس- مراجعه می‌شد می‌گفت که اعلیحضرت فرموده است، چاره‌ای نیست. ما آن روز در یکی از اعلامیه‌ها[2] همین مطلب را نوشتیم که به هر جا مراجعه می‌شود می‌گویند که اعلیحضرت فرموده‌اند؛ اعلیحضرت فرموده‌اند که بروید مدرسه فیضیه را بریزید تویش، چه بکنید. و راست هم می‌گفتند. کسان دیگر یک همچو کارها را اجازه نمی‌داد. نمی‌توانستند بدهند بدون اطلاع شاه. شاه که تمام نظام ایران در تحت رهبری ایشان هست، ایشان هم خودشان قبول دارند این را، و در نظام نمی‌شود حکم قتل یک کسی را یا حکم غارت یک جایی را یا حکم قتل عام یک ناحیه‌ای را، یک رئیس …

یورش عوامل رژیم در پناه پاسبانان و لشکریان

… ما که یک همچو کسی به ما حکومت کند. یک همچو کسی به ما برای ما وزارت کند، وکالت کند. زیر سایه چماق کولی الآن ادامه حیات دارد ایشان می‌دهد! این هم فایده ندارد. وقتی بنا شد چماق باشد، مردم هم چماق دارند! مردم هم مقابلش چماق دست گرفتند و بیرونشان کردند اینها را. البته آن چماق به دستها در پناه نظامی بودند، چنانچه در مدرسه فیضیه و قم که ریختند در خرداد- قبل از 15 خرداد- ریختند در مدرسه و آن خرابکاریها را کردند، یک دسته‌ای را آوردند از خودشان در پناه پاسبانها و در پناه لشکریها، ریختند توی مدرسه، آن کار را کردند؛ حالا هم دارند این کار را می‌کنند که در پناه قوای انتظامی، قوه انتظامی، در پناه قوای انتظامی به خرابکاری مشغولند. «قوای انتظامی»! این از همان لغتهاست که عرض کردم محتوا را از دست داده و همین صورتی است قوای انتظامی است دیگر! الآن قوای «انتظامی» ما قوای «مخرب» …

یورش مأموران امنیتی به فیضیه به نام دهقانان

… توی دانشگاهی، توی یک جایی، می‌ریزند می‌کشند و می‌زنند، و بعد پشت سرشان هم مامورین انتظامی ایستادند که این کولیها هر کاری دلشان می‌خواهد بکنند. آن وقت [گروه‌] انتقام درست کرده بودند و منزلهای مردم را منفجر می‌خواستند بکنند، و حالا به اسم کولیها می‌ریزند. در مدرسه فیضیه هم که ریختند، به اسم دهقانها ریختند[10] دهقانها! که بعضی از آقایان می‌گفتند: این «دهقانها» چطور همه شان ادکلن زده بودند! [خنده حضار]. [اینکه ظاهرش‌] فلان جور بود؛ این چه دهقانی بود! این سازمان امنیتیها به اسم دهقان ریختند مدرسه فیضیه را آن طور [ویران‌] کردند، حالا هم به اسم «کولی» این کار را می‌کنند. در هر صورت ماها مکلفیم همه‌مان؛ و ما باید با برادرهای خودمان که در راه ملتشان …

یورش به فیضیه و کشتار طلاب به امر شاه

… و نمی‌دانم، حکومت نظامی است، اینها شعر [است‌]، خود این آدم است. الآن هم که شکست خورده است، باز از آن زیر، خود این آدم است که دارد این کارها را انجام می‌دهد و الّا شهربانیِ یک جایی چه کار دارد که مردم این طور باشند. خوب، امرش می‌کنند؛ همه می‌گویند: امر است. ما آن وقت که قم بودیم، وقتی که آمدند مدرسه فیضیه را به آن فضاحت ریختند و طلبه‌ها را آن طور زدند و بعضی شان را کشتند، بعضی شان را [مجروح کردند]؛ بعد به هر کس که مراجعه می‌شد، می‌گفتند: امر اعلیحضرت است. هر کس؛ شهربانی قم [می‌گفت‌] امر اعلیحضرت است. به هر که مراجعه می‌کردند، همه‌اش امر اعلیحضرت بود و همین طور هم بود و تا حالا این امر اعلیحضرت است؛ دیگر غیر از اعلیحضرت که کسی نیست در کار. این هم باب رادیوشان و تلویزیونشان؛ این امثال باب تبلیغاتشان.

یادآوری آتش زدن قرآن‌ها و عمامه‌ها و آزار جوانان

… اسلحه‌ها ارز است؟! پول است؟! اشتباه کرده این؟! به خیال اینکه دارد پول می‌گیرد، لیره می‌گیرد، این چیزها را گرفته است؟! این جنایتهایی که در ایران تا حالا کرده است، حبسهایی که کرده، زجرهایی که کرده، شکنجه‌هایی که داده، قتلهای عامی که کرده، اینها اشتباهی بوده؟! مثلًا به مدرسه فیضیه که ایشان کماندوها را فرستادند و ریختند در مدرسه فیضیه و قرآنها را آتش زدند، عمامه‌ها را آتش زدند، جوانها را دست و پا شکستند، حجره‌ها را خراب کردند و شکستند، خیال می‌کرده است که این یک جایی از روسیه است و حمله به روسیه است و اشتباهی، اشتباه از کار درآمده؟! عقیده ایشان این بوده است که مدرسه فیضیه یک جایی است که از محلهای اجانب است؟! یا این اشخاصی که ایشان حبس کرده، اشتباه کرده و این اعتقادش این بوده است که در باغستان اینها را برده است؟! و حالا معلوم شده نه، این حبس بوده نه باغ؟! این اشخاصی را که از علما در حبس …