سوزاندن کتب دینی و قرآن و عمامهها و پرت کردن طلاب از بام در زمان محمدرضا
در زمان پسر هم که شما شاهد بودید که حملهها شد بر مدرسه فیضیه. مدرسه فیضیه شاهد سوختن کتابهای دینی، بلکه کتاب آسمانی ما بود، شاهد آتش زدن عمّامههای اهل علم و شاهد پَرْت کردن بعض از طلاب ما از پشت بام به زمین [بود]. و بحمد الله حالا هم شاهد است که شما علمای بلاد از کاشان، از رفسنجان، مجتمع شدید و آزادانه مسائل خودتان را میگویید. و من امیدوارم که تا آخرْ این آزادی و این استقلال محفوظ بماند.
حملهٔ مأموران امنیتی و کماندوها به نام دهقان و آتش زدن قرآن
… حالایی که این نَفَسهای آخر هست و حرکات مذبوحانه است، حالا تازه یک فکرهایی به کلهاش افتاده است! به اسم کولیها، در کرمان، و از قراری که میگویند به اسم کولیها به اسم بیابانگردها، یک دستهای آوردهاند، حالا اگر یک چیزی به آنها داده باشند و آوردهاند نمیدانم؛ اما نظیر مدرسه فیضیه و آن سال که دیگر ما حاضر بودیم و در قم بودیم که این سازمان امنیتیها و این کماندوها را به اسم «دهقان» ها ریختند در مدرسه فیضیه و قرآن آتش زدند، عمامهها آتش زدند، اشخاص [را] از پشت بام انداختند پایین و از بین بردند با کماندوها، به اسم اینکه دهقانها، دهقانها نمیخواهند؛ دیگر آخوند نمیخواهند! اینها دیگر قرآن نمیخواهند! آخوند نمیخواهند! دهقان این جور است؟ دهقان هر وقت هم از او بپرسی، هم قرآن را میخواهد و هم اسلام [را]؛ [آنها] عاشق اسلامند.
خنثی شدن نقشهٔ مأموران در اجتماع و حملهٔ همان روز به فیضیه
… که ما بودیم و حاضرِ وَقْعه[5] بودیم؛ حتی منزل ما هم آمدند منتها من با یک ضربه مقابل نگذاشتم که آن کارهایی که میخواهند بکنند. یک اجتماع بود آنجا، اوایل این قضایا بود و اجتماع بود، و بعضی صحبت میخواستند بکنند و خود من هم شاید صحبت کردم یا میخواستم بکنم؛ به من گفتند که، دیدم خودم هم که یک صلواتهای بیمورد [فرستاده] شد، من به یکی از رفقا گفتم که برو بگو اگر در اینجا یک شلوغی بکنید، من میروم در صحن حضرت معصومه آنجا میروم منبر و حرفهایم را آنجا میزنم. اینها مامور نبودند یک همچنین کاری را که همچو عکس العملی دارد بکنند؛ نمیدانستند که باید چه بکنند، ترک کردند. و همان روز در مدرسه فیضیه ریختند و همان بساط را درست کردند و عرض میکنم که همان جنایات را؛ همان عصرش در مدرسه فیضیه، آن جنایات را کردند.
یورش و غارت حجرهها به فرمان مأمور رژیم
آقا، اینها خودشان میگویند، من که نمیگویم، به هر که مراجعه میکنی، میگوید: شاه گفته؛ شاه گفته مدرسه فیضیه را خراب کنید؛ شاه گفته اینها را بکشید ... آن مردکه[4] آمد در مدرسه فیضیه- حالا اسمش را نمیبرم، آن وقت که دستور دادم گوشهایش را ببرند، آن وقت اسمش را میبرم [ابراز احساسات حضار]- آمد در مدرسه فیضیه فرمان داد، سوت کشید؛ تمام مستقر شدند در یک گوشهای. گفت: منتظر چه هستید، بریزید تمام حجرهها را غارت کنید، تمام را از بین ببرید. گفت: حمله کن، حمله کردند. از ایشان بپرسی آقا چرا این کار را کردید؟ میگوید: اعلیحضرت فرموده. اینها دشمن اعلیحضرتند. اسرائیل دوست اعلیحضرت است؟ اینها دشمن اعلیحضرت هستند؟ اسرائیل مملکت را به باد میبرد، اسرائیل سلطنت را میبرد؛ [با کمک] عمال اسرائیل.
چهلم کشتهشدگان فیضیه و سوگ بازماندگان آنان
چهل روز از مرگ و ضرب و جرح عزیزان ما گذشت. چهل روز است بازماندگان کشتگان مدرسه فیضیه بر عزیزان خود سوگواری میکنند. دیروز پدر قد خمیده مرحوم سید یونس رودباری[1]، که آثار عظمت مصیبت چهرهاش را درهم شکسته بود، به ملاقات من آمد. با چه زبان میشود مادرهای فرزند مرده و پدرهای غمدیده را تسلیت داد؟ باید به پیغمبر اسلام- صلی الله علیه و آله- و امام عصر- عجل الله تعالی فرجه- عرض …
ناروشن بودن آمار کشتهشدگان، زندانیان و پنهانشدگان پس از چهل روز
در این چهل روز ما نتوانستیم احصائیه[3] مقتولین و مصدومین و غارتشدگان را درست به دست بیاوریم. نمیدانیم چند نفر در زیر خاک، و چند نفر در سیاهچالهای زندانها، و چند نفر در پنهانی به سر میبرند. چنانکه بعد از سالهای دراز، عدد مقتولین مسجد گوهرشاد[4] را، که با کامیونها حمل کردند، نمیدانیم
دعوت مسلمانان به سوگواری در چهلم فاجعه و نفرین بر مسببان
مناسب است ملت مسلمان- در ایران و غیر ایران- روز چهلم فاجعه بزرگ اسلام یادی از مصیبتهای وارده بر اسلام و حوزههای اسلامی بکنند؛ و در صورتی که عمال دولت مانع نشوند، مجالس سوگواری داشته باشند و بر مسببین این فجایع نفرین کنند.
ضرب و شکستن سر و پا و کشتن طلاب و افکندن آنان از بام
این سال بد بود برای اینکه حمله به اسلام زیاد شد، حمله به قرآن زیاد شد؛ مراکز علم را کوباندند به حَسَب توهّم خودشان؛ بچههای ما را، عزیزهای ما را زدند، سرهایشان را شکستند، پاهایشان را شکستند، بعضیشان را کشتند، از پشت بامها انداختند. اگر اینها دهقانها بودند،[5] پس چرا این دستگاه انتظامی کمکشان میکرد؟ اینکه دیگر مخفی نبود؛ این را صد هزار جمعیت از توی خیابانها و از توی صحن و از توی مدرسه، خوب میدیدند که دستگاه شهربانی دارد کمک مستقیم میکند؛ این دهقانها را کمک میکرد بر ضد اسلام. اگر راست …
ممانعت رژیم از برگزاری مجالس فاتحهٔ کشتگان در قم و تهران
بنده [هنوز] این مسائلِ جوانهای خودمان را ندیدم، و بعد از مباحثه میروم میبینم. اول وقتی است که میروم میبینم. برویم آنجا یک فاتحهای بخوانیم برای آنهایی که کشتند [گریه حضار]؛ یک اظهار تاثری بکنیم برای اینها؛ اینها که نمیگذارند ما فاتحه هم بگیریم [گریه حضار]. اگر دهقانها کردند، پس چرا نمیگذارید فاتحه بگیریم؟ چرا فاتحه تهران را به هم میزنید؟
یورش مأموران با لباس مبدل در روز وفات امام صادق (ع) و غارت مدرسه
حمله کماندوها و مامورین انتظامیِ دولت با لباس مبدل و به معیت و پشتیبانی پاسبانها به مرکز روحانیت خاطرات مغول را تجدید کرد. با این تفاوت که آنها به مملکت اجنبی حمله کردند، و اینها به ملت مسلمان خود. و روحانیون و طلاب بیپناه. در روز وفات امام صادق- علیه السلام- با شعار «جاوید شاه» به مرکز امام صادق و به اولاد جسمانی و روحانی آن بزرگوار حمله ناگهانی کردند؛ و در ظرف یکی دو ساعت تمام مدرسه فیضیه، دانشگاه امام زمان- صلوات الله و سلامه علیه- را با وضع فجیعی، در محضر قریب بیست هزار مسلمان، غارت نمودند؛ و دربهای تمام حجرات و شیشهها را شکستند. طلاب از ترس جان، خود را از پشت بامها به زمین افکندند. دستها و سرها شکسته شد. عمامه طلاب و ساداتِ ذریه پیغمبر را جمع نموده آتش زدند؛ بچههای شانزده- هفده ساله را از پشت بام پرت کردند؛ کتابها و قرآنها را- چنانکه گفته شده- پاره کردند.
فاجعهای یادآور واقعهٔ شهدای کربلا
از اظهار همدردی در این فاجعه عظیمه که واقعه شهدای کربلا را به نظر میآورد متشکرم. قوای دولتی با بیرحمی اولاد روحانی و جسمانی پیغمبر را سرکوب کرده و قلب امام زمان را جریحهدار نمودند. خاطرات زمان چنگیز تجدید شد. اکنون روحانیون تامین جانی ندارند. خداوند قاهر کافی است.
فاجعهای بینظیر جز در دوران توحش و قرون وسطی با مفقودان و مجروحان بسیار
از اظهار همدردی در فاجعه وارده بر اسلام که نظیر آن جز در دوران توحش و قرون وسطی رخ نداده متشکرم. مفقودین و مجروحین بسیار و احصا[1] نشده است. این است معامله دولت با اسلام و روحانیت. وَ اللهُ غالِبٌ عَلی امرِهِ.[2]
فاجعهای یادآور واقعهٔ شهدای کربلا
از اظهار همدردی در این فاجعه عظیمه که واقعه شهدای کربلا را به نظر میآورد متشکرم. قوای دولتی با بیرحمی اولاد روحانی و جسمانی پیغمبر اکرم را سرکوب کرد و قلب امام زمان را جریحهدار نمود. خداوند قهار کافی است.
دعوت مردم به دیدن جنایات دستگاه حاکمه در فیضیه و عیادت از روحانیان مجروح
... مردم لازم است از مدرسه فیضیه دیدن نمایند و جنایات غیر انسانی دستگاه حاکمه را از نزدیک ببینند و نیز به بیمارستانها سرکشی کنند و از روحانیان مجروح و مصدوم عیادت به عمل آورند تا دریابند که دستگاه حاکمه با روحانیت چه کرده است!
رسوا شدن ماهیت چنگیزی دستگاه حاکمه با این جنایت
… یک چنان مصایبی را تحمل کردهاند. شما امروز چه میگویید؟ از چه میترسید؟ برای چه مضطربید؟ عیب است برای کسانی که ادعای پیروی از حضرت امیر- علیه السلام- و امام حسین- علیه السلام- را دارند، در برابر این نوع اعمال رسوا و فضاحتآمیز دستگاه حاکمه، خود را ببازند. دستگاه حاکمه با ارتکاب این جنایت، خود را رسوا و مفتضح ساخت و ماهیت چنگیزی خود را به خوبی نشان داد. دستگاه جبار با دست زدن به این فاجعه، شکست و نابودی خود را حتمی ساخت. ما پیروز شدیم؛ ما از خدا میخواستیم که این دستگاه ماهیت خود را بروز دهد و خود را رسوا کند.
فاجعهٔ عظیم یادآور واقعهٔ طف
از اظهار همدردی در این فاجعه عظیمه که واقعه «طف»[1] را به خاطر میآورد، متشکر. دولت با قوای انتظامی اسلام و قرآن را کوبید. وَ سَیَعْلَمُ الَّذینَ ظَلَموُا ایَّ مُنْقَلَبٍ یَنْقَلِبُونَ[2]
انجام حمله به مدرسهٔ فیضیه به فرمان شاه
… از این مسائل ندارد! همه افراد ایران اطلاع دارند الّا شاه! شاه توی این جمعیت نبوده است؟! در بین این مردم نبوده؟! ایشان که در فرمایشات خودشان همیشه میگویند که همه کارها به دست من انجام میگیرد؛ و دیگران هم همین طور میگویند که هر چه عمل میشود به دست شاه است. در قضیه مدرسه فیضیه که ریختند و مدرسه فیضیه را آن کارها کردند، ما آن وقت میدیدیم که [به] هر کس- هر کس- مراجعه میشد میگفت که اعلیحضرت فرموده است، چارهای نیست. ما آن روز در یکی از اعلامیهها[2] همین مطلب را نوشتیم که به هر جا مراجعه میشود میگویند که اعلیحضرت فرمودهاند؛ اعلیحضرت فرمودهاند که بروید مدرسه فیضیه را بریزید تویش، چه بکنید. و راست هم میگفتند. کسان دیگر یک همچو کارها را اجازه نمیداد. نمیتوانستند بدهند بدون اطلاع شاه. شاه که تمام نظام ایران در تحت رهبری ایشان هست، ایشان هم خودشان قبول دارند این را، و در نظام نمیشود حکم قتل یک کسی را یا حکم غارت یک جایی را یا حکم قتل عام یک ناحیهای را، یک رئیس …
یورش عوامل رژیم در پناه پاسبانان و لشکریان
… ما که یک همچو کسی به ما حکومت کند. یک همچو کسی به ما برای ما وزارت کند، وکالت کند. زیر سایه چماق کولی الآن ادامه حیات دارد ایشان میدهد! این هم فایده ندارد. وقتی بنا شد چماق باشد، مردم هم چماق دارند! مردم هم مقابلش چماق دست گرفتند و بیرونشان کردند اینها را. البته آن چماق به دستها در پناه نظامی بودند، چنانچه در مدرسه فیضیه و قم که ریختند در خرداد- قبل از 15 خرداد- ریختند در مدرسه و آن خرابکاریها را کردند، یک دستهای را آوردند از خودشان در پناه پاسبانها و در پناه لشکریها، ریختند توی مدرسه، آن کار را کردند؛ حالا هم دارند این کار را میکنند که در پناه قوای انتظامی، قوه انتظامی، در پناه قوای انتظامی به خرابکاری مشغولند. «قوای انتظامی»! این از همان لغتهاست که عرض کردم محتوا را از دست داده و همین صورتی است قوای انتظامی است دیگر! الآن قوای «انتظامی» ما قوای «مخرب» …
یورش مأموران امنیتی به فیضیه به نام دهقانان
… توی دانشگاهی، توی یک جایی، میریزند میکشند و میزنند، و بعد پشت سرشان هم مامورین انتظامی ایستادند که این کولیها هر کاری دلشان میخواهد بکنند. آن وقت [گروه] انتقام درست کرده بودند و منزلهای مردم را منفجر میخواستند بکنند، و حالا به اسم کولیها میریزند. در مدرسه فیضیه هم که ریختند، به اسم دهقانها ریختند[10] دهقانها! که بعضی از آقایان میگفتند: این «دهقانها» چطور همه شان ادکلن زده بودند! [خنده حضار]. [اینکه ظاهرش] فلان جور بود؛ این چه دهقانی بود! این سازمان امنیتیها به اسم دهقان ریختند مدرسه فیضیه را آن طور [ویران] کردند، حالا هم به اسم «کولی» این کار را میکنند. در هر صورت ماها مکلفیم همهمان؛ و ما باید با برادرهای خودمان که در راه ملتشان …
یورش به فیضیه و کشتار طلاب به امر شاه
… و نمیدانم، حکومت نظامی است، اینها شعر [است]، خود این آدم است. الآن هم که شکست خورده است، باز از آن زیر، خود این آدم است که دارد این کارها را انجام میدهد و الّا شهربانیِ یک جایی چه کار دارد که مردم این طور باشند. خوب، امرش میکنند؛ همه میگویند: امر است. ما آن وقت که قم بودیم، وقتی که آمدند مدرسه فیضیه را به آن فضاحت ریختند و طلبهها را آن طور زدند و بعضی شان را کشتند، بعضی شان را [مجروح کردند]؛ بعد به هر کس که مراجعه میشد، میگفتند: امر اعلیحضرت است. هر کس؛ شهربانی قم [میگفت] امر اعلیحضرت است. به هر که مراجعه میکردند، همهاش امر اعلیحضرت بود و همین طور هم بود و تا حالا این امر اعلیحضرت است؛ دیگر غیر از اعلیحضرت که کسی نیست در کار. این هم باب رادیوشان و تلویزیونشان؛ این امثال باب تبلیغاتشان.
کوبیدن مدرسه به دست عمال اسرائیل
اسرائیل نمیخواهد در این مملکت دانشمند باشد؛ اسرائیل نمیخواهد در این مملکت قرآن باشد؛ اسرائیل نمیخواهد در این مملکت علمای دین باشند؛ اسرائیل نمیخواهد در این مملکت احکام اسلام باشد. اسرائیل به دست عمال سیاه خود، مدرسه[2] را کوبید. ما را میکوبند؛ شما ملت را میکوبند. میخواهد اقتصاد شما را قبضه کند؛ میخواهد زراعت و تجارت شما را از بین ببرد؛ میخواهد در این مملکت، دارای ثروتی نباشد، ثروتها را تصاحب کند به دست عمال خود. این چیزهایی که مانع هستند، چیزهایی که سد راه هستند، این سدها را …
نقش رئیس سازمان امنیت و رئیس شهربانی قم در پدید آوردن واقعهٔ فیضیه
… درخواست کرده که برای عاشورا در حدود ششصد نفر از لاتها را مسلح، به قم بفرستند؛ ولی من نمیگذارم رئیس سازمان امنیت[2] و رئیس شهربانی قم[3] هر کاری که دلشان خواست انجام دهند. روزی که وقتش برسد، میدانم با این ...[4] چگونه رفتار کنم، و چطور آنها را گردن بزنم. اینها بودند که قم را خراب کردند؛ اینها بودند که درخواست اشخاص لات از تهران کردند و واقعه مدرسه فیضیه را به وجود آوردند.
وضع مصدومان و مجروحان و بازماندگان داغدار کشتهشدگان
… از خلال آنها مطالب خطرناکی که پیشبینی میشد خوانده میشود، لکن سریعاً عرض میکنم اگر روزی بخواهد این خیال خام جامه عمل بپوشد دست انتقام ملت مسلم از آستین بیرون خواهد آمد و جنایتکاران و خائنین را تنبیه خواهد کرد و تشبثات مزوّرانه آنها به جایی نخواهد رسید. از حال حقیر و احوال مصدومین و مجروحین و بازماندگان مقتولین استفسار فرموده بودید، بازماندگان با دلهای داغدار به سر میبرند، احصاییه[3] تمام مصدومین و مجروحین را تا کنون نتوانستیم به دست بیاوریم، بعضی از مصدومین در این مدت طولانی باز شفا نیافتهاند. حالت حقیر صورتاً بد نیست لکن حوادث جاریه و خطرهای محتمله عذابم میدهد. از خداوند تعالی نصرت اسلام و مسلمین را خواستارم، تشکر خود را از عواطف صمیمانه آن حضرت اعلام میکنم. و السلام علیکم و رحمه الله و برکاته.
دستور سران ساواک و شهربانی برای آتش زدن قرآن و زدن طلاب با آجر از پشتبام
«... اگر مخالف نمیبود، قرآن را آتش نمیزد. وقتی که رئیس سازمان امنیت ... و رئیس شهربانی ...[2] دستور دهند قرآن را آتش بزنند و دعا را لگدکوب کنند و پاسبانان را به پشت بام بفرستند، تا با آجر به سر و کله روحانیون و طلاب بزنند، آیا اینها مخالف با دین مقدس اسلام نیستند؟ بالاخره روزی حساب اینها را خواهیم رسید. اگر زنده ماندم، میدانم با اینها چه معاملهای بکنم[3] ....
حملهٔ مسلحانه به مرکز فقاهت و هتک مراجع و حبس طلاب
… و کوشش در دفاع از حریم قرآن کریم و اسلام نکنند، زمانی نگذرد که خدای نخواسته دستگاه ناپاک و عمال اجنبی از احکام ضروری اسلام تجاوز کرده به اساس اسلام مقدس ضربه وارد خواهند کرد. شواهدی در دست است که دستگاه جبار، به حکم الزام و خباثت ذاتی، در صدد هَدْم اساس است. حمله مسلحانه به مرکز فقاهت و هَتْک مراجع و فقهای اسلام و حبس و زجر شاگردان مکتب اسلام و اهانت به قرآن کریم و سایر مقدسات مذهبی، نمونه بارز آن است. اعلام به تساوی حقوق زن و مرد از هر جهت، الغای اسلام و رجولیت از منتخَب و منتخِب و الغای اسلام و رجولیت از شرایط قضات، نمونه ظاهر دیگری است. سختگیری کردن و اجحاف نمودن به حجاج بیت الله الحرام، و در مقابل، وسایل فراهم نمودن و تسهیل نمودن برای مسافرت چند هزار …
انتساب جنایات فیضیه به دستور شاه از سوی مقامات
اشکال بزرگ آن است که به هر دستگاهی رجوع میشود میگویند اینها که شده است به امر اعلیحضرت است، و چارهای نیست. از نخست وزیر تا رئیس شهربانی و فرماندار قم همه میگویند فرمان مبارک است! میگویند جنایات مدرسه فیضیه به دستور ایشان است؛ به دستور اعلیحضرت مریضها را از مریضخانه بیرون کردند؛ دستور ایشان است که اگر در جواب حضرت آیت الله حکیم کاری انجام دهید، کماندوها و زنهای هر جایی را به منازل شماها بریزیم، و شماها را بکشیم و خانه هاتان را غارت کنیم؛ دستور اعلیحضرت است که بدون مجوز قانونی طلاب …
ریختن خون طلاب نوجوان و اهانت و آزار علما در مراکز علمی
… بود و کردند آن کارهایی را که کردند. اینجا در این قضایا، اینها مدعی اسلام هستند، مدعی ایمان هستند، مدعی تشیع هستند! در عین حال که با این ادعاها امرار روز میکنند و امرار حیات میکنند، کارهایشان همان کارهایی است که مغول باید انجام بدهد، چنگیز باید انجام بدهد. در مراکز علمی میریزند، خون بچههای شانزده ساله و هفده ساله [را] میریزند، خراب میکنند مرکزهای علمی را، به علما اهانت میکنند، فحشهای ناموسی میدهند، در حبس میبرند، زجر میکنند، میکشند، میزنند، خونخواری میکنند؛ در عین حال نطق میکنند، اظهار اسلامیت میکنند، اظهار تشیع میکنند، اظهار کشف [و] کرامت میکنند.[1] آنها دیگر نمیگفتند که ما شیعه هستیم؛ دشمن بودند با ما، در حال تعدی وارد شدند در مملکت ما. اینها با حال دوستی و ادعای دوستی، ادعای تشیع، بالاتر از تشیع، با این …
مطالبهٔ مجوز قانونی حمله به فیضیه و غارت بازار قم
… به سر میبرند؟ با چه مجوزی بودجه مملکت را خرج رفراندم معلوم الحال کردید؟ در صورتی که رفراندم از شخص شاه بود- و بحمد الله ایشان از غنی ترین افراد بشر هستند- با چه مجوز مامورین دولت را که از بودجه ملت حقوق میگیرند برای رفراندم شخصی التزاماً به خدمت واداشتند؟ با چه مجوزی در دو ماه قبل بازار قم را غارت کردید، و به مدرسه فیضیه تجاوز نمودید و طلاب را کتک زده و آنها را به حبس کشیدید؟ با چه مجوز در روز وفات امام صادق- سلام الله علیه- کماندوها و مامورین انتظامی را با لباس مبدل و حال غیر عادی به مدرسه فیضیه فرستاده و این همه فجایع را انجام دادید؟
فاجعهای عظیم وارد بر اسلام و مسلمین
از اظهار همدردی در این فاجعه عظیمه که به اسلام و مسلمین وارد شده متشکرم. دولت با اعمال خلاف انسانی روی چنگیز را سفید کرد.
فاجعهٔ وارد بر اسلام
از اظهار همدردی در فاجعه وارده بر اسلام متشکرم. خداوند قاهر کافی است.