… این غلط است. ما قبل از انقلاب هم داشتیم. در بین نیروهای اهل حرف و مثلاً مباحث نو و مباحث فکری اسلامی، کسانی بودند که نگاه میکردند ببینند این کسی که اینجا آمده از چه چیزی خوشش میآید؛ اگر از یک حرف مثلاً خاصّی ولو غلط هم بود خوشش میآمد، اینها میگفتند. این [کار] را نکنید، این غلط است. آنچه درست است بگویید، ولو به مذاق شنونده خوش نیاید؛ [کمااینکه] میتوان آن را با استدلال و با زبان گرم و نرم بیان کرد که همان حرفی که برخلاف مذاق او است و به کام او ممکن است تلخ هم باشد، به کام او شیرین کرد.
لزوم بیان حق و پرهیز از کتمان آن
جملهى بعد، وَ قولابِالحَقّ یا بر طبق نسخهاى، وَ قولَا الحَقّ؛(۶) فرق نمیکند معنایش این است که حق را بگویید، کتمان نکنید؛ اگر چیزى به نظرتان حق بود، آن را آنجایى که باید بیان کرد، بیان کنید؛ حق را مکتوم نگه ندارید. بدبختىهاى جوامع آن وقتى شد که زباندارها حق را پنهان کردند و احیاناً باطل را آشکار کردند، یا باطل را به جاى حق گذاشتند. اگر حقبینان و حقدانان، حق را بگویند، حق مظلوم نمیشود، حق به غربت نمىافتد؛ اهل باطل، طمع در نابود کردن حق پیدا نمیکنند.
برتری حق بر هر مصلحت و رد سکوت از حق به بهانهٔ مصلحت
«وَ لا تَأسَفا عَلَی شَیءٍ مِنها زُوِیَ عَنکُما» اگر چیزی از دنیا گیر شما نیامد، تأسف مخورید؛ این برای شما افتخار و سربلندی دارد. «وَ قولا بِالحَقِّ» حق را بگویید. ای حسن! ای حسین! بر سر حق با هیچکس معامله نکنید، هیچ مصلحتی بالاتر از حق و حقیقت نیست. نگویید امروز مصلحت ایجاب نمیکند که تو این حرف حق را بزنی، پس نزن؛ نه! این حرف دروغ است. مصلحت ایجاب میکند که من حرف حق را بزنم، اگرچه مصلحت دیگری از دست برود، این بالاترین مصلحتهاست و اصلاً زندگی علی یعنی حقگرایی و مصلحتناگرایی. علیبنابیطالب میتوانست در آن شورایی که بعد از وفات عمر، خلیفۀ دوم تشکیل شد، مصلحتگرایی بکند و خلافت را بِبَرد، [اما] نکرد. علیبنابیطالب میتوانست بعد از آنکه به خلافت رسید، مصلحتگرایی بکند، با فرمانداران و استانداران و مسئولان ناصالح دولتی بسازد، …