رفتن به محتوای اصلی
بازگشت به نمایهٔ «حق‌گویی»

مقایسهٔ دیدگاه رهبران دربارهٔ «حق‌گویی»

برجسته‌ترین پاراگراف‌های هر رهبر دربارهٔ این نمایه، هر کدام از یک متن.

تهیه‌شده با هوش مصنوعیبیان حق و پرهیز از کتمان آن، حتی برخلاف خواست شنونده.

امام خمینی

درخواست از هیئت‌ها برای رساندن حقیقت به کشورهای خود

… چه می‌کنند [معرفی می‌کنند]. ما چطور ندای مظلومیت این ملت را به دنیا برسانیم؟ کی می‌رساند این ندا را به دنیا؟ همه در خدمت آنها هستند. حالا ببینیم که شما آقایان و خانمها که آمدید و رسیدگی کردید اینجا، می‌توانید؟ همچو قدرتی دارید که این مسائل ایران را برسانید؟ ما می‌خواهیم آنی که حقیقت است، هیچ نمی‌خواهیم طرفداری از ما بشود، ما می‌خواهیم طرفداری از حقیقت بشود. آنچه که حقیقت است شما به ممالک خودتان برسانید. آنجا بگویید قضیه 15 خرداد را که چه بوده است. و فردا مشاهده می‌کنید که این ملت که 15 خرداد را همیشه عزادار خواهد بود، می‌بینید که این ملت چه می‌گویند. 15 خرداد با آنها چه کرده است، 17 دی[1] با آنها چه کرده است. ما هر روز در طول این قریب دو سالی که نهضت بالا گرفته بود، ما هر روز یک مسئله‌ای داشتیم، یک …

امام شهید سید علی خامنه‌ای

گفتن سخن درست ولو برخلاف ذائقهٔ شنونده

… این غلط است. ما قبل از انقلاب هم داشتیم. در بین نیروهای اهل حرف و مثلاً مباحث نو و مباحث فکری اسلامی، کسانی بودند که نگاه میکردند ببینند این کسی که اینجا آمده از چه چیزی خوشش می‌آید؛ اگر از یک حرف مثلاً خاصّی ولو غلط هم بود خوشش می‌آمد، اینها میگفتند. این [کار] را نکنید، این غلط است. آنچه درست است بگویید، ولو به مذاق شنونده خوش نیاید؛ [کمااینکه] میتوان آن را با استدلال و با زبان گرم و نرم بیان کرد که همان حرفی که برخلاف مذاق او است و به کام او ممکن است تلخ هم باشد، به کام او شیرین کرد.

لزوم بیان حق و پرهیز از کتمان آن

جمله‌ى بعد، وَ قولابِالحَقّ یا بر طبق نسخه‌اى، وَ قولَا الحَقّ؛(۶) فرق نمیکند معنایش این است که حق را بگویید، کتمان نکنید؛ اگر چیزى به نظرتان حق بود، آن را آنجایى که باید بیان کرد، بیان کنید؛ حق را مکتوم نگه ندارید. بدبختى‌هاى جوامع آن ‌وقتى شد که زبان‌دارها حق را پنهان کردند و احیاناً باطل را آشکار کردند، یا باطل را به جاى حق گذاشتند. اگر حق‌بینان و حق‌دانان، حق را بگویند، حق مظلوم نمیشود، حق به غربت نمى‌افتد؛ اهل باطل، طمع در نابود کردن حق پیدا نمیکنند.

برتری حق بر هر مصلحت و رد سکوت از حق به بهانهٔ مصلحت

«وَ لا تَأسَفا عَلَی شَیءٍ مِنها زُوِیَ عَنکُما» اگر چیزی از دنیا گیر شما نیامد، تأسف مخورید؛ این برای شما افتخار و سربلندی دارد. «وَ قولا بِالحَقِّ» حق را بگویید. ای حسن! ای حسین! بر سر حق با هیچ‌کس معامله نکنید، هیچ مصلحتی بالاتر از حق و حقیقت نیست. نگویید امروز مصلحت ایجاب نمی‌کند که تو این حرف حق را بزنی، پس نزن؛ نه! این حرف دروغ است. مصلحت ایجاب می‌کند که من حرف حق را بزنم، اگرچه مصلحت دیگری از دست برود، این بالاترین مصلحت‌هاست و اصلاً زندگی علی یعنی حق‌گرایی و مصلحت‌ناگرایی. علی‌بن‌ابی‌طالب می‌توانست در آن شورایی که بعد از وفات عمر، خلیفۀ دوم تشکیل شد، مصلحت‌گرایی بکند و خلافت را بِبَرد، [اما] نکرد. علی‌بن‌ابی‌طالب می‌توانست بعد از آنکه به خلافت رسید، مصلحت‌گرایی بکند، با فرمانداران و استانداران و مسئولان ناصالح دولتی بسازد، …