بنابراین تذکر من به شما برادران اهل تشیّع و همچنین به برادران اهل تسنن، این است که بحث ما اینجا بیان یک واقعیت تاریخی است. مسئله، مسئلۀ اصول اسلامی است. در اینجا نمیخواهیم بحثِ شیعه و سنّی بکنیم؛ که امروز روزگار آشتی فرقههای اسلامی با یکدیگر است، و روزگار احترام آنها به عقاید و احساسات یکدیگر، و عدم درگیری و اهانت آنها نسبت به یکدیگر، (63/4/1) تاریخ را هیچ اِشکال ندارد بگوییم؛ هنگامیکه ما از حوادث دوران زندگی امیرالمؤمنین بحث میکنیم، جنگ صفین را نمیشود نگوییم، جنگ جمل را نمیشود نگوییم. جنگ صفین، یعنی جنگ علی و معاویه، جنگ جمل، یعنی جنگ علی و طلحه و زبیر و عایشه؛ اینها را بگوییم هیچ اِشکال ندارد. اینکه زبیر آمد از فلانجا لشکرکشی کرد، معاویه آمد لشکرکشی کرد، این را گفتهاند، گفتن اینها هیچ مانعی ندارد. اما در بیان تاریخ و گزارش تاریخی، هم با لحن اهانتآمیز و هم با لحن بدون اهانت میتوان صحبت کرد.ما میگوییم بدون اهانت باشد، واِلّ گزارۀ تاریخی هیچ مانعی ندارد، اثر سوئی هم ندارد. حتی بحث کلامی و مجادلات کلامی هم همینطور...در گزارش تاریخی میتوان کاملاً لحنِ بدون اهانت را انتخاب کرد. (62/8/19) [بنابراین] من واقعیت تاریخی را بیان میکنم، منتها واقعیتهایی که احتیاج به تحلیل ندارند، واقعیتهای زباندار، واقعیتهایی که قضاوتشان با خودشان هست و همۀ انسانها و همۀ هوشمندان و همۀ منصفین میتوانند از این واقعیتها درس بگیرند. (63/4/1)جنگ جملرویداد
نامهای دیگر: اصحاب جمل
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
نبرد امیرالمؤمنین (ع) با بیعتشکنان همراه طلحه، زبیر و عایشه.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات پس از اقامه نماز جماعت در روز ۲۹ رمضان ۱۴۱۱— ۱۳۷۰/۰۱/۰۱
سیر زمانی
از ۱۳۷۰ تا ۱۳۸۸۱۳۷۰۱۳۸۸
فقط سال ۱۳۸۸همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
شاهدها (۱ پاراگراف)
صبر امیرالمؤمنین بر اهل جمل تا هنگام خطر شکاف میان مسلمانان
دربارهی اهل جمل، در قضیهی جنگ جمل - که یکی از آزمایشهای بسیار دشوار امیرالمؤمنین بود - فرمود: «انّ هؤلاء قد تمالئوا علی سخطة امارتی»؛ اینها جمع شدند، دست به یکی کردند برای اینکه نسبت به این حکومتی که به امیرالمؤمنین رسیده است، خشم خود را آشکار کنند. «و سأصبر»؛ فرمود: من صبر خواهم کرد. اما تا کی؟ «ما لماخف علی جماعتکم»؛[6] آن وقتی که ببینم حرکت اینها دارد بین شما مسلمانها شکاف ایجاد میکند، اختلاف ایجاد میکند، برادران را در مقابل هم قرار میدهد، آن وقت وارد عمل خواهم شد و فتنه را علاج خواهم کرد؛ تا آن وقتی که ممکن است، صبر میکنم و با نصیحت رفتار میکنم.