رفتن به محتوای اصلی

جنگ جملرویداد

نام‌های دیگر: اصحاب جمل

توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

نبرد امیرالمؤمنین (ع) با بیعت‌شکنان همراه طلحه، زبیر و عایشه.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:بیانات پس از اقامه‌ نماز جماعت در روز ۲۹ رمضان ۱۴۱۱— ۱۳۷۰/۰۱/۰۱

سیر زمانی

از ۱۳۷۰ تا ۱۳۸۸
۱۳۷۰۱۳۸۸

فقط سال ۱۳۷۷همهٔ سال‌ها

تعریف در کلام رهبر

بنابراین تذکر من به شما برادران اهل تشیّع و همچنین به برادران اهل تسنن، این است که بحث ما اینجا بیان یک واقعیت تاریخی است. مسئله، مسئلۀ اصول اسلامی است. در اینجا نمی‌خواهیم بحثِ شیعه و سنّی بکنیم؛ که امروز روزگار آشتی فرقه‌های اسلامی با یکدیگر است، و روزگار احترام آنها به عقاید و احساسات یکدیگر، و عدم درگیری و اهانت آنها نسبت به یکدیگر، (63/4/1) تاریخ را هیچ اِشکال ندارد بگوییم؛ هنگامی‌که ما از حوادث دوران زندگی امیرالمؤمنین بحث می‌کنیم، جنگ صفین را نمی‌شود نگوییم، جنگ جمل را نمی‌شود نگوییم. جنگ صفین، یعنی جنگ علی و معاویه، جنگ جمل، یعنی جنگ علی و طلحه و زبیر و عایشه؛ اینها را بگوییم هیچ اِشکال ندارد. اینکه زبیر آمد از فلان‌جا لشکرکشی کرد، معاویه آمد لشکرکشی کرد، این را گفته‌اند، گفتن اینها هیچ مانعی ندارد. اما در بیان تاریخ و گزارش تاریخی، هم با لحن اهانت‌آمیز و هم با لحن بدون اهانت می‌توان صحبت کرد.ما می‌گوییم بدون اهانت باشد، واِلّ گزارۀ تاریخی هیچ مانعی ندارد، اثر سوئی هم ندارد. حتی بحث کلامی و مجادلات کلامی هم همین‌طور...در گزارش تاریخی می‌توان کاملاً لحنِ بدون اهانت را انتخاب کرد. (62/8/19) [بنابراین] من واقعیت تاریخی را بیان می‌کنم، منتها واقعیت‌هایی که احتیاج به تحلیل ندارند، واقعیت‌های زبان‌دار، واقعیت‌هایی که قضاوتشان با خودشان هست و همۀ انسان‌ها و همۀ هوشمندان و همۀ منصفین می‌توانند از این واقعیت‌ها درس بگیرند. (63/4/1)

جدایی بیعت‌شکنان و فتنهٔ جنگ جمل

… حکومت نمیشود ساخت؛ زیرا این حکومت، حکومتی است که دوست و آشنا نمیشناسد؛ برای خود حقّی قائل نیست؛ برای خانواده خود حقّی قائل نیست؛ برای کسانیکه سبقت در اسلام دارند، حقّی قائل نیست - هرچند خودش به اسلام از همه سابقتر است - ملاحظه‌ای در اجرای احکام الهی ندارد. اینها را که دیدند، دیدند نه، با این آدم نمیشود ساخت؛ لذا جدا شدند و رفتند و جنگ جمل به راه افتاد که واقعاً فتنه‌ای بود. امّ‌المؤمنین عایشه را هم با خودشان همراه کردند. چقدر در این جنگ کشته شدند. البته امیرالمؤمنین پیروز شد و قضایا را صاف کرد. این هم جبهه دوّم بود که مدّتی آن بزرگوار را مشغول کردند.