بنابراین تذکر من به شما برادران اهل تشیّع و همچنین به برادران اهل تسنن، این است که بحث ما اینجا بیان یک واقعیت تاریخی است. مسئله، مسئلۀ اصول اسلامی است. در اینجا نمیخواهیم بحثِ شیعه و سنّی بکنیم؛ که امروز روزگار آشتی فرقههای اسلامی با یکدیگر است، و روزگار احترام آنها به عقاید و احساسات یکدیگر، و عدم درگیری و اهانت آنها نسبت به یکدیگر، (63/4/1) تاریخ را هیچ اِشکال ندارد بگوییم؛ هنگامیکه ما از حوادث دوران زندگی امیرالمؤمنین بحث میکنیم، جنگ صفین را نمیشود نگوییم، جنگ جمل را نمیشود نگوییم. جنگ صفین، یعنی جنگ علی و معاویه، جنگ جمل، یعنی جنگ علی و طلحه و زبیر و عایشه؛ اینها را بگوییم هیچ اِشکال ندارد. اینکه زبیر آمد از فلانجا لشکرکشی کرد، معاویه آمد لشکرکشی کرد، این را گفتهاند، گفتن اینها هیچ مانعی ندارد. اما در بیان تاریخ و گزارش تاریخی، هم با لحن اهانتآمیز و هم با لحن بدون اهانت میتوان صحبت کرد.ما میگوییم بدون اهانت باشد، واِلّ گزارۀ تاریخی هیچ مانعی ندارد، اثر سوئی هم ندارد. حتی بحث کلامی و مجادلات کلامی هم همینطور...در گزارش تاریخی میتوان کاملاً لحنِ بدون اهانت را انتخاب کرد. (62/8/19) [بنابراین] من واقعیت تاریخی را بیان میکنم، منتها واقعیتهایی که احتیاج به تحلیل ندارند، واقعیتهای زباندار، واقعیتهایی که قضاوتشان با خودشان هست و همۀ انسانها و همۀ هوشمندان و همۀ منصفین میتوانند از این واقعیتها درس بگیرند. (63/4/1)جنگ جملرویداد
نامهای دیگر: اصحاب جمل
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
نبرد امیرالمؤمنین (ع) با بیعتشکنان همراه طلحه، زبیر و عایشه.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات پس از اقامه نماز جماعت در روز ۲۹ رمضان ۱۴۱۱— ۱۳۷۰/۰۱/۰۱
سیر زمانی
از ۱۳۷۰ تا ۱۳۸۸۱۳۷۰۱۳۸۸
فقط سال ۱۳۷۰همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
شاهدها (۱ پاراگراف)
قاطعیت امیرالمؤمنین (ع) در برابر اصحاب جمل با وجود جایگاه عایشه، طلحه و زبیر
از آن مشکلتر، اصحاب جمل بودند که عایشهى امّالمؤمنین ــ با آن احترامى که بین مسلمین دارد ــ جزو اینها است؛ طلحه و زبیر، دو نفر از اَقدمین[6] مسلمانها، از صحابىهاى بزرگ پیغمبر، از دوستان خود امیرالمؤمنین و بعضى خویشاوند ــ زبیر پسرعمّهى امیرالمؤمنین و پسرعمّهى پیغمبر بود ــ اینها همه یک طرف مجتمع [بودند]، على (علیه السّلام) یک طرف؛ تکلیفش را تشخیص داد و قاطع حرکت کرد.