همدستی مشرکان قریش و ثقیف، اهل کتاب و منافقان برای کوبیدن اسلام
… روبهرو بود. همهی بدها، همهی آدمهاى حیوانصفت و دَدمنش، در مقابل آن بزرگوار و اسلامِ او صف کشیدند. وقتى به مدینه تشریف آورد، شما ببینید دشمنیهایى که با پیغمبر در دوران مدینه شد، چقدر خونین و خباثتآمیز و از سوى چه آدمهاى شریر و انسانهاى پلیدى صورت گرفت. احزابى که در قرآن سورهاى [هم] به نام «احزاب» هست، عبارتند از جناحهاى مختلفى که در مقابل اسلام و رهبر عالیقدر آن صفآرایى کردند؛ در میان آنها مشرکین قریش بودند، مشرکین ثقیف بودند، اهل کتابِ دورافتادهی از کتاب بودند، یهود و نصارا بودند، منافقین بودند؛ همه یکدل و یکدست شدند براى کوبیدن آن اسلام. اسلام بود با آن داعیهها، با آن زیباییها، با آن درخشندگیها.در دوران حکومتهاى طولانىِ سلاطین بنیامیّه و بنیعبّاس، آن کسانى که دم از اسلام واقعى و اسلام محمّدى (صلّى الله علیه و آله) میزدند، زیر انواع فشارها و شکنجهها و اختناقها و مواجه با انواع توطئهها …
تقویت ایمان مؤمنان با تحقق وعدهٔ الهی در همدستی دشمنان
… باشد؛ باید انتظار دشمنى را از آنها داشته باشد. آن روزى که ما پشت سر امام عظیمِ عَلَمدارِ اسلام ناب و واقعى، به سمت مطرح کردن شعارهاى اسلام واقعى حرکت کردیم، میدانستیم که دشمنها و قدرتها و ابرقدرتها در مقابل ما صفآرایى میکنند. در صدر اسلام هم همینجور بود. آن روزى که یهودیها و منافقین و کفّار و مشرکین، اطراف مدینهی پیغمبر را محاصره کردند و جنگ احزاب -خندق- را به وجود آوردند، مؤمنین واقعى گفتند: وَلَمّا رَءَا المُؤمِنونَ الاَحزابَ قالوا هـّْذا ما وَ عَدَنَا اللهُ وَ رَسولُه؛[5] این چیز تازهاى نیست؛ خدا و رسولش به ما گفته بودند که بدها و شریرها و فاسدها علیه شما همدست خواهند شد. ایمانشان قویتر شد؛ چون دیدند وعدهی الهى راست درآمد.