البتّه من به شما عرض بکنم، شما نخواهید توانست جهاد بکنید مگر آنوقتى که متّحد بشوید؛ تنها، حتّى ارادهی جهاد هم در انسان ضعیف میشود. این «تَواصَوا بِالصَّبر» و «تَواصَوا بِالحَقّ» که در کنار ایمان و عمل صالح گذاشته شده،[4] این بیهوده نیست. «تَواصَوا بِالصَّبر» بهخاطر این است که انسان، تنهایى ارادهاش سست میشود، باید وصیّتش کنند مرتّب به پایدارى؛ «تَواصَوا بِالحَقّ» بهخاطر این است که انسان همیشه در خطر گم کردن راه است، باید وصیّتش کنند مرتّب به حق؛ بنابراین این دو، دو رکن است، مثل ایمان و عمل صالح؛ ای بسا کسانی که ایمان و عمل صالح داشتند [ولى] این دو را نداشتند، همهی زحماتشان بر باد رفت. وحدتتان را حفظ کنید، ارادهتان را قوى کنید. اوّل در بین خودتان، به معناى واقعى کلمه با هم باشید؛ بعد در یک جمع بزرگتر، به معناى واقعى کلمه با هم باشید؛ [آنوقت] همهی این گرهها باز خواهد شد و خدا کمک خواهد کرد؛ ما هم شما را، هم دعا میکنیم، هم غیر از دعا هر کارى انشاءالله از ما بربیاید [انجام میدهیم].تواصی به حق و صبراصطلاح
نامهای دیگر: تواصی، تواصی به حق، سفارش به حق و صبر
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
سفارش متقابل مؤمنان به حق و بردباری بر پایهٔ سورهٔ عصر.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در دیدار رهبران ائتلاف احزاب هشتگانه افغانستان— ۱۳۶۸/۰۴/۲۴
سیر زمانی
از ۱۳۶۸ تا ۱۴۰۲۱۳۶۸۱۴۰۲
فقط سال ۱۳۸۲همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
شاهدها (۱ پاراگراف)
لزوم سفارش متقابل به حق و صبر برای منحرف نشدن از راه الهی
… که توصیه کننده به تقوا - که در این مجلس بنده هستم و در نمازهای جمعه و در سخنرانیها و در بیانات موعظهآمیز - نیاز کمتری به تقوا داشته باشد تا توصیه شونده؛ نخیر، بلکه گاهی توصیه کننده خودش به مراتب محتاجتر است به توصیه؛ اما موعظه، گفتن و توصیه کردن لازم است. لذا در شرع مقدّس اسلام «تواصی» وارد است. همه باید همدیگر را توصیه و سفارش به حق، صبر و حفظ راه مستقیم الهی کنیم تا از این راه منحرف نشویم.