البتّه من به شما عرض بکنم، شما نخواهید توانست جهاد بکنید مگر آنوقتى که متّحد بشوید؛ تنها، حتّى ارادهی جهاد هم در انسان ضعیف میشود. این «تَواصَوا بِالصَّبر» و «تَواصَوا بِالحَقّ» که در کنار ایمان و عمل صالح گذاشته شده،[4] این بیهوده نیست. «تَواصَوا بِالصَّبر» بهخاطر این است که انسان، تنهایى ارادهاش سست میشود، باید وصیّتش کنند مرتّب به پایدارى؛ «تَواصَوا بِالحَقّ» بهخاطر این است که انسان همیشه در خطر گم کردن راه است، باید وصیّتش کنند مرتّب به حق؛ بنابراین این دو، دو رکن است، مثل ایمان و عمل صالح؛ ای بسا کسانی که ایمان و عمل صالح داشتند [ولى] این دو را نداشتند، همهی زحماتشان بر باد رفت. وحدتتان را حفظ کنید، ارادهتان را قوى کنید. اوّل در بین خودتان، به معناى واقعى کلمه با هم باشید؛ بعد در یک جمع بزرگتر، به معناى واقعى کلمه با هم باشید؛ [آنوقت] همهی این گرهها باز خواهد شد و خدا کمک خواهد کرد؛ ما هم شما را، هم دعا میکنیم، هم غیر از دعا هر کارى انشاءالله از ما بربیاید [انجام میدهیم].تواصی به حق و صبراصطلاح
نامهای دیگر: تواصی، تواصی به حق، سفارش به حق و صبر
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
سفارش متقابل مؤمنان به حق و بردباری بر پایهٔ سورهٔ عصر.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در دیدار رهبران ائتلاف احزاب هشتگانه افغانستان— ۱۳۶۸/۰۴/۲۴
سیر زمانی
از ۱۳۶۸ تا ۱۴۰۲۱۳۶۸۱۴۰۲
فقط سال ۱۳۷۰همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
شاهدها (۲ پاراگراف)
دستور قرآن به توصیهٔ یکدیگر به حق و صبر
بنده کوچکتر از آن هستم که بخواهم به کسى نصیحت و موعظه بکنم. خود من بیش از دیگران احتیاج دارم به موعظه و نصیحت، ولى دستور قرآن است که باید یکدیگر را توصیه کنیم به حق و توصیه کنیم به صبر و پایدارى در راه حق. و نفْس انسان، سرکش و فراموشکار است؛ تذکّرِ دمبهدم لازم دارد. و به قدر احساس وظیفه، مطالبى را فکر میکنم که عرض میکنم. خود بنده هم مخاطب به همین مطالب هستم. و شروع مطلب را از همین آیهى مبارکه قرار میدهم که مربوط است به جنگ اُحد. اگر چه جنگ اُحد یک حادثهى …نیاز همگان به موعظه و سفارش یکدیگر
من بیشتر از شما محتاجم که کسى این حرفها را به من بزند؛ بنده هم بایستى مورد همین موعظهها قرار بگیرم؛ همهی ما محتاجیم؛ اینجورى میتوان این بار سنگین را، این امانت استثنائى الهى را که در طول این چندین قرن بعد از صدر اسلام، خداى متعال این بار را بر دوش احدى نگذاشت که بر دوش شما گذاشت، به سرمنزل رساند، وَالّا روسیاهىِ دنیا و آخرت است. باید ما همدیگر را وصیّت کنیم.