نقطهی مرکزی هویّت تمدّن غربی عبارت است از تفکیک میان دین و پیشرفت؛ این نقطهی مرکزی است: اگر میخواهید پیشرفت کنید، دین را باید کنار بگذارید؛ حالا [به طور] شخصی یک اعتقادی داشته باشید اشکال ندارد، امّا دین را در مسائل زندگی نباید دخالت بدهید، اگر میخواهید پیشرفت کنید؛ این نقطهی اساسی و مرکزی هویّت تمدّن غربی است. جمهوری اسلامی درست نشانه گرفته همین مرکز را و شلّیک کرده و به هدف زده.تمدن غرب
نامهای دیگر: تمدن غربی، تمدن صادراتی
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
تمدن و فرهنگ غربی، مبانی مادی و نقد آن.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در خطبههای نماز جمعه تهران به مناسبت عید مبعث— ۱۳۶۴/۰۱/۳۰
سیر زمانی
از ۱۳۶۴ تا ۱۴۰۴۱۳۶۴۱۴۰۴
فقط سال ۱۳۶۹همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
شاهدها (۳ پاراگراف)
عرضهٔ فرهنگی غلط به دنیا و تلاش برای صدور آن
… میکنند که بر خلاف کنوانسیون ژنو است، بر خلاف فلان است! این چه فرهنگى است؟ این چه فرمول غلطى است در فهم حقایق بشرى؟ چرا شما کشتن انسانها را جنایت نمیدانید؛ آوردن یکى از این کشندگان را در تلویزیون جنایت به حساب مىآورید؟ همه اعتراض میکنند، همه جنجال میکنند. من نمیفهمم این چه فرهنگى است، این چه نکبتى بود از قِبَل این غربىها براى دنیا؛ این فرهنگ را میخواهند صادر کنند؛ این کیفیّت درک از مصالح و مفاسد بشرى و اخلاق اجتماعى را میخواهند به همهى دنیا صادر کنند و همه باید این فرهنگ غربى را قبول کنند! این یک مسئله است.بیایمانی و سردرگمی، بلای عمومی جوامع غربی
… مدیران و دستهاى گردانندهى جامعه است؛ آنها فاسدند؛ آنها فاسدند که فساد در ملّتها، ریشهى همهى ارزشها و اصالتها را میکَنَد و از بین میبرد؛ آنها فاسدند که ملّتها ذلیل و برده و نوکرصفت بار مىآیند؛ آنها فاسدند که قدرتهاى شیطانى بر ملّتهایشان تسلّط پیدا میکنند؛ آنها فاسد و بىبندوبارند که در متن جوامعشان ایمان بکلّى رخت میبندد که امروز این بلاى عمومى جوامع غربى است: بلاى بىایمانى، بلاى سردرگمى و عدم تکیهى روحى به یک نقطهى مطمئن ــ که خیلى چیز خطرناکى است و بلاى بزرگى است و همین نقطه جوامعى را که به آن دچار هستند و مبتلا هستند، به باد فنا خواهد داد؛ این ظواهر، تعیینکننده نیست؛ این مهم است که آحاد یک ملّت بر گِرد یک محور ایمانى جمع نشده باشند ــ و بقیّهى انواع فسادهایى که در دنیا هست.گرفتاری به خلأها و کمبودهای مرگبار با وجود برخی خوشبختیها
تقوا کلید خوشبختی دنیوی و اخروی است. بشریّت گمراه که از انواع سختیها و رنجهای شخصی و اجتماعی مینالد، چوب بیتقوایی خود را و چوب غفلت و بیتوجّهی و غرق شدن در منجلابی را که شهوات او برای او فراهم کرده است، میخورد. جوامعی که عقبافتادهاند، حالشان معلوم است؛ جوامع پیشرفتهی عالم هم اگرچه از بعضی از جهات خوشبختیهایی دارند ــ که همان هم ناشی از هوشیاری و بیداری در بعضی از امور زندگی است ــ امّا دچار خلأها و کمبودهای مرگباری هستند که نویسندگان و گویندگان و هنرمندان آنها با صد زبان آن را دارند امروز بیان میکنند.