نفی امروز و فردا کردن و لزوم اقدام بیدرنگ پس از تشخیص
… به دو سه نکتهی دیگر اشاره خواهم کرد ـ لازم است شتاب صورت بگیرد. توصیه به شتابزدگی نمیکنیم؛ اما شتابنده بودن حرکت، غیر از شتابزدگی است؛ با حوصله، با دقت، اما بدون تأخیر. یعنی «عدم تأخیر» را به عنوان یک اصل باید در کارها قبول کنیم. تأخیر باید تحقق پیدا نکند. طبق اصطلاحات رائج در اخلاقیات اسلامی، تسویف ـ «سوف افعل، سوف افعل»؛ خواهم کرد ـ نباید باشد؛ باید انجام بگیرد. آن وقتی که به نقطهی تشخیص و تحقیق رسیدیم، باید بلافاصله در اجرا اقدام بشود و تأخیر نبایستی صورت بگیرد.
خطر به تأخیر انداختن کارها و از دست رفتن فرصت
یک نکتهى دیگر هم عرض بکنم و بعد از آن، نکتهى آخر را عرض بکنم. آن نکتهى دیگر این است که عزیزان من زمان را قدر بدانید. شما الان چهار سال وقت دارید، این چهار سال مثل یک طرفةالعینى[7] خواهد گذشت. واقعاً چهار سال خیلى زمان کوتاهى است؛ اگر چنانچه کسى کار کند، از هر لحظهاش استفاده کند، یک سرمایهى عظیم و مغتنمى است، [امّا] اگر چنانچه خداى نکرده بگوییم خب حالا که وقت داریم، هنوز که چهار سال وقت هست، هنوز که سه سال و نیم وقت هست، و تسویف بکنیم ــ که این تسویفى که در روایات ما هست، معنایش این است: سَوفَ اَفعل، سَوفَ اَفعل؛ خواهم کرد، خواهم کرد؛ مدام کار را عقب انداختن، تأخیر انداختن ــ یک وقت مىبینید چهار سال تمام شد و چیزى در دستمان نیست. از همین لحظهى اوّل قدر بدانید دقایق را، و آن کار مهمّ اساسىاى را که میخواهید آن آخر انجام بدهید، همین اوّل انجام بدهید.