البتّه شماها معتقد به این معنا هستید، عامل به این معنا هستید، سالک این راه هستید؛ منتها انسان فراموشکار است. اینکه ما عرض میکنیم، براى خاطر آن است که انسان احتیاج دارد به تذکره؛ به دائماً توجّه دادن. همه محتاجند؛ ما بزرگانى را مىشناسیم از اهل سلوک، اهل اخلاق و سلوک اخلاقى که اینها به کسانى میگفتند که بنشین و من را نصیحت کن؛ براى خاطر اینکه انسان به نصیحت احتیاج دارد، به تذکّر احتیاج دارد. شما دائم باید خودتان را متذکّر نگه دارید و ترتیبى بدهید که متذکّر بمانید؛ به …
بیاشکال بودن تکرار تذکر برای یادآوری مسئولیتها و تقویت انگیزه
… برهه یادداشت کردم که عرض میکنم؛ البتّه خوشبختانه در گزارش امروز آقایان، نکاتی بود که ناظر به همین جهاتی است که بنده اینجا یادداشت کردم لکن تأکیداً عرض میکنم؛ بعضی از این حرفها تکراری است لکن تکرار عیبی ندارد؛ در یک مواردی انسان هرچه تکرار بکند اشکال ندارد. شما در قرآن ملاحظه بفرمایید داستان موسی چند جا تکرار شده. این تکرار هیچ اشکالی ندارد؛ تذکّری است که مسئولیّتهایمان را به یاد ما میآورد و انگیزههای ما را تقویت میکند.
نیاز انسان به یادآوری مرتب دانستهها
خوب، حالا شما آقایان و خانمهائی که اینجا تشریف دارید، مسئولین هستید و این حرفهائی که ما به شما عرض میکنیم، حرفهائی است که خود شماها به مردم میگوئید؛ حرفهای جدیدی برای شماها نیست؛ تذکر است دیگر. انسان احتیاج دارد به تذکر. در یادآوری، نتائج بزرگی هست که در دانستن، آن نتائج نیست. خیلی چیزها را انسان میداند، اما باید مرتب به انسان یادآوری بشود. توجه کنیم که ما کجا هستیم، چه کار داریم میکنیم، هدف چیست؟ هدف، این یک شاهی صنار دنیا نیست که ما به خاطر آن، وظیفهی بزرگ را فراموش کنیم و اهداف عالی را زیر پا بگذاریم. هدف، مدح و تمجید این و آن نیست که مثلاً فرض بفرمائید چند صباحی به یک کرسیای تکیه بزنیم، …
اثر شنیدن تذکر حتی برای دانایان و نیاز همیشگی به آموختن
… هدف اوّلى و اصلى ما از این جلسه است. گرد هم آمدن، تجمّع جسمانى و تبادل نظر و فکر و عاطفه و محبّتها و نفْس این قضیّه براى مجموعهى شما برادران عزیز و زحمتکش، کار خوب و لازمى است. فکر کردیم که در این اجتماع صمیمى و برادرانه انشاءالله [این هدف] حاصل بشود. در مرتبهى دوّم، تذکّراتى هم بنده فقط به عنوان تذکره و یادآورى عرض میکنم، وَالّا اینها چیزهایی [است] که همهى شما آنها را میدانید بلکه بسیارى از شما مبلّغان زبانى و عملى این مطالبی هستید که ما بیان خواهیم کرد لکن همیشه در شنیدن اثرى است که در دانستن نیست. همه احتیاج داریم، بنده هم شدیداً محتاجم که از کسانى مطالبى را بشنوم. آموختن انسان یک مرحلهى گذرا نیست؛ همیشه ما باید بیاموزیم، بشنویم، تکرار کنیم؛ این تذکّرات از این قبیل است.
پایان دادن به تخلفات نیازمند تذکر بدون ورود دادگاه
یک نکتهى دیگر هم که من مکرّراً این را عرض کردهام به برادرها، [این است که] حبس را اوّلین علاج نباید بدانید؛ حبس را بگذارید آخرین علاج. یک کار خوبى را آقایان داشتند، ظاهراً به نظرم حالا هم داشته باشند؛ مواردى را که احتیاج به تذکّر و نصیحت دارد، اصلاً از طرف دادگاه وارد نمیشوند و بازپرسى و مانند اینها هم نمیکنند؛ با تذکّر مسئله را تمام میکنند. بله، اینجور نباید باشد که حالا اگر کسى یک تخلّفى کرد ــ بخصوص در امور غیر سیاسى ــ اوّل برویم او را بگیریم و بگذاریم آنجا که حاضر و دم دست باشد، بعد آن وقت پروندهى او را شروع کنیم؛ نه، پرونده را هم رسیدگى بکنید، کارها را هم انجام بدهید، او هم محبوس …
اثر شنیدن تذکر حتی دربارهٔ دانستهها
چند نکته را من در باب مجلس خدمت آقایان عرض بکنم؛ البته اینها را شماها علیالقاعده میدانید. تذکر است دیگر، اینها تذکره است. گاهی در شنیدن اثری است که در دانستن نیست. انسان چیزهائی را میداند؛ اما باز هم بشنود، خوب است. بحمداللَّه این مجلس از لحاظ کارشناسی، از لحاظ معرفت و میزان فکری و علمی، مجلس خوبی است، مجلس بالائی است؛ از این جهت ما خوشحالیم و به خودمان میبالیم.