این مقولهیی که تاریخ، سیاست است؛ تاریخ، فرهنگ است - که شما واردش شدهاید - واقعاً مقوله قابل بحثی است. تاریخ، نه سیاست است، نه فرهنگ؛ تاریخ، تاریخ است. تاریخ، یعنی آنچه که از حوادث و وقایع ثبت شده است. البته در این حوادث و وقایع، سیاست هم هست، فرهنگ هم هست، هنر هم هست، عشق هم هست، مصیبت هم هست، درد هم هست، بغض هم هست، کینه هم هست. همهی اینها وقتی با همدیگر ثبت شد، میشود تاریخ. شما که میخواهید استفاده کنید، ممکن است استفادهی سیاسی کنید؛ ممکن است استفادهی هنری بکنید؛ ممکن است استفادهی انسانشناسی و مردمشناسی بکنید؛ ممکن است استفادهی جغرافیایی بکنید؛ بسته به این است که شما چه استفادهیی میخواهید بکنید؛ بههرحال باید استفادهیی را در نظر بگیریم. آیا ما میخواهیم از تاریخ استفادهی فرهنگی بکنیم؟ معلوم نیست؛ یعنی پای این نایستادهایم. البته یک وقت هم ممکن است بخواهیم استفادهی فرهنگی بکنیم. آیا ما میخواهیم از تاریخ استفادهی سیاسی بکنیم؟ نه، پای این هم نایستادهایم. من این را نمیگویم که شما بیایید تاریخ را طوری بیان کنید که سیاستی که مورد نظر ماست، تأمین بشود؛ من این را اصلاً از شما مطالبه نمیکنم.تاریخ
نامهای دیگر: تاریخ بشر
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
شناخت گذشتهٔ بشر، اهمیت آموختن آن و درس گرفتن از آن.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در نشست سهجانبه با شهید مطهری و دکتر شریعتی— ۱۳۵۵/۱۰/۱۰
سیر زمانی
از ۱۳۵۵ تا ۱۴۰۳۱۳۵۵۱۴۰۳
فقط سال ۱۳۷۰همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
امّا دربارهی امام بزرگوار اوّلین نکته این است که امام از سرآمدان تاریخ ما است؛ نه فقط از سرآمدان روزگار ما. سرآمدان کسانی هستند که در هر رشتهای، در هر بخشی از بخشهای معارفی و عملیِ انسانها دارای عظمتند. در میان بزرگان و اشخاص باعظمت، بعضیها یک سر و گردن از دیگران برترند که به اینها میگوییم سرآمد. در هر روزگاری سرآمدانی وجود دارند لکن بعضیها مخصوص روزگار خودشان نیستند، [بلکه] سرآمد تاریخند.حالا من همینطورکه دارم برای شما حرف میزنم، شما خودتان ببینید کجایید؟ اینکه میگوییم سررشتۀ فکر، یعنی تاریخ را با قصه اشتباه نکنیم. تاریخ یعنی شرح حال ما، منتها در یک صحنۀ دیگر.شاهدها (۹ پاراگراف)
تاریخ یعنی ثبت حوادث و وقایع، نه سیاست یا فرهنگ
این مقولهیی که تاریخ، سیاست است؛ تاریخ، فرهنگ است - که شما واردش شدهاید - واقعاً مقوله قابل بحثی است. تاریخ، نه سیاست است، نه فرهنگ؛ تاریخ، تاریخ است. تاریخ، یعنی آنچه که از حوادث و وقایع ثبت شده است. البته در این حوادث و وقایع، سیاست هم هست، فرهنگ هم هست، هنر هم هست، عشق هم هست، مصیبت هم هست، درد هم هست، بغض هم هست، کینه هم هست. همهی اینها وقتی با همدیگر ثبت شد، میشود تاریخ. شما که میخواهید استفاده کنید، ممکن است استفادهی سیاسی کنید؛ ممکن است استفادهی …اهمیت تاریخ بهعنوان گنجینهٔ اطلاعات از گذشتهٔ بشریت و نادرستی نگاه حاشیهای به آن
در باب اصل مسألهی تاریخ، باید بگوییم که تاریخ چیز مهمی است. تاریخ را بهعنوان یک چیز کوچک یا حاشیهیی نباید خیال کرد؛ تاریخ واقعاً مهم است. تاریخ، درس و گنجینهی اطلاعات ما از گذشتهی بشریت است؛ سرگذشت ماست. مگر میشود نسبت به تاریخ بیاعتنا بود؟ همهی علوم و همهی معارف و همهی تلاشهای بشری و همهی آنچه که امروز در این صحنهی عالم وجود دارد، فقط زمان حال است؛ میلیونها برابرِ این تلاشها در گذشته انجام گرفته است. سرگذشت اینها، یعنی تاریخ. بنابراین، …حاشیهای بودن تاریخ در مدرسهها، دانشگاهها و رادیو
متأسفانه در جامعهی ما تاریخ جا نیفتاده است. اهمیت و ارزش تاریخ، هم در مدرسهها حاشیهیی است، هم در دانشگاهها حاشیهیی است، هم الان در رادیو حاشیهیی است؛ البته حالا شما یواش یواش دارید آن را متنیاش میکنید. همین که پنج، شش برنامهی تاریخی میگذارید، یک مقدار وارد کردن مقولهی تاریخ در متون و در جریانات اصلی است؛ این خوب است.لزوم تعیین هدف در بیان تاریخ پیش از برنامهسازی
شما باید از بیان تاریخ هدفی داشته باشید. شما که تاریخ را بیان میکنید، هدفتان چیست؟ این را اول مشخص کنید، تا آن وقت معلوم بشود که در برنامهی «تقویم تاریخ»تان چه کار باید بکنید. شما الان از این انتقاد میکنید که در گذشته میآمدند رویدادهای میلادی را بازگو میکردند. این انتقاد شما بر چه پایه است؟ ما باید هدفی را مشخص بکنیم، بعد ببینیم با این هدف، چه چیزی را در «تقویم تاریخ»، یا در همان بحث میسیونری مسیحی - که میخواهید شروع بکنید، یا شروع …وسعت بخشیدن تاریخ به بینشها در برابر محصور ماندن در زمان حال
ما فقط خودمان را میبینیم. شما آدمی را منزوی در داخل یک حجره و یک پستو فرض کنید؛ آیا این فرد میتواند با آن آدمی که در سرتاسر دنیا سفر میکند، یکی باشد؟ آیا اصلاً امکان دارد که این دو نفر نسبت به دنیا و مسائل زندگی، یک بینش داشته باشند؟ همین فرق وجود دارد بین آن کسی که در زمان حال محصور است، و آن کسی که گسترهی تاریخ جلوی چشم اوست. در بینشها، همینگونه تفاوت ایجاد میشود. بنابراین، تاریخ میتواند بینشها را وسیع کند و شما میتوانید در آن هدف مورد نظر اثر بگذارید.بیان تاریخ برای عبرت و انسانسازی در جهت کمال مورد نظر اسلام و انقلاب
خلاصه عرض کنم؛ تاریخی که ما در اینجا میگوییم، باید برای عبرت گرفتن و استفاده کردن باشد. استفاده در چه جهتی؟ در جهت انسانسازی و استفادهی مخاطبان شما در جهت کمال. کدام کمال؟ کمالی که جمهوری اسلامی و انقلاب اسلامی و اسلام - همان اسلامی که خود شما برایش دارید زحمت میکشید و جانفشانی میکنید - معین کرده باشند. اگر در خلاف این جهت بود، غلط است. آن وقت این چیزی که میتواند در این جهت باشد، مخلوطی از فرهنگ و سیاست و تجربه است. البته نباید در آن خلاف باشد؛ بلاشک باید مبارزهی با خلافگویی و تحریف در آن باشد.اولویت بیان ریز و درشت تاریخ میهن و جهان اسلام بر جزئیات تاریخ غرب
… شش، هفت سال پیش از این - من دیده بودم که ازهرده پدیدهی تاریخی، نُه موردش مربوط به اروپا و امریکا بود؛ نه اینکه مربوط به ایران نبود، اصلاً متعلق به دنیای اسلام نبود! البته حالا شما برای ما روشن کردید که منشأش کتابی است که اصلاً برای همین کار نوشته شده است. الان آنطور نیست - بهتر شده است - منتها من حالا هم میخواهم عرض بکنم که آنچه را که مربوط به میهنمان است، یا مربوط به دنیای اسلام و مسائل اسلامی است، بایستی ریز و درشتش را جمع کنیم و بیان نماییم. به نظر من فرقی هم نمیکند؛ حتّی تاریخ تولد آدمی که برای خودش شخصیتی بوده، سرداری بوده، یا نویسندهی کتابی بوده، بیاید، تاریخ وفاتش بیاید، حتّی تاریخ ازدواجش هم بیاید - اشکالی ندارد - لیکن وقتی که از این محدوده خارج میشویم و به دنیای غرب میرویم، لزومی ندارد که ما جزییات را بیان کنیم؛ چیزی که واقعاً مهم است، آن را بیان کنیم. مثلاً یک نفر در یک زمانی ابزاری را تولید کرده است، ما حالا بیاییم جزییات آن را بگوییم و شرح حال و روز تولدش را بازگو کنیم، به نظر میآید که ضرورتی ندارد؛ هم از باب اینکه وقت ما را اصلاً این کار صرف میکند و دیگر نوبت به آن کار نمیرسد، و هم - این نکتهی دوم …اهمیت و عبرتآموزی تاریخ به دلیل حضور آن در قرآن
… «یا قوم اتّبعوا المرسلین».[6] آن بخشی از تاریخ که برای هدف قرآن کارساز است، آن را قرآن انتخاب میکند و به بهترین شیوه و با زیباترین و شیواترین بیانی آن را وسط میگذارد و به جزییاتش کار ندارد. البته در جایی هم به جزییات کار دارد؛ چون این جزییات مهم و کارسازند. بنابراین، تاریخ مهم است؛ از اهمیت تاریخ نبایستی صرف نظر کرد. تاریخ، عبرت است.نقش تاریخ در وسعت دید و ساختن انسان مطلوب
البته در آن انسانی که مورد نظر است، علم و تجربه و ایجاد خلقیات برجسته و فضیلتها و حالت بلندنظری و پختگی و آبدیدگی یک آدم هست، که شما در تاریخ، یک بخش از آن را تأمین میکنید. انسان باب اسلام، آن نیست که مینشیند ذکر میگوید و تسبیح میاندازد؛ یک انسان کامل از همه جهت است. شما ببینید تاریخ با آن سعهی دیدی که به ما میدهد، در ساختن چنین انسانی، چه نقشی میتواند داشته باشد.