بیتفاوتی مردم بهمعنای بیتفاوتی به اسلام و کشور و بازتاب بد آن
سرنوشت ما آن قانون اساسی است. اگر بنا باشد که مردم بیتفاوت باشند معنایش این است که به اسلام بیتفاوت، به سرنوشتشان بیتفاوت، به کشورشان بیتفاوت. و این علاوه بر اینکه، انعکاسش در دنیا انعکاس بسیار ناجوری است، پیش اسلام و اولیای اسلام هم یک انعکاس بدی دارد.
نهی از بیتفاوتی نسبت به سرنوشت مملکت و مذهب و ملت
باید همه ما در این زمانی که احتیاج دارد اسلام به شما جوانها، پیغمبر اکرم احتیاج دارد به شما، الآن امیر المومنین احتیاج دارد به شما، رفع کنید این احتیاجش را. احتیاج این است که بیتفاوت نباشید نسبت به مملکتتان. احتیاج این است که قانون اساسی، اساس مملکت شماست. بیتفاوت نباشید که بروید سراغ کارتان، بنشینید که فرض کنید که میخواهم یک خیاطی بکنم، یا یک کار دیگری بکنم. سرنوشت مملکت شماست، سرنوشت مذهب شماست، سرنوشت کشور شماست، سرنوشت ملت شماست، بیتفاوت نباشید!
بیتفاوت بار آوردن جوانان نسبت به بردن مملکت
… که آن هم همان مواد مخدره است. مغز آنها را تهی کنند از آن چیزی که میتواند عمل بکند. مُهْمَلش بار بیاورند که دنیا را اگر آب ببرد این آدم را خواب میبرد. اگر دنیا به هم بخورد این آدمی که عادت کرد برود در آن مرکز و با فلان آدم غیر عادی چه بشود این دنبال او هست. چکار دارد که مملکتش را دارند میبرند. جهنم که میبرند! این طور بار میآورند ما را که همچه بیتفاوت، جوانهای ما را بیتفاوت بار میآورند که هر کاری بشود به من چه ربط دارد!
برنامهٔ بیگانگان برای بیتفاوت کردن مردم به فقر مستمندان و غارت نفت
… نور کند، وارد کند در نور وحی و نورانی باشد. قلب نورانی نمیتواند ببیند که مَآثِر و مَفاخِرش را دارند زیر پا میگذارند و حرف نزند. نمیتواند یک قلب نورانی ببیند که ملتش را به این ذلّت کشیدند و افرادش در اطراف تهران هم باز یک سوراخ منزلشان است و این صحبت نکند. و آنها میخواهند که شما را جوری بار بیاورند که در همه امورشان بیتفاوت باشید؛ نپرسید که چرا این مستمندان به حال مستمندی باقی ماندهاند، و نفتهای ما را دیگران میبردند، نپرسید و در ذهنتان اصلًا نیاید. در ذهن وارد نشود که یک همچو گرفتاریهایی هم ما داریم. شما حالا را ملاحظه نکنید که نور وارد شده است در قلبهای شما؛ شما پانزده سال پیش از این، بیست سال پیش از این را ملاحظه کنید ببینید که هیچ مقاومتی بود در مقابل آنهایی که همه چیز ما را میبردند؟ نبود. کاری نداشتند به این حرفها. یک دستهای گاهی وقت یک نِقّی …