… در تلویزیون ما برنامهای درست کرده بودند و میخواستند بچهها را به بُرس زدن تشویق کنند. ما هم طبق معمول، فیلم بچهها را نگاه میکردیم. البته در قالب کارتون، ساختن فیلمهایی اینگونه برای بچهها، تشویق خوبی است و تبلیغ خوبی نیز برای رعایت بهداشت موی سر است. ماجرا این طور بود که یک بُرس عروسکی، لحظاتی زار میزد و گریه میکرد؛ به گونهای که دل آدم کباب میشد. در این حال یکی دیگر از بُرسها به بُرس گریان میگفت:«چرا گریه میکنی؟» او هم جواب میداد که مثلاً «صاحب من، موی سرش را بُرس نمیزند!» این قضیه که این قدر گریه نداشت؛ به طوری که دل مستمع را خون کند! لااقل صدای دختر بچه یا پسر بچهای را که در حال زار زدن روی بُرس گذاشتهاید، یک لحظهاش بکنید، نه به قدر یک دقیقه و یک دقیقه و نیم! همین طور متّصل گریه، گریه، گریه! خوب؛ اعصاب مستمع خرد میشود! متأسفانه چنین حالتهایی در فیلم و کارتون و نمایشنامه ما وجود دارد.