جایگاه بسیار برجستهٔ فیلم و سریال در دفاع از ایران
- جایگاه فیلم و سریال در این میان بسیار برجسته است.نامهای دیگر: سریالسازی، سریالهای خارجی، مجموعهٔ تلویزیونی
ساخت و محتوای سریالهای تلویزیونی ایرانی و خارجی.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در دیدار اعضای مجمع نویسندگان مسلمان— ۱۳۷۰/۰۷/۲۸
روی هر سال بزنید تا فقط شاهدهای همان سال نمایش داده شود.
- جایگاه فیلم و سریال در این میان بسیار برجسته است.- در سریالها به مسائل ملّی بپردازید؛ از شهدای عزیز، از دفاع مقدّس، از انقلاب، از سبک زندگی اسلامی، از انگیزههای ایمانیِ ملّت و مظاهر آن، از ایستادگیشان در برابر ابرجنایتکاران و مفسدان عالم، از راهپیمایی اربعین و و و ... بگویید؛ عظمت و استقلال و شجاعت و ظرفیّتهای علمی و عملی این ملّت را با زبان هنر بیان کنید.من گاهی اوقات که همین طور عبوری و مروری یک بخشی از یک سریال را میبینم، میبینم سریالهای ما یک مقداری فضایش فضای تلخ است.این خیلی مهم است که ما جوری این تلخی را منعکس کنیم که طرف را که آنجا نشسته، به گریه نیندازد، به غصه نیندازد؛ این مهم است، این را رعایت باید کرد.بههرحال ما از زحمات شما واقعاً تشکر میکنیم، از کارهایی که دوستان انجام دادهاید و انجام میدهید تشکر میکنیم، اثرگذاری کارها خیلی زیاد است، میتوانید در این نمایشهایی که داده میشود -در سریالها و اینها- گاهی اوقات این محاورهای که در این فیلم هست، یک کلمهاش یک تأثیر بزرگ در مقابل میگذارد؛ گاهی یک کلمه. یک جمله ممکن است که یک جمع زیادی جوان را نمازخوان کند؛ هیچ لزومی ندارد ما وضوگرفتن و نمازخواندن یکی را حتماً نشان بدهیم برای اینکه مردم را به نمازخواندن تشویق کنیم. گاهی اوقات اگر چنانچه شما بتوانید هنرمندانه یک جمله را در همین محاورات -به قول شما دیالوگها- …میبینید، دیگران با این کارهای هنرمندانهای که بعضاً دارند، دارند یک باطلهائی را تبلیغ میکنند؛ شگفت اینکه ما هم همان حرفها را قبول میکنیم! همین سریال کرهای که دارد پخش میشود و همه دارند آن را میبینند، یک تاریخسازی و افسانهی باطل است؛ آدم اگر بخواهد توی شاهنامه بگردد و اینجور داستانی را پیدا کند، ده پانزده تا از این داستانها میشود پیدا کرد. منتها طرف هنر به کار برده؛ وقتی کسی هنرمندانه کار میکند، پاداشش همین است که جنابعالی هم که هیچ علاقهای به آن تاریخ و به آن فرهنگ ندارید، …کار بسیار جالب و هنرمندانهای است. اگر، انشاءاللَّه بتوانید فیلمنامههای قوی داشته باشید، سریال سازی خوب است. البته ما از لحاظ هنرمند و بازیگر، خیلی مشکل نداریم. هنرپیشههای خیلی قوىِ خوبی داریم. بخصوص در کار جنگ که عدّهای حسابی وارد شدهاند و به میدان آمدهاند. لکن فیلمنامهها غالباً ضعیف است. امّا آنطور که ایشان به آن سریال که نمیدانم کجایی بود مثال زدند، …… بیارزشند! واقعاً آدم تعجب میکند که این فیلمنامهنویس، چهطور نشسته این فیلمنامهی به این چرندی را سر هم کرده است! امسال در ایام نوروز سریالی[16] را نشان میدادند که ما هم هر شب متأسفانه نشستیم تماشا کردیم! دایماً انتظار داشتم که این سریال به جایی برسد؛ تا اینکه شب آخر تمام شد و به جایی هم نرسید و ما بورِ بور شدیم! با اینکه چند نفر هنرپیشهی خیلی خوب در آن بازی میکردند، انصافاً هم خوب بازی میکردند و فضاسازیهای خوبی هم داشت، اما یک فیلمنامهی چرندِ چرند و خالىِ خالی داشت، که اصلاً اول تا آخرش یک ذره خوب نبود، مطابق با واقع نبود، غلط بود، دروغ بود، و بعد هم بیمعنی و بیمزه تمام شد!… کاری که او دارد میکند، درست مطابق با واقع است؛ یعنی همانی است که واقعیت دارد. اصلاً هنرمند این است؛ باید واقعیت را عکسبرگردان کند و به آدم نشان بدهد؛ حتّی آن مقداری که آدم نمیبیند، برجسته کند، واقعیت را با همهی ریزهکاریهایش جلا بدهد و جلوی چشم آدم بگذارد. آن سریالی که اشاره کردم، اینطور نبود؛ آن سحرِ ماه رمضانش، آن افطارِ ماه رمضانش، آن مجلس روضهاش؛ آخر هم بیمعنی و بیمزه و بیواقعیت! واقعاً جامعهی ما این است؟! اصلاً هیچ چیز سرشان نمیشود!