لزوم برنامهریزی، محتوا و پرهیز از جهات منفی در سرگرمی و تفریح
… را نگاه میکنند، بیمنطقی به ذهنشان میآید و از این بیمنطقی سوءاستفاده میکنند. این کار منطقی ندارد که مثلاً بنده بدانم انجیل عربی است یا یونانی است یا لاتینی است؛ بعد بگویند حالا که شما دانستید، این پانصدهزار تومان یا فلان مبلغ مال شما! این کار معنی ندارد. بنابراین، مقولهی سرگرمی و تفریح، لزومش یک مسأله است؛ با برنامهریزی بودن آن یک مسأله است؛ بامحتوا بودنش یک مسأله است؛ پرهیز از جهات منفی هم در آن یک مسأله است.
لزوم همسویی شوخی و تفریح در برنامهها با ارزشهای اسلام و انقلاب
… و مانند اینها، همهوهمه بایستى در جهت این ارزشها باشد یعنى مهمترین الزام و چهارچوب و کمربندى که بایستى حصار کند مجموعهى برنامهها را و جهت بدهد به این حرکت و تلاش این است؛ یعنى نگاه کنید ببینید ارزشهاى اسلام و انقلاب چیست؛ این ارزشها را به دست بیاورید. شوخى و خندهمان هم باید در این جهت باشد؛ سرگرمى و تفریحمان هم بایستى در این جهت باشد. کار روى افکار عمومى مردم مثل این برنامههاى همگانى شما، برنامههاى صبحتان یا مانند اینها، یا برنامههاى خانواده ــ که از برنامههاى خیلى خوب این مجموعه است ــ یا بعضى از برنامههاى دیگر که دارید، همه باید در این جهت باشد. یعنى مراقب باشیم که اشتباه نکنیم.
وجود سیاستی معین در پشت برنامههای سرگرمی
… جاهاى دیگر، شرکتهاى خصوصى، فرستندههاى خصوصى، این فرستندههایى که با کابل میفرستند به خانههاى مردم یا حتّى شرکتهاى بزرگ ــ قصدشان این است که مشترى جمع کنند و یک عدّهاى بتوانند در وقت فراغت از اینها استفاده کنند، [امّا] فکر یک دولت نمیتواند این باشد. حتّى اگر فرض کنیم که بیشترین محتواى رادیو و تلویزیون را سرگرمىها تشکیل میدهد، باید در پشت سر این سرگرمىها سیاست او را جستجو کرد. معلوم میشود که سیاست او این است که مردم را سرگرم کند. بنابراین یک دولت یک خواستهاى دارد، یک هدفى دارد از ایجاد این کانال در سرتاسر کشور و ایجاد این تجهیزات و تشکیلات؛ هدف ما چیست؟ ما میخواهیم چه بکنیم؟ اهداف فرعى البتّه ممکن است وجود داشته باشد، [امّا] هدف اصلى ما، سازندگى مردم است به شکلى که اسلام و انقلاب …