خاطره که البتّه خیلى هست؛ یعنى همهى محفوظات ما به این معنا خاطره است. یکى از خاطرات خیلى جالب من، آن شب اوّلى است که امام وارد تهران شدند؛ یعنى روز دوازدهم بهمن، شب سیزدهم. شاید اطّلاع داشته باشید، لابد شنیدهاید که وقتى امام آمدند و رفتند بهشت زهرا و سخنرانى کردند و بعد با هلىکوپتر بلند شدند رفتند، تا چند ساعت کسى خبر نداشت امام کجا هستند؛ علّت هم این بود که این هلىکوپتر برده بود امام را در جایى که خلوت باشد؛ چون اگر میخواستند جایى بنشیند که جمعیّت باشد، مردم میریختند و اصلاً اجازه نمیدادند که امام بروند یک جایى بنشینند استراحت کنند، میخواستند دُور امام را بگیرند. رفتند در یک نقطهاى در غرب تهران هلىکوپتر نشست، یک اتومبیلى آمد امام را سوار کرد؛ همین آقاى ناطقنورى[11] یک ماشینى داشتند و مىآیند امام را سوار میکنند و مرحوم حاج احمد آقا هم بوده. امام میگویند من را ببرید خیابان ولىّعصر، آنجا منزل یکى از خویشاوندانشان؛ درست بلد هم نبودند، میروند و میگردند سراغبهسراغ بالاخره آدرس را پیدا میکنند. و …
دیدار با امام در مدرسهٔ رفاه پس از پانزده سال در شب ورود
… مدرسهى رفاه یک حیاط کوچک دارد که آن جلو است؛ جلوى ساختمان یک حیاط کوچک دارد. یک حیاط عقب دارد که محلّ رفتوآمد نیست، البتّه آن هم راه دارد و درب دارد به [سَمت] کوچه، لکن محلّ رفتوآمد نیست. دیدم از آن حیاط یک صداى گفتگویى مىآید، مثل اینکه کسى آمد، کسى رفت؛ بلند شدم ببینم چه خبر است، یک وقت دیدم امام از کوچه از آن در وارد شدند و تک و تنها دارند مىآیند طرف ساختمان. خب، خیلى براى من جالب و هیجانانگیز بود که بعد از سالها [امام را میدیدم]؛ پانزده سال بود ما امام را ندیده بودیم؛ از وقتى ایشان را تبعید کرده بودند، ما دیگر ایشان را ندیده بودیم. فوراً ولوله افتاد در این ساختمان، همه از اتاقهاى متعدّد جمع شدند؛ شاید حدود بیست سى نفرى آدم آنجا بود. ایشان وارد ساختمان شدند، ریختند افراد دُور ایشان و دست ایشان را بوسیدند. بعضیها گفتند که امام را اذیّت نکنید، ایشان خسته هستند؛ براى ایشان طبقهى بالا یک …