مقایسهٔ دیدگاه رهبران دربارهٔ «بازگشت امام خمینی (ره) به ایران»
برجستهترین پاراگرافهای هر رهبر دربارهٔ این نمایه، هر کدام از یک متن.
تهیهشده با هوش مصنوعیورود امام خمینی (ره) به ایران در ۱۲ بهمن ۱۳۵۷ پس از پانزده سال تبعید.
امام خمینی
تلاش دولت بختیار و دیگران برای تعویق بازگشت و اصرار امام بر آمدن
… که بودیم- از طرف امریکاییها میآمدند با صورتهای مختلف، میآمدند که این باشد! این حالا چطور است، چطور است؛ ما همراهی با او میکنیم، چه میکنیم! اخیراً هم که من میخواستم بیایم نقشه این بود که ما حرکت نکنیم از آنجا: «حالا زود است نمیشود»، «حالا نیایید»! چه از جانب خود دولت ایران، که آن وقت بختیار بود و چه از جانب آنها که «حالا یک قدری صبر کنید، حالا زود است»! من فهمیدم یک نقشهای است برای اینکه میخواهند ما یک قدری تعویق بیندازیم [تا] آنها کارشان را تمام بکنند! لذا ما هم جدیت کردیم که نه، ما میرویم؛ هر چه پیش آمد بیاید!
تصمیم به بازگشت با وجود توصیهها به تعویق آن
… از رفتن من به ایران اینها یک خوفی در دلشان هست و رفتن من را میخواهند تعویق بیندازند. «زودرس است حالا نروید»! به صورت اینکه میخواهند یک- مثلًا- نوازشی از ما بکنند، یک مصلحت بینی! و من میدیدم که دشمنها نمیخواهند مصلحت ما را ببینند؛ مصلحت خودشان این است! من این را که فهمیدم عازم شدم به اینکه نه، باید بروم. از رفقای ما هم، از دوستان ما هم توصیه میشد که حالا زود است؛ لکن من از اصرار آنها فهمیدم که نه زود نیست، حالا باید رفت! و اینها در صددند که همه قوا را جمع کنند و یک توطئهای است در کار. اینجا هم که من آمدم، باز آقایان- بعضی از آقایان- میگفتند کاش مثلًا زودتر نمیآمدند؛ باز یک مقداری زود بود! ولی من اعتقادم این بود که زود نبود، و زود هم نبود. اگر ما اینها را مهلت داده بودیم و …
توصیههای مکرر به تأخیر بازگشت و تصمیم قطعی به آمدن
… که ما را کمک میکرد. رفت و باز تتمه قدرت باقی مانده بود. اینها باز کوشش کردند حتی به وسیله جمهوری فرانسه- رئیس جمهور فرانسه- به من پیغام دادند که شما حالا زود است بیایید، به طور دلسوزی مثلًا! از طرف امریکا پیشنهاد کردند که حالا شما چند وقتی بایستی بمانید؛ حالا زودرس است رفتن شما! از طرف ایران باز همین معنا را گفتند؛ بعض افرادی که از همین طوایف بودند باز همین پیشنهاد را میکردند. و همین پیشنهاد اسباب این شد که من قصد کردم بیایم، هر چی میخواهد بشود بشود! من فهمیدم که این مساله یک مطلبی است.
ممانعت دولت غیرقانونی از ورود به سود بیگانگان و عزم بازگشت برای گرفتن حقوق ملت
- تصمیم من همان طور که بوده است هست ولی دولت غیر قانونی، برای حفظ منافع اجانب، مانع ورود من به ایران شده است. و من در اولین فرصت به ایران خواهم رفت و حقوق ملت ایران را خواهم گرفت. آنهایی که به ملت ایران خیانت میکنند، باید کنار بروند. و من چون گذشته در تصمیم خود باقی هستم و ملت ایران باید در تصمیم خود باقی باشد. بر احدی از افراد ملت جایز نیست که در این موقع حساس که امر بین موت و حیات است بنشیند و ساکت باشد.
ممانعت خیانتکاران از بازگشت به سود اربابانشان و پایبندی به برنامهٔ رفتن در نخستین فرصت
… را و مردم ایران را خواستارم. من سلامت همه آنها را از خداوند تعالی خواستارم. من بنا داشتم که بروم پیش رفقای ایرانی و در صف آنها خدمت بکنم و میل داشتم که اگر آنها برایشان غمی وارد میشود من هم شریک باشم؛ اگر خدای نخواسته خون آنها بریزد من هم با آنها شریک باشم؛ لکن دست خیانتکارها باز از آستین درآمد و به توهّم اینکه اگر ما برویم به ایران، برای آنها مثلًا بد میشود یا برای اربابها، به نفع اربابها نیست، از رفتنها و رفتن من ممانعت کردند و راهها را بستند. و من ان شاء الله در فرصت اول، همان برنامهای را که برای رفتن داشتم، دارم
دوازدهم بهمن روزی استثنائی و تاریخساز که مسیر تاریخ را تغییر داد
… هست که شما میدانید واقعهای در این روز اتّفاق افتاده، روز مهمّی است، روز بزرگی است؛ این روزها در تاریخ ثبت میشود به عنوان یک حادثه، به عنوان یک قضیّهی مهم؛ لکن بعضی از روزها هستند که انسان اینها را فراتر از برجستگی و فراتر از تاریخی بودن مشاهده میکند؛ اینها روزهای تاریخسازند؛ واقعهای که در آن [روز] اتّفاق افتاده، در واقع مسیر حرکت تاریخ را جابهجا کرده و تغییر داده؛ روز دوازدهم بهمن از این قبیل است.
بیخبری چندساعته از امام پس از سخنرانی بهشت زهرا
خاطره که البتّه خیلى هست؛ یعنى همهى محفوظات ما به این معنا خاطره است. یکى از خاطرات خیلى جالب من، آن شب اوّلى است که امام وارد تهران شدند؛ یعنى روز دوازدهم بهمن، شب سیزدهم. شاید اطّلاع داشته باشید، لابد شنیدهاید که وقتى امام آمدند و رفتند بهشت زهرا و سخنرانى کردند و بعد با هلىکوپتر بلند شدند رفتند، تا چند ساعت کسى خبر نداشت امام کجا هستند؛ علّت هم این بود که این هلىکوپتر برده بود امام را در جایى که خلوت باشد؛ چون اگر میخواستند جایى بنشیند که جمعیّت باشد، مردم میریختند و اصلاً اجازه نمیدادند که امام بروند یک جایى بنشینند استراحت کنند، میخواستند دُور امام را بگیرند. رفتند در یک نقطهاى در غرب تهران هلىکوپتر نشست، یک اتومبیلى آمد امام را سوار کرد؛ همین آقاى ناطقنورى[11] یک ماشینى داشتند و مىآیند امام را سوار میکنند و مرحوم حاج احمد آقا هم بوده. امام میگویند من را ببرید خیابان ولىّعصر، آنجا منزل یکى از خویشاوندانشان؛ درست بلد هم نبودند، میروند و میگردند سراغبهسراغ بالاخره آدرس را پیدا میکنند. و …
دوازدهم بهمن، روز شروع قدرت اسلام و پایان واقعی نظام طاغوت
در آغاز این خطبه هم همهی برادران و خواهران نمازگزار را به پرهیزکاری، به تقوا، به ورع و دوری از گناه دعوت میکنم. روز دوازدهم به یک معنا، روز شروع قدرت اسلام است. اگرچه در دوازدهم بهمنِ سال ۵۷، هنوز ظاهراً نظام طاغوت سرِ کار بود؛ اما در واقع نبود. در واقع با ورود امام بزرگوار، این نظام پوسیدهی فاسد و اصل نظام پادشاهی - که یک رژیم ارتجاعی و غلط و غیر انسانی و غیر قابل قبول بود - پوچ و نابود و دود شد و از بین رفت. تلاش بیهودهای میکردند بلکه بتوانند آن را نجات بخشند و تا چند روز ادامه دهند، که نمیشد و نشد.
روز بینظیر یکپارچگی ملت در حرکت بهسوی مقصدی الهی
دوازدهم بهمن ماه از روزهای نادر و بینظیر در تاریخ ملت ماست. روز حرکت سرنوشتسازی که در آن همهی فریادهای ملتی بپاخاسته، یکی شد و دریایی از انسانها به حرکت درآمد و بصورت موجی یکپارچه بسوی مقصدی الهی و انسانی روان شد.
جلسهٔ دوستان برای سامان دادن تشکیلات بیت امام پیش از ورود
… مثل برادر و برای بعضیتان مثل پدرم. این شرح حالها، عیبی ندارد. ما، قبل از ورود امام رضواناللهتعالیعلیه، که در دانشگاه تهران تحصّن کرده بودیم چهار، پنج روز مانده به ورود امام، جلسهای با دوستان تشکیل دادیم. اغلبِ دوستان هم از روحانیون بودند گفتیم: «خوب؛ فردا امام وارد تهران میشوند. مردم میریزند سرمان؛ هر کس کاری دارد، مراجعهای دارد، حرفی دارد. باید از حالا آماده باشیم و تشکیلات بیت امام را منظّم کنیم. هر کس مسؤولیتی به عهده بگیرد.» همه قبول کردند که بیاییم دربارهی این قضیه فکر کنیم.