روز بینظیر یکپارچگی ملت در حرکت بهسوی مقصدی الهی
دوازدهم بهمن ماه از روزهای نادر و بینظیر در تاریخ ملت ماست. روز حرکت سرنوشتسازی که در آن همهی فریادهای ملتی بپاخاسته، یکی شد و دریایی از انسانها به حرکت درآمد و بصورت موجی یکپارچه بسوی مقصدی الهی و انسانی روان شد.
استقبال یکپارچهٔ ملت از امام پس از پانزده سال تبعید
در دوازدهم بهمن ماه ۵۷، جهان شاهد یکی از شگفت انگیزترین قیامهای مردمی تاریخ بود. در آن روز، ملتی یکپارچه و مصمم، با شعاری واحد و با قلب و روحی سرشار از عشق و ایمان، مرزهای خطر را در نور دید و به استقبال مردی شتافت که پس از پانزده سال دوری و تبعید، به میان ملتش باز میگشت، تا بر پیکر شهیدانش نماز بگزارد و بنام خدا سفینهی نجات خلق را از میان لُجّهی خون به ساحل پیروزی رهنمون شود.
مایهٔ سراسیمگی امپریالیسم و استواری ملت و پیشرفت انقلاب
اما امام میبایست بیاید تا سراسیمگی امپریالیسم جهانخوار و عوامل حقیر داخلیش کامل شود. تا دشمن خوار و بیمقدار گردد. تا ملت، مصممتر و استوارتر بماند و انقلاب به پیش رود.
ناتوانی منکران خدا و وعدهٔ الهی از فهم چگونگی آمدن امام
در آن روزهای خون و شرف، در آن لحظههای اخلاص و ارادت، در آن ساعات گل و گلوله، چشمها و مشتها، نظارهگر آسمان و مفسّر خشم مقدس ملتی بپاخاسته بود که تنها رهبر خود را میخواست. آنان که خدا را نمیشناسند و وعدهی الهی را باور ندارند، نه آنروز دانستند که آن مرد چگونه آمد و نه امروز میدانند و نه در آینده خواهند دانست.
آگاهی مبارزان فیضیه و ۱۵ خرداد و ۱۷ شهریور از آمدن امام
اما آنان که فریاد دشمن شکن او را در فیضیه شنیده بودند، آنان که گلولهی جلادان در پانزدهم خرداد ماه سینهی عزیزانشان را دریده بود، آنان که قامت رعنای جوانان وطن را در هفدهم شهریور ماه، غرقه به خون دیده بودند، میدانستند که او میآید و میفهمیدند که چرا میآید.