مسئله این است که ایمان، برطبق فرهنگِ غیر قابل تردید قرآن، صرفاً یک امر قلبی نیست. درست است که ایمان یعنی باور، و باور مربوط است به دل، اما قرآن هر باوری را، هر ایمان و قبول و پذیرشی را به رسمیت نمیشناسد. ایمانِ مجرد، ایمانِ قلبیِ خشک و خالی، ایمانی که در جوارح و اعضای مؤمن شعاعش مشهود نیست؛ این ایمان ازنظر اسلام ارزشمند نیست. اولْمؤمن به خدا، شیطان است. ابلیس پیش از آنکه بندگان پرمدعای پروردگار و فرزندان پُرناز و افادۀ آدم به این سرزمین خاکی بیایند، سالیانی خدایِ متعال را عبادت میکرد و دلش کانون معرفت خدا بود، اما در آن بِزَنگاه، در آنجاییکه ایمانها همه آنجا بهکار میآیند؛ یعنی در هنگام انتخاب، در هنگام تعیین راهِ نهایی، این ایمان بهکار ابلیس نیامد، این ایمان در همان دل ماند. من میگویم ایمانی که فقط در دل بماند، میپوسد و میخشکد؛ تو بگو نه، باقی میماند؛ ما هم شُبهه را قوی میگیریم، میگوییم ایمان در اعماق دل میماند. اما ایمانی که در دل میماند و به دست و پا و چشم و گوش و مغز و اعضا و جوارح و زندگی و نیروها و انرژیهای ما نمیرسد، آن ایمان ازنظر فرهنگ قرآنی ارزشمند نیست. ما این مطلب را در یک تیتری خلاصه کردیم و آن، همان تیتری است که بالای این ورقهای[1] که در اختیار شماست نوشتیم: ایمانِ زاینده. ایمانی که مثل سرچشمهای فیّاض عمل میزاید، ایمانی همراه با تعهد، ایمانی که باری بر دوش مؤمن میگذارد، ایمانی که همراهش عمل است.ایمان زایندهاصطلاح
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
ایمان همراه با تعهد که عمل میآفریند.
تعریف در کلام رهبر
این حرف درست است و چون درست است، من روی سخن را باز به خودمان برمیگردانم، میگویم با همین دلیل، آیا من و شما میتوانیم معتقد باشیم و مطمئن که شیعه هستیم؟ مگر ما به تعهدهای شیعهبودن عاملیم؟ مگر ما پایبندیم؟ و سخن قرآن دراینباره روشن و بیتردید و بیابهام است. (هم در تلاوت امروز این معنا هست، هم در تلاوت فردا) صریحاً نفی میکند ایمان را از آنکسانیکه بهطورمطلق پایبند به تعهدات ایمانی خود نیستند. بنابراین ایمانی که در اسلام معتبر است ـ اینها از اصول اعتقادی اسلام و تشیّع است ـ ایمان زاینده و تعهدآفرین است. آن ایمانی است که با تعهدهای عملی همراه باشد، اگر همراه نبود، منتظر نتیجههایش هم نباش، منتظر نصرت در دنیا نباش، منتظر امنیت در دنیا مباش. ﴿الَّذينَ آمَنوا وَ لَم يَلبِسوا ايماَهنُم بِظُلمٍ اُولٰٓئِكَ لَهُمُ الاَمنُ وَ هُم مُهتَدوَ﴾[10]. (این آیه و دهها آیۀ دیگر که شاهد و وافی[11]ِ به مقصود است، در این نوشتۀ ما نیامده، چون جایی نیست و مجالی نیست.) ﴿الَّذينَ آمَنوا﴾ آنکسانیکه ایمان آوردند، ﴿وَ لَم يَلبِسوا ايماَهنُم بِظُلمٍ﴾ با ستم، با ستمگری، ایمان خود را نیامیختند، ﴿اُولٰٓئِكَ لَهُمُ الاَمنُ﴾ امنیت برای آنهاست. آن ایمانی که با ستمگری همراه است، امنیت برنمیدارد. آن ایمانی که تعهد در کنارش نیست، نصرت به مؤمن نمیدهد، پیروزیِ او را تضمین نمیکند، یاری خدا و یاری ذرات طبیعت و تکوین را برای او به ارمغان نمیآورد، خوشبختی و رستگاری دنیا و خلاصه یک کلام، بهشت دنیوی و اخروی را به او نمیدهد.شاهدها (۲ پاراگراف)
ایمانی همراه با تعهد که مانند سرچشمه عمل میزاید
… و میخشکد؛ تو بگو نه، باقی میماند؛ ما هم شُبهه را قوی میگیریم، میگوییم ایمان در اعماق دل میماند. اما ایمانی که در دل میماند و به دست و پا و چشم و گوش و مغز و اعضا و جوارح و زندگی و نیروها و انرژیهای ما نمیرسد، آن ایمان ازنظر فرهنگ قرآنی ارزشمند نیست. ما این مطلب را در یک تیتری خلاصه کردیم و آن، همان تیتری است که بالای این ورقهای[1] که در اختیار شماست نوشتیم: ایمانِ زاینده. ایمانی که مثل سرچشمهای فیّاض عمل میزاید، ایمانی همراه با تعهد، ایمانی که باری بر دوش مؤمن میگذارد، ایمانی که همراهش عمل است.ایمان معتبر در اسلام ایمان تعهدآفرین و همراه با تعهدهای عملی
… شیعه هستیم؟ مگر ما به تعهدهای شیعهبودن عاملیم؟ مگر ما پایبندیم؟ و سخن قرآن دراینباره روشن و بیتردید و بیابهام است. (هم در تلاوت امروز این معنا هست، هم در تلاوت فردا) صریحاً نفی میکند ایمان را از آنکسانیکه بهطورمطلق پایبند به تعهدات ایمانی خود نیستند. بنابراین ایمانی که در اسلام معتبر است ـ اینها از اصول اعتقادی اسلام و تشیّع است ـ ایمان زاینده و تعهدآفرین است. آن ایمانی است که با تعهدهای عملی همراه باشد، اگر همراه نبود، منتظر نتیجههایش هم نباش، منتظر نصرت در دنیا نباش، منتظر امنیت در دنیا مباش. ﴿الَّذينَ آمَنوا وَ لَم يَلبِسوا ايماَهنُم بِظُلمٍ اُولٰٓئِكَ لَهُمُ الاَمنُ وَ هُم مُهتَدوَ﴾[10]. (این آیه و دهها آیۀ دیگر که شاهد و وافی[11]ِ به مقصود است، در این نوشتۀ ما نیامده، چون جایی نیست و مجالی نیست.) ﴿الَّذينَ آمَنوا﴾ آنکسانیکه ایمان آوردند، ﴿وَ …