نهی از ایرادگیری بیاطلاع و اهانت به رئیسجمهور و رؤسای کشور در شرایط مهم کنونی
مسئولین هم ــ مسئولین ذیربط در بخشهای مختلف هم ــ حقیقتاً کار کردند. رئیسجمهور محترم،[9] و دیگر رؤسای کشور، فعّالیّت کردند؛ وسط میدان بودند و کار کردند. اینجور نباشد که چون بنده خبر ندارم از کاری که دیگری کرده، همینطور مدام ایراد کنم که آقا چرا چنین و چرا فلان [است]؛ نه، همه کار کردند. من از اینکه به رؤسای کشور، به رئیسجمهور و دیگران در یک چنین شرایط مهمّ بینالمللی و داخلی اهانت بشود، بشدّت پرهیز میکنم و نمیگذارم و منع میکنم، نهی میکنم کسانی را؛ حالا ممکن است در مجلس باشد، ممکن است بیرون مجلس باشد، ممکن است هر جا باشد. قدر اینها را ما بدانیم؛ قدر مسئولینی که وقتی یک چنین حادثهای برای کشور پیش میآید، از مردم کناره نمیگیرند. گاهی ما در گذشته داشتهایم که مردم وسط میدان بودند، مسئولین تماشا میکردند، گاهی هم علیه مردم یک حرفی میزدند. این دفعه، نخیر، مسئولین در کنار مردم …
اهانت به رئیسجمهور و مجلس و قوهٔ قضاییه خواست دشمن
همه مسؤولان کشور، یک مسؤولیت برعهده دارند. حفظ نظام الهی و اداره این کشور، اداره این مردم و رسیدن به مشکلات مردم، وظیفه اصلی اینهاست. باید با هم همکاری کنند و با هم همکاری میکنند. این که یک عدّه به رئیس جمهور اهانت کنند، یک عدّه به مجلس اهانت کنند، یک عدّه به قوّه قضایّیه اهانت کنند، این همان چیزی است که دشمن میخواهد؛ این همان حالتی است که دشمن دنبال ایجاد آن است.
نهی از اهانت به نهادهای قانونی و مسئولان بلندپایه
مسؤولان کشور را عزیز و بزرگ بدارید؛ اینها خدمتگزاران مردمند. مسؤولیت امروز در کشور ما، خدمت و خدمتگزاری است؛ آب و نان نیست. امروز در این کشور، مسؤولیت، مسؤولیتِ الهی است. هیچکس به خود حق ندهد نهادهای قانونی و مسؤولان بلندپایه کشور را خدای ناکرده مورد اهانت قرار دهد. البته بدیهی است که مؤمنین، مخلصین و دلسوزان انقلاب این کار را نمیکنند. خودِ مسؤولان هم دلهایشان پُر از احساس مسؤولیت و تکلیف است. ما از نزدیک میبینیم که مشغول کار و تلاش و اهتمام به خدمتند. دشمن میخواهد عکس این کار را اثبات کند؛ ایجاد تشنّج و نگرانی و آشفتگی …