تحوّلات سالهای اخیر بولیوی برای همهی ملّتها و کشورهای آزاده یک رویداد خوشایند است. بیداری ملّتهای منطقهی آمریکای لاتین و تصمیم آنان برای احقاق حقّ خود یک اتّفاق مبارکی است که قطعاً برای قدرتمندان خرسندکننده نخواهد بود.
برخورداری کامل از فرهنگ غرب بدون بهرهمندی از علم غرب
… است. میدانید دیگر؛ آمریکاى جنوبى یک سایهاى است، یک شکل بدلىاى است از اروپا. اروپایىها ــ پرتغالىها، اسپانیایىها، انگلیسىها ــ رفتند جاهاى مختلف این قارّهى وسیع و پُربرکت را در طول دو سه قرن مالک شدند؛ همه چیز را آنجا بردند، از جمله فرهنگ خودشان را؛ علمشان را فقط نبردند. یعنى هیچ کدام از کشورهاى آمریکاى لاتین ــ از آرژانتین و شیلى و مانند اینها تا حتّى برزیل که بزرگترین و پیشرفتهترین کشور آمریکاى لاتین است، و کشورهاى کوچک اروگوئه و نیکاراگوئه و مانند اینها ــ از علم غرب برخوردار نیستند، [امّا] از فرهنگ غرب صد درصد برخوردارند. ملّتهایى که در این کشورها سالیان متمادى، دیکتاتورهاى نظامىِ گذاشتهشدهى مستقیم و صریح از سوى آمریکا و اروپا را تحمّل کردند، حالِ اینکه از آب جُوِ عصرانهشان ــ که از محلّ کار برمیگردند، از مزرعه برمیگردند ــ بگذرند نداشتند؛ این قدر هواى نفْس بر اینها غالب …
روی کار آمدن دولتهای ضدآمریکایی در حیاط خلوت آمریکا
آمریکا، آمریکای لاتین را حیاط خلوت خودش میداند، [امّا] الان در کشورهای متعدّدِ آمریکای لاتین، دولتهای ضدّآمریکایی دارند سر کار میآیند. آمریکا میخواست ونزوئلا را کُن فَیکون کند؛ دولت هم معیّن کردند به جای این دولت کنونی ونزوئلا که مخالف آمریکا است، یک رئیسجمهور جعلی هم درست کردند، لشکر هم به او دادند، پول هم به او دادند، سلاح هم به او دادند، دو سه سال هم کشمکش به وجود آوردند، آخرش نتوانستند؛ …
حضور رهبران شجاع ایستاده بر منافع ملت در منطقه
ایستادگی کشورها بر حقوق و منافع ملّت خود تنها راه پیشرفت است. این ایستادگی نیازمند رهبران شجاعی است که در منطقهی آمریکای لاتین چنین رهبرانی حضور دارند.
روی کار آمدن دولتها با شعار ضدآمریکایی در آمریکای لاتین
رئیسجمهور شما - آقای بوش - وارد هر جای دنیا که میشود، با تظاهرات مخالف مردم و با نفرت مردم مواجه میشود؛ در اروپا اینطور است، در آسیا اینطور است، در آفریقا اینطور است. در امریکای لاتین، دولتها با شعار مخالفت با امریکا سر کار میآیند. امروز شما نگاه کنید: در پرو، در اکوادور، در ونزوئلا، در بسیاری از کشورهای امریکای لاتین، داوطلبان ریاست جمهوری شعار ضد امریکایی که میدهند، مردم اینها را انتخاب میکنند. منفور بودن از این بالاتر؟! مردم امریکا در مکالمات معمولىِ تلفنىِ خودشان از ناحیهی دولتشان امنیت ندارند؛ یعنی به مردم خودشان آنقدر اطمینان ندارند که اجازه بدهند آنها آزادانه تلفن کنند؛ تلفنها را به صورت قانونی - قانون گذراندهاند که تلفنها را کنترل کنند! …
نگاه آمریکا به آمریکای جنوبی بهعنوان حیاط خلوت خود
… که میخواستند بر دنیا تسلط پیدا کنند، همهی تمدنها را تحقیر و بسیاری از آنها را نابود کردند. زمان ریاست جمهورىِ من، رئیس جمهور پرو به من گفت ما بتازگی نشانهی تمدن بسیار عمیقی را در کشورمان پیدا کردهایم؛ در حالیکه چند قرن خیال میکردیم ما اصلاً گذشته نداریم! امریکاییها از وقتی بر کشور ایالات متحده - به شکلهای مختلفش - حاکم شدند، از اول تصمیم گرفتند که امریکای جنوبی حیاط خلوت آنها باشد و کسی حق دخالت و تصرف در امریکای جنوبی را نداشته باشد؛ این را صریحاً گفتهاند، الان هم میگویند. کشور بزرگی مثل برزیل یا کشورهای دیگرِ امریکای جنوبی در حدی توان حرکت دارند که بتوانند زیر چتر امریکا قرار بگیرند؛ اگر بخواهند از لحاظ سیاسی و از لحاظ جهتگیریها اندکی تخطی کنند، میشوند مثل ونزوئلای امروز. میبینید امریکاییها سر «چاوز» چه بلاهایی دارند میآورند؛ …
کودتاهای سیا علیه دولتهای مردمی در این منطقه
… حرفهاست. اینها چقدر از حکومتهای غیر دموکراتیک را، یعنی حکومتهایی که برای یکبار هم در کشورشان صندوق انتخابات گذاشته نشده و از کسی رأی گرفته نشده، قبول کرده و با آنها مثل یک حکومت دموکراسی رفتار کردهاند و چقدر از دموکراسیها را با کودتای نظامی به هم زدهاند! انشاءاللَّه عمرتان آنقدر طولانی خواهد شد که ده بیست سالِ دیگر که بتدریج اسناد کودتاهای بیست، سی سالِ گذشتهی امریکای لاتین را از آرشیوهای وزارت خارجهی امریکا بیرون میدهند، ببینید - البته بعضی از این اسناد الان هم بیرون آمده؛ بعضیاش را هم خودِ ما بدون اینکه آنها از آرشیوشان بیرون بیاورند، میدانیم - که در سرتاسر امریکای لاتین شاید کشوری نماند که در آن اگر انتخاباتی شد و آزادیای بود و اگر رئیس جمهور مورد علاقهی مردمی بود، «سیا»ی امریکا وارد کار نشد و کودتا راه نینداخت؛ مزاحمت ایجاد نکرد و پدر دموکراسیهای مردمی را درنیاورد. حالا شیلی معروف است و همه ماجرای آن کشور را میدانند. در آفریقا و آسیا و در جاهای مختلف دیگر هم این کار را کردند. چقدر حکومت دیکتاتوری به پشتوانهی امریکا بهوجود آمد که از نظامی در یک کشور، بیقید و شرط حمایت کردند و آنها به پشتگرمی امریکا کُشتند، زدند، بردند …
رسیدن جنگافروزی آمریکا برای نفت به آمریکای لاتین
آمریکاییها به دوستان خودشان هم خیانت میکنند؛ یعنی به کسانی هم که دوستان آنها هستند خیانت میکنند؛ از باند جنایتکار صهیونیِ حاکم بر فلسطین حمایت میکنند؛ به خاطر نفت و معادن زیرزمینی حاضرند در هر جای دنیا جنگافروزی کنند که امروز این جنگافروزی به آمریکای لاتین هم رسیده؛[4] و به طور قطع یک چنین دولتی درخور آن نیست که دولتی مثل جمهوری اسلامی، به دنبال ارتباط با او و همکاری با او باشد.
روی کار آمدن پیاپی دولتهای ضدآمریکایی
نشانهی دیگر تغییر روند مناسبات غیر عادلانهی بینالمللی، قدرت گرفتن نهضتهای ضدّآمریکایی بهویژه تشکیل نظام جمهوری اسلامی در ایران و قدرت روزافزون آن با وجود همهی فشارها است. در سالهای اخیر، در آمریکای لاتین دولتهای ضدّآمریکایی یکی پس از دیگری بر سر کار آمدند و در هر کشوری از دنیای اسلام نیز اگر انتخابات برگزار شود، گروهها و اشخاصی رأی خواهند آورد که بیش از دیگران ضدّآمریکایی باشند.
منطقهٔ اختصاصی آمریکا در سیاست دیرین آن
آن روزی که بعد از فروپاشی اردوگاه کمونیزم، رئیس جمهور وقت امریکا - پدر رئیس جمهور فعلی - نظم نوین جهانی را اعلام کرد، هدف استکبارىِ دیرین امریکا را آشکار کرد؛ ما فیالضّمیر خودش و دستگاه سیاستگذار امریکایی را نشان داد و آشکار کرد. البته این مخصوص آن روز نبود؛ از دهها سال پیش تصمیم گرفتند و اعلان کردند که اجازه نخواهند داد هیچ قدرت دیگری وارد امریکای لاتین شود. امریکای لاتین به عنوان یک منطقه اختصاصی دولت ایالات متحده امریکا به حساب آمد. بعد بتدریج این به همه دنیا توسعه داده شد؛ منتها این را به عنوان یک هدف اعلامشده ذکر نمیکردند و بر زبان نمیآوردند. بعد از آنکه احساس کردند در مقابلشان رقیب بزرگی مثل شوروی وجود ندارد، این هدف را تقریباً بهصراحت اعلام کردند: دنیای تک قطبی؛ نظم نوین جهانی با …
لزوم توجه فوری غیرمتعهدها به وضع آمریکای لاتین
آقای رئیس؛ وضع امریکای لاتین لااقلّ از یک نظر توجّه فوری غیرمتعهّدها را ایجاب میکند: رأی اخیر دادگاه لاهه علیه اقدامات غیرقانونی امریکا در حمایت از ضدانقلابیون نیکاراگوئه و عکسالعمل امریکا در قبال این رأی، بیش از گذشته، نشان میدهد که موازین و مقررات بینالمللی به نحو بیسابقهای در معرض هجوم قدرتها قرار گرفته، و نیز بیانگر این است که نهادها و مؤسسات بینالمللی تا جایی مورد احترامند که کاملاً در خدمت بیقید و شرط منافع قدرتها باشند. و بالأخره گواه آن است که حرکت کشورها به سمت عدم تعهّد، ناچار با مقابلهی قدرتها مواجه میگردد.