همراهی با پایبندان به راه اسلام و رهاکردن منحرفان از آن
… بدون ملت نمیتواند ادامه زندگی بدهد. ارتشی که ملت با او مخالف است، نمیتواند این ارتش باشد؛ چنانچه ملتی هم اگر ارتشش با او مخالف باشد، نمیتواند زندگی بکند. شما کوشش کنید که پیوند خودتان را با ملت هر چه میتوانید تقویت کنید و این به تقویت جهات اسلامی است. وقتی مردم دیدند که شماها روی طریقه اسلام یعنی اینکه اینها خونشان را دادند، آن «الله اکبر» ی که همه داد زدند و به خیابانها ریختند و زیر تانکها رفتند و آن قدر صدمه دیدند، ببینند که شما هم همان رویه را دارید، همان راه را دارید [با شما هستند. اما] اگر یک وقت احساس کنند به اینکه نه، از آن رویه یکقدری پایش را کج گذاشته، خوب، مردم دیگر رها میکنند آن را. مردم یک عقد اخوتی با افراد نبستهاند که! با هیچیک از ما.
کنارزدن هر منحرف از راه ملت، حتی خود گوینده
اگر دیدند من یک وقتی پایم را کنار گذاشتم از آن رویهای که خود این ملت دارد و این سیل خروشان دارد، من بخواهم به خلاف این سیل شنا بکنم، من را از بین میبرند؛ هر کس باشد این طور است.
مشروط بودن طرفداری از مجلس، دولت و رئیسجمهور به پایبندی به اسلام
… از جمهوری اسلامی کنار رفتهاند. خیر، شماها کنار رفتهاید. شما خودتان را علاج کنید. مرضهای باطنیتان را علاج کنید که ننویسند که این مملکت دیگر رفته از بین. این مملکت از بین نرفته؛ و این جمهوری اسلامی هم سر جای خودش هست؛ و این مردم هم دنبال جمهوری اسلامی هستند؛ و این مردم هم از مجلس، مادامی که مجلس بر طریقه اسلام باشد، و از دولت، مادامی که دولت بر طریقه اسلام باشد، و از رئیس جمهور، مادامی که رئیس جمهور در طریق اسلام باشد، طرفداری میکنند. هر کدامتان بلغزید، مردم دیگر از شما طرفداری نمیکنند. برای اینکه مردم اسلام را میخواهند. امر دایر میشود بین من، و پیغمبر اکرم؛ کدام مسلمان است که ترجیح بدهد من را؟ امر دایر میشود بین شما، و اسلام؛ کدام مسلمان است که شما را بر اسلام ترجیح بدهد؟ این خیالها را از کلههایتان بیرون کنید که الآن اگر وضعی بشود، مردم …
بدبینی مردم به هر سخن حکومت فاسد گذشته
… محلهایی که هستیم؛ حالا هر کدام، شهریها در شهرها و دهاتیها در دهات و روستاییها در روستاها. اگر اینها همه با هم تفاهم کنند و تبلیغ بشود به اینکه ما همه باید با هم باشیم، ما همه باید با هم کار بکنیم- مثلًا- مسائلی که هست حل میشود و بحمد الله مردم هم حاضرند. شما ملاحظه میکنید که اگر پیشترها میخواست یک کاری انجام بگیرد مردم مزاحم میشدند خودشان، از باب اینکه میدیدند حکومت، حکومتِ فاسد است. اگر آن هم میخواست یک راهی درست بکند برای صلاح- فرض کنید- به خیال خودش، مردم هر مطلبی را که آنها طرح میکردند به او بدبین بودند. اگر اینها میگفتند بگویید لا اله الا الله، باز بدشان میآمد؛ برای اینکه میدیدند که لا اله الا الله از حلقوم کسی درمیآید که خودش معتقد نیست. امروز آن طور است که ملاحظه میفرمایید، در همهسرتاسر کشور ما که همه مردم دنبال این هستند که این نهضت را پیش ببرند. اگر یک چند نفر یا یک عدهای پیدا بشود، خود این مردمند که دنبال هستند که این اختلاف را از بین ببرند.
پیروی مردم از ائمهٔ جمعه در کمک به اقتصاد و فرهنگ
… یک مرکز حساسی را دارند و یک مطالب حساسی را ادا میکنند، مردم هم حاضرند. از این جهت، ائمه جمعه الآن تکلیفشان از سایرین بیشتر است که اگر- خدای نخواسته- یک وقت در گفتارشان، در کردارشان، یک خلافی واقع بشود این خلاف سرایت میکند. مردم میفهمند و شایع نمیکنند. و اگر چنانچه ائمه جمعه در همه کشور با وحدت کلمه مردم را دعوت کنند به صلاح، دعوت کنند به اسلام، این مردم که همه قبول دارند ائمه جمعه خودشان را مردم میروند دنبال اینها و کارها را انجام میدهند. هر وقت دعوت کنند به اینکه باید- مثلًا فرض کنید- راجع به اقتصاد کمککنید میکنند، راجع به فرهنگ کمک کنید، میکنند. این یک صحبتی بود که شما فرمودید.
جلب نظر مردم با عضوگیری درست و همجهتی با گروههای هممقصد
… نیایند و مثل حزب و نخستوزیری،[3] آنچه شد بشود. این امری است که باید دقت کنید و نباید در آن مسامحه شود. البته رعایت چنین امری در سراسر مملکت مشکل است، اما اگر مسامحه شود کار مشکلتر میشود. باید از افرادی صحیح که میدانید ریشه فاسدی ندارند، عضوگیری کنید. اگر گروهی بدین وضع عمل کند و با گروههایی که مقصدشان یکی است هم جهت شود، هم کارش تا آخر ادامه پیدا میکند و هم نظر مردم را که مهم است، جلب میکند. امیدوارم شما با این شکل عمل کنید و کارتان برای خدا باشد. وقتی کار برای خدا باشد، همه چیز به دنبالش هست.