رفتن به محتوای اصلی

اصحاب امام سجاد (ع)گروه و سازمان

توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

یاران و پیروان امام سجاد (ع) و سفارش‌های آن حضرت به آنان.

شاهدها (۱۰ پاراگراف)

توصیه به رفتار بیگانه‌وار با کسانی که پیرو حکومت حق نیستند

..در این بیانات می‌آموزند که بایستی به دیگرانی که خواستۀ آنها را دنبال نمی‌کنند، انگیزۀ آنها را ندارند و دنبال حکومت علوی و حکومت حق نیستند، غریبه و بیگانه باشند. البته رفت‌وآمد و معاشرت دارند اما این معاشرت مثل معاشرت ملت ایران است در دوران قبل از انقلاب با آن ـ مثلاً ـ بقال سر گذر که می‌دانستند ساواکی است یا فلان آجودانی که معلوم بود مواظب کار مردم است. امام می‌فرماید: رفت‌وآمد و برخورد شما با کسانی که ارادۀ شما و فکر و راه شما را نمی‌پیمایند و ندارند و هدف نمی‌گیرند، بایستی رفتاری غریبه‌وار و بیگانه‌وار باشد و آنها را باید ترک کرد.[20]

اعزام یاران تربیت‌شده به شهرهای دوردست برای آگاه‌کردن مردم

در همین فضا و محیط فاسد و مسموم است که با دست یحیی‌بن‌اُمّ‌طَویل‌ها، امام سجاد صلوات‌الله‌وسلمااه‌علیه جمعیت شیعه را سامان می‌دهد. نگفتند وضع بد است، نگفتند که قدرت حاکم از شمشیرش خون می‌چکد، نگفتند این حرف‌ها در دل و مغز علیل مردم جا نمی‌گیرد. (52/12/1) [یحیی‌بن‌اُمّ‌طَویل‌ها]، همین ساخته‌شده‌ها و برگزیده‌های دستگاه امامتند که [امامان] اینها را می‌فرستند به شهرها، نقطه‌های دوردست، جاهایی که باید بفهمند، باید روشن بشوند. می‌فرستند به خراسان، می‌فرستند به سیستان، می‌فرستند به هندوستان، می‌فرستند به کرمان و فارس. یک‌وقتی شما نگاه می‌کنید، می‌بینید در اواخر دوران بنی‌امیه، سراسر این قسمت شرقی کشورِ اسلامی، مُحب اهل‌بیت هستند. بعد از شصت، هفتاد سال از زمان امام سجاد، آن مرد می‌آید به امام صادق، می‌گوید: آقا! شما صدهزار شمشیرزن در خراسان دارید. اگرچه که بعد امام فرمودند: …

فرستادن شاگردان زبده به سراغ مردم برای روشن و آگاه‌کردن آنان

این یحیی‌بن‌ام‌الطویل است؛ آن ماجرای مدینه‌اش در مسجد پیغمبر، این‌هم ماجرای کُناسۀ کوفه‌اش در میان جمع همفکرانش. امام سجاد یکی از کارهایی که می‌کرد [این بود که] این شاگردهای زُبده را می‌فرستاد سراغ مردم تا اینها را روشن و آگاه کنند. (52/11/30)

سازندگی تمام و کمال یاران خاص به دست امام

[خب این مردم] اگر از شیعیان هم هستند، جزو طبقات متوسط و معمولی اجتماعند، اما [امام] یک کیفیت عملی دارند با شیعیان خاص. با امثال یحیی‌بن‌ام‌طویل، یا سعیدبن‌مُسیّب، یا جُبیربن‌مُطعِم ـ که البته طبق تحقیقی که علامۀ صاحب قاموس‌الرّجال دارند،[11] می‌گویند: جُبیربن‌مُطعِم نیست، پسر جبیربن‌مطعم است، حکیم‌بن‌جبیر بن مطعم ـ و این چند نفری که هستند، ابوحمزۀ ثمالی مثلاً، یک رفتاری امام دارد، یک موضع‌گیری و یک نوع رابطه با اینها دارد، آن چیست؟ آن سازندگی تمام و کمال نسبت به اینهاست.

سپردن معارف اهل‌بیت (ع) و اسرار فکری و سیاسی و تشکیلاتی امامت به یاران خاص

امام علیه‌السلام آنچه را که از معارف اهل‌بیت و از اسرار رشتۀ امامت ـ چه اسرار معنوی و فکری، و چه اسرار سیاسی و اجتماعی و تشکیلاتی و شیعی ـ در اختیار دارد، در اختیار اینها [قرار می‌دهد]. در کتاب مناقب ابن‌شهرآشوب که نگاه بکنید در حالات امام سجاد، می‌بینید می‌فرماید: «وَ کانَ بابُهُ یَحیَی ابنُ اُمِّ‌الطَّویلِ» بابِ امام، یحیی‌بن‌ام‌طویل بود.[12] باب امام یعنی چه؟ یعنی دربان امام؟ نه. امام که تشکیلات و تشریفاتی نداشتند که دربان بخواهند! …

ساختن یاران استوار و فرستادنشان برای آگاه‌کردن مردم معمولی

یک عده تیپِ یحیی‌بن‌ام‌طویل و یک درجه پایین‌ترها را، امام می‌سازد؛ اینها را درست می‌کند، استوار می‌کند، مثل پارۀ فولادشان می‌کند، آن‌وقت می‌اندازدشان به جان فکر غافل و مغز نادان مردم معمولی، تا خوب مردم را آگاه کنند.

سفر یاران به اقطار جهان اسلام و روشن‌کردن ذهن حاجیان و دیگران

متصل‌کردن آنها به یکدیگر، روحیه‌دادن به شیعیان مبارز و مانع‌شدن از جذب نیروهای شیعه به دستگاه‌های حاکم و به زندگی عافیت‌مآب، که این‌هم یک کار بسیار دشواری بود که امام سجاد انجام می‌دادند. اول، اطراف حضرت سه نفر یا پنج نفر بودند، بعد یواش‌یواش همین چند نفر به عراق رفتند، به مصر رفتند، به یمن رفتند، در حجاز گشتند، به ایران آمدند، در اقطار عالم اسلامی مسافرت کردند، با افرادی که به حج می‌آمدند صحبت کردند، بحث کردند، ذهن آنها را روشن کردند. و کار را به جایی رساندند که وقتی آن حضرت این دنیای فانی را ترک می‌گفت، در تمام دنیای اسلام، آوازۀ امام و امامت و تفکر امامتِ خاندان پیغمبر پیچیده بود. یک عده‌ای به‌شدت معتقد بودند و پایبند، عده‌ای هم آن‌چنان اعتقادی نداشتند، اما محبت خاندان پیغمبر در دل اینها …

بیانات خطاب به پیروان مخالف دستگاه حاکم

نوع دوم، بیاناتی است که خطاب به عدۀ خاصی است. گرچه مشخص نیست که خطاب به کیست، اما کاملاً مشخص است که خطاب به عده‌ای است که آن عده با دستگاه حاکم مخالف بودند، و درحقیقت آنها پیروان امام و معتقدین به حکومت اهل‌بیت (ع) بودند. در کتاب تحف‌العقول، خوشبختانه یک نمونه از این نوع بیانات امام سجاد (ع) وجود دارد.[19] اینکه می‌گوییم یک نمونه وجود دارد زیرا اگر در کتاب‌های دیگر هم بگردیم بیش از این نمونه‌های معدود از امام سجاد (ع) چیزی نمی‌توان یافت، اما انسان می‌تواند احساس کند که در …