دشمن -منظور من از دشمن، استکبار جهانى است؛ نه یک دولت خاص یا یک شخص خاص؛ نظام استکبارى، شرق و غرب، نظام قلدرىِ نسبت به ملّتها، و همهی عواملى که در سطح جهان با اسلام و با ایمان اسلامى مقابله میکنند؛ مجموعهی اینها که اسمشان را میگذاریم استکبار جهانى- دل بسته بود به اینکه در میان ملّت ما اختلافات به وجود بیاورد؛ اختلافات قومى، اختلافات مذهبى، اختلافات منطقهاى، اختلافات سلیقهاى و سیاسى. و شما میدانید از اختلاف و تفرقه، هیچ عاملى براى یک ملّتْ مضرتر نیست؛ سمّ مهلک ملّتها و تمدّنها و انقلابها اختلاف است. بهترینِ ملّتها اگر دچار اختلاف و دودستگى شدند، همهی نیروى حیاتى خودشان را ضایع خواهند کرد؛ نمیشود گفت نیروى حیاتیشان را از بین میبرند، [بلکه] بدتر از آن، نیروهاى حیاتى در جهت ویرانى به کار میافتد.استکبار جهانی
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
قدرتهای سلطهگر جهان و سیاست زورگویی آنان در برابر ملتها.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در مسجد اعظم قم بهمناسبت دومین سالگرد شهادت آیتالله سیدمصطفی خمینی— ۱۳۵۸/۰۷/۳۰
سیر زمانی
از ۱۳۵۸ تا ۱۴۰۴۱۳۵۸۱۴۰۴
فقط سال ۱۳۶۵همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
آن بلای بزرگ در جهان امروز، عبارت است از چیزی که بنده میتوانم آن را به نام «استبداد بینالمللی» و «دیکتاتوری جهانی» معرفی کنم. این اسم، برای آنچه که امروز بر ملتها میگذرد، اسم مناسبی است. استبداد بینالمللی، مرتبه اعلای استکبار بینالمللی و جهانی است. استکبار جهانی معنایش این است که دولتها و قدرتهایی در دنیا هستند که نسبت به ملتهای دیگر، با برخورد استکباری مواجه میشوند: ثروت آنها را میبرند، در حکومتهای آنها به دخالت میپردازند، در سیاستهای آنها اعمال نظر میکنند و آنها را به این سمت و آن سمت میکشانند. این، استکبار بینالمللی است. همان چیزی که در قرن هجدهم و نوزدهم، با استعمار شروع شد و بعد در قرن بیستم به استعمار نوین مبدّل گردید، و امروز، یا در دوران اوج قدرتهای استکباری، به شکل استکبار جهانی درآمد، که دنیا را بین دو قطب و دو قدرتتقسیم کرده بودند و هر کدام به نحوی ملتی را میدوشیدند و در پنجه خود میفشردند.انقلاب اسلامی ایران، پس از پیروزی خود، از یک طرف به مبارزان دنیا امیدداد و دلهای غیرتمندانی را که میخواستند با ظلم و جور و نامردمی در هر نقطه عالم مبارزه کنند زنده کرد و از طرف دیگر، هویّت اسلامی را به ملتهای مسلمان برگرداند. در این هیچ شکّی نیست. این تأثیر مثبتی بود که انقلاب اسلامی در همه جای دنیا گذاشت. اما همزمان با این تأثیر، یک تأثیر دیگری هم در دنیا به جانهاد و آن این بود که دشمنان جبهه اسلام را بیدار کرد و به آنان تجربه داد! دشمن کیست؟ جبهه ضدّ اسلامی است؛ استکبار است؛ همان که ما به آن «استکبار» میگوییم؛ قدرتهای مسلّطِ عالم. یک روز مظهر استکبار، امریکا و شوروی بودند. امروز که شوروی نیست، امریکا در رأس استکبار قرار گرفته است. قدرتهای مرتجع، قدرتهای ضدّ مردمی، قدرتهای متجاوز، قدرتهایی که ملتهای ضعیف را در مشت خود میخواهند و دنیا را متعلّق به خود میدانند، همه در جبهه استکبار ثبت نام کردهاند و اسلام و انقلاب اسلامی با اینها روبهروست. اینها بعد از انقلاب اسلامی، مجرّب شدند و تجربه پیدا کردند. وقتی انقلاب اسلامی پیش آمد، استکبار هیچ تجربهای نسبت به حرکتهای عظیم اسلامی نداشت. در گذشته حرکتهای نامنسجمی پیش آمده بود؛ اما این انقلاب و این مبارزه، واقعه و حرکت عظیمی بود که استکبار در مقابلش غافلگیر شد.شاهدها (۶ پاراگراف)
اشتباه به کار بردن عراق بهعنوان سپر در برابر انقلاب اسلامی
من دو سه مورد از تجربههاى این شش سال را عرض میکنم. اوّلین موردها مربوط به ابرقدرتها است که دیگر اشتباهات گذشتهى خودشان را تکرار نکنند. اوّلین اشتباهى که استکبار جهانى در این شش سال گذشته و قبل از آن مرتکب شد، این بود که فکر کرد انقلاب ایران ممکن است جنبهى تهاجمى و تعرّضى به خودش بگیرد و خواست عراق را در مقابل انقلاب اسلامى ایران به عنوان یک سپر و یک مانع به کار ببرد. همین تعبیر «سپر» را خیلىها کردند، با عین همین تعبیر بیان کردند. این یک اشتباه بزرگ بود به نظر ما، و این اشتباه خوب است تکرار نشود. چرا اشتباه بود؟ چون اگر با این کار میخواستند فرهنگ انقلاب صادر نشود، این یک کار بیهوده بود؛ زیرا فرهنگ انقلاب با جنگ نه فقط از بین نرفت، متوقّف نشد و راکد نشد بلکه درخشانتر شد. در جنگ ششسالهى ما جاذبهى انقلاب براى ملّتها بیشتر شد. جاذبهى …اشتباه تجهیز و تسلیح عراق از ترس قدرت یافتن ایران پیروز
اشتباه بعدى استکبار جهانى و محافل تحلیلگر و تصمیمگیر سیاسى در دنیا در طول این شش سال این است که اگر کمک آنها نبود، بارها عراق شکست میخورد و پیروزى ما بارها نزدیک شد. اینها هر بار با یک اشتباه در محاسبه، با یک بىدقّتى سعى کردند با تجهیز و تسلیح عراق مانع از این بشوند که او ساقط بشود. آن اشتباه این بود ــ گفتند، باز هم میگویند ــ که اگر ایران در این جنگ پیروز بشود، ایرانِ پیروز یک قدرت بزرگى خواهد شد و دیگر هیچ چىز نمیتواند جلودار این قدرت باشد؛ و این به نظر ما یک اشتباه دوّمى است که استکبار جهانى و تحلیلگرهاى سیاسىاش دارند مرتکب میشوند. البتّه شکّى نیست که ایرانِ پیروز یک قدرت بزرگ خواهد بود و پیروزى، قدرت ملّت ما و کشور ما را مضاعف خواهد کرد ــ در این که شکّى نیست ــ امّا اشتباهى که آنها کردند، …تحکم و مداخله و تفسیر دلخواه مفاهیمی چون آزادی و حقوق بشر
زورمندان جهان، امروز فقط به دلیل برخورداری از ابزارهای قدرت، تحکم میکنند، مداخله میکنند، قضاوت میکنند، نظام اقتصادی و روابط داد و ستد با ضعفا را یک جانبه تعیین میکنند و حتّی مفاهیم عالی انسانی همچون آزادی، حقوق بشر، تروریسم و امثال آن را به میل خود تفسیر میکنند و خلاصه همه جا بر اساس منافع و تشخیص خود عمل میکنند... و ملّتها و دولتها و رهبران در دنیای ضعفا هم این همه را چون قضایی آسمانی و عارضهای بیعلاج تلقّی کرده، حداکثر پس از چند و چونی و با اندک حک و اصلاحی آن را میپذیرند.توسل به تهاجم نظامی برای ساقط کردن نظام نوپا و نصب دولتی دستنشانده
خب، حالا یک مرورى به این شش سال جنگ میکنیم در یک بحث کوتاه و خلاصه. امروز دیگر در محافل مطّلع در کشور ما همه و در بسیارى از جاهاى جهان هم بسیارى از مردم میدانند که جنگ اساساً به منظور خاموش کردن نورافکن انقلاب بر پا شد. استکبار جهانى بعد از آنکه از راههاى دیگر نتیجهاى نگرفت، به این فکر افتاد که باید با یک تهاجم نظامى این نظام نوپا را مشغول کرد، گرفتار کرد، ضربهى قاطعى بر این نظام وارد آورد، آن را ساقط کرد؛ بعد هم یک دولت دستنشاندهى آمریکا و قدرتهاى استکبارى و شاید یک دولتى که مورد توافق شرق و غرب سیاسى جهان باشد، بر سر کار آورد. اصلاً جنگ را به این منظور شروع کردند.اشتباه محاسبه در راه انداختن جنگ به تصور باطل تحمیل نظام ایران
… دوستانه داریم و هر کدام که خواستند با ما روابط سالمى داشته باشند، ما استقبال کردیم؛ روابط سالم برقرار کردیم. با عراق هم میشد همین کار را بکنیم. اگر جنگ راه نمىافتاد، این جور نبود که ما سیستم سیاسى خودمان را بر عراق یا بر یک کشور دیگرى تحمیل میکردیم؛ این اشتباه محاسبهاى بود که استکبار کرد. استکبار خودش را، ایادىاش را، دولت دستنشاندهى عراق را در این زحمت انداخت ــ و حالا خواهم گفت که خسارت بزرگى هم اینجا متحمّل شد با راه انداختن این جنگ ــ به یک تصوّر باطل؛ براى اینکه ما و انقلاب ما سیستم سیاسى خودش را و نظام حکومتى خودش را بر کشورهاى دیگر با زور و با قدرت تحمیل نکند. ما این کار را نمیکردیم؛ [اگر] جنگ هم نبود، نمیکردیم؛ جنگ هم که با پیروزى تمام بشود، باز هم نمیکنیم. در نظام آیندهى عراق هم تعیینکننده خود مردم عراقند و ما هم هیچ دخالتى در آن نخواهیم کرد. ما از زور خودمان و از قدرت و نفوذ خودمان براى صادر کردن سیستم …فربهتر شدن روزافزون استکبار شرق و غرب
… هیچ میدان مانوری مگر به آن اندازه که از طیف منافع یکی از قدرتهای بزرگ به طیف منافع قدرت دیگر بگریزند، ندارند. آزاد، مستقل و برای خود اندیشیدن و تصمیمگرفتن و خواست و منافع و نظر قلدران عالم را ندیده گرفتن، همان کمبود بزرگی است که جهان امروز با آن روبرو است. استکبار در شرق و غرب با ستمگریهای خود، هر روز ستبرتر و حجیمتر میشود و معادلهی قدرت میان اقویا و ضعفا، روزبهروز بیشتر، به نفع اقویا بر هم میخورد. هیچکس از آسیب نظام سلطه که بهتدریج همهگیرتر میشود، مصون نخواهد ماند و متأسفانه زمینهی این روند هولناک در خود جهان سوم است: ضعف اراده در رهبران، ترس از رویارویی صریح با استکبار، تکیه بر کمک همین قدرتها، باور نداشتن قدرت مردم و تکیه نکردن به آنان... …