زمینهای موات ثبتشده به نام مدعیان مالکیت و تقسیم آنها
حالا «کشت موقّت»ها البتّه یک مسئله است؛ عمده همان زمینهاى موات[4] است. خیلى از این زمینهاى مواتى که شما تقسیم کردید، صاحبهاى ادّعایى داشته، یعنى کسانى آمدهاند از این کوه تا آن کوه را یک زمانى به اسم خودشان ثبت دادهاند و مالک شدهاند و خب شما حالا میفرمایید اینها را تقسیم کردهاید. ششصد هزار هکتار زمین بین دوازده هزار تعاونى تقسیم شدن، بسیار چیز بااهمّیّت و باارزشى است؛ انصافاً رقم خیلى بالایى است، منتها باید رها نکرد این قضیّه را؛ چون طبیعت زمین در کشور ما این است که باز به هم وصل میشود؛ یعنى اگر یک قدرتمندى الان بخواهد برود صد تا از …
روشن بودن حکم زمینهای موات و لزوم حل آن
… البتّه عرض کردم کشت موقّت جور دیگر است و به حکم حاکم بود؛ چون کشت موقّت زمینهایى بود که افتاده بود، گفتند که بروند موقّتاً کشت کنند تا ببینیم چه میشود؛ و یادم هست که امام یکى دو مرتبه به آقاى موسوىاردبیلى[9] اجازه میدادند که ایشان برود قضایا را حل بکند. در یکى از دفعات هم خود من از ایشان براى آقاى موسوى اجازه گرفتم این معنا را، لکن موات، نه دیگر، موات اصلاً جور دیگر است؛ حکم موات واضح است و بایستى بروند و حل بکنند. غرض این است که این کار، کار مهمّى است.