این دعاهایی که وارد شده است که [به آنها] دعای مأثور میگوییم ــ [دعای] مأثور یعنی دعاهایی که از ائمّه (علیهم السّلام) وارد شده، به ما رسیده، مثل صحیفهی سجّادیّه و اغلب دعاهایی که در مفاتیح هست ــ صرف خواستن هم نیست، صرف طلب کردن و ارتباط با خدا [هم] نیست؛ از این هم بیشتر است؛ این دعاها متضمّن معارف است. مضمونهای بلند، معارف عالی اسلامی در این دعاها هست. یک معارفی در این دعاها وجود دارد که در هیچ جای دیگر شما آنها را پیدا نمیکنید؛ در دعای امام حسین در روز عرفه، در دعاهای صحیفهی سجّادیّه، در مناجات شعبانیّه، مضامینی هست، معارفی وجود دارد که انسان در هیچ جای دیگر اینها را پیدا نمیکند. اُنس با دعاها معرفت مسلمان را و مؤمن را بالا میبرد؛ خیلی مغتنم است. بنابراین عرض اوّل ما این شد که این فرصت نورانی بودن دلتان را ــ که دلهای شما نورانی است، باصفا است ــ مغتنم بشمارید. فرصت ماه شعبان و ماه رمضان که حالا خواهد آمد و همهی فرصتهای دیگر را برای دعا کردن، برای استغفار کردن، برای توسّل به پروردگار و به اولیائش مغتنم بشمارید. این عرض اوّل ما به شما.ادعیهٔ مأثوره
نامهای دیگر: ادعیهٔ مأثور، دعاهای مأثور، دعای مأثور
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
دعاهای رسیده از معصومان (ع) و معارف آنها.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:یادداشت حضرت آیتالله خامنهای درباره مناجات شعبانیه— ۱۳۶۹/۱۰/۰۱
سیر زمانی
از ۱۳۶۹ تا ۱۴۰۲۱۳۶۹۱۴۰۲
فقط سال ۱۳۶۹همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
شاهدها (۱ پاراگراف)
انس با دعاهای اهلبیت مایهٔ صفا و معرفت و پاکی از آلایشها
… از سر معرفتى عاشقانه به خدا و بصیرتى عارفانه به نیازهاى انسان انشاء شده باشد، و این را فقط در مکتب پیامبر خدا (صلّى الله علیه و آله و سلّم) و اهلبیت طاهرین او که اوعیهى[2] علم پیامبر (صلّى الله علیه و آله و سلّم) و ورّاث حکمت و معرفت اویند، میتوان جست. ما بحمدالله ذخیرهاى بىپایان از ادعیهى مأثورهى[3] از اهلبیت (علیهم السّلام) داریم که اُنس با آن، صفا و معرفت و کمال و محبّت میبخشد و بشر را از آلایشها پاکیزه میسازد.