پیام به ملّتهاى مسلمان، علما، نویسندگان، روشنفکران و دانشجویان کشورهاى اسلامى
رهبر شهید انقلاب امام سید علی خامنهای
به ملّتهاى مسلمان، علما، نویسندگان،روشنفکران و دانشجویان کشورهاى اسلامى[1]
بسم الله الرّحمن الرّحیم
اُذِنَ لِلَّذینَ یُقتَلونَ بِاَنَّهُم ظُلِموا وَاِنَّ اللهَ عَلی نَصرِهِم لَقَدیرٌ * أَلَّذینَ اُخرِجوا مِن دِیارِهِم بِغَیرِ حَقٍّ اِلّا اَن یَقولوا رَبُّنَا اللهُ وَلَولادَفعُ اللهِ النّاسَ بَعضَهُم بِبَعضٍ لَهُدِّمَت صَوامِعُ وَ بِیَعٌ وَ صَلَوتٌ وَ مَسجِدُ یُذکَرُ فیهَا اسمُ اللهِکَثیرًا وَ لَیَنصُرَنَّ اللهُ مَن یَنصُرُه اِنَّ اللهَ لَقَوِیٌّ عَزیز.[2]
در تاریخ ملّتها لحظاتى است که نوع تصمیمگیرى در آن، بر زمانى طولانى از عمر آن ملّت اثر میگذارد و تلخى و رنج و ذلّت و اسارت و یا آزادگى و عزّت و شادکامى براى نسلهایى به ارمغان مىآورد.
اگر آن روزى که صهیونیستها اوّلین تیشهها را بر ریشهى عمیق ملّیّت فلسطینى میزدند تا ملّیّتى دروغین و جعلى و بىریشه به جاى آن در خاک متعلّق به مسلمین بگذارند، سران مسلمان و عناصر مؤثّر و به تبع آنان تودههاى مردم، حضور و مقاومت جدّى و هوشیارانهاى از خود نشان میدادند، امروز از اینهمه مصیبت و بلائى که میوهى زهرآگین شجرهى خبیثهى دولت صهیونیستى است، در این منطقه خبرى نبود و شاید ملّتهاى منطقه و بخصوص ملّت مظلوم فلسطین از آنچه در این ۴۵ سال کشیده است، معاف میبود. آن روز سستعنصرىِ بعضى و قدرتطلبىِ بعضى و راحتطلبىِ بعضى و ناهشیارىِ بعضى، دست به هم داد و خیانتى عمومى را شکل بخشید و نتیجه آن شد که شد: هزاران خونِ بناحقریخته، هزاران ناموس هتکشده، هزاران خانهى ویرانشده، هزاران سرمایهى بربادرفته، هزاران آرزوى دفنشده، هزاران روز و شبِ تلخ و مصیبتبارى که با گرسنگى و دربهدرى و بىخانمانى و اشک و آه یک ملّت، در اردوگاههاى اردن و لبنان سپرى شده، یا در وطن اشغالى در زیر چکمه و سرنیزهى دشمن به سر آمده، هزاران انسانى که بى هیچ جرمى در معرض سختترین عقوبتهاى زمانه قرار گرفته، و هزاران غم ناگفتنى دیگر که جز آنان که روزهاى جان کندنِ تدریجى در اردوگاه را در مجاورت خانهى غصبشدهى خود یا در خانهى زیر قیمومت بیگانه میگذرانند، کسى دیگر قادر به درک آن نیست ... همهوهمه از آن خیانت بزرگ پدید آمد و آن خیانت، خیانتهاى دیگر را به دنبال آورد، و این امواج خیانت، چه فضیلتها را که خشکاند و چه روحیهها را که میراند و چه شعلهها را که فسرد..
هر کسى که آن روز میتوانسته کارى بکند و قدمى در راه دفع این ظلم بزرگ بردارد، و نکرده و برنداشته، محکوم لعن و نفرین این دو نسل فلسطینى و مشمول قضاوت قاطع و سخت تاریخِ معاصر و آینده، و موردِ عذاب و تقاص الهى در روز جزا است، و در این، فرقى میان رجال سیاست و رجال اقتصاد و رجال فرهنگ و ادبیّات و رجال جنگ و نبرد نیست..
امروز یک بار دیگر یکى از آن لحظههاى سرنوشتساز در پیش است، و یکى از آن امتحانهاى عمومى آماده. مسئله این است که آمریکا در بحبوحهى آنچه پیروزىهاى پس از پایان «جنگ سرد» نامیده میشود و به برکت سکوت رعبآمیزى که بر برخى از کشورهاى این منطقه حاکم گشته، و با تکیه بر حضور نظامى غاصبانه در خلیج فارس، درصدد است مشکل خود و مشکل صهیونیستهاى غاصب را حل کند؛ اسرائیل از سوى اعراب به رسمیّت شناخته شود و داعیهى «فلسطین» براى همیشه پایان یابد.
خلاصىِ اسرائیل از دغدغهى معارضات دولتهاى عربى، آن دستآموز آمریکا را اوّلاً براى وظیفهى اصلىاش یعنى مبارزه با حرکتهاى اسلامى در این منطقه که بزرگترین خطر جدّى براى آمریکا است، آماده میسازد، ثانیاً نفوذ آمریکا را بر کشورهاى این منطقهى حیاتى قطعى کرده، منطقه را به صورت خانهى امن آمریکاییان درمىآورد و شیطان بزرگ، صاحباختیار بىدردسر خاورمیانه میشود؛ و ثالثاً اسرائیل در راه توسعهى سرزمینهاى اشغالى و آرزوى «از نیل تا فرات»، یک سنگر مهمّ دیگر را فتح میکند.
دشمن درصدد است فلسطین را یکباره از پیکر دنیاى اسلام جدا کند و شجرهى ملعونهى صهیونیسم را در خانهى مسلمین ماندگار سازد. آمریکا درصدد است با تثبیت رژیم اشغالگر، همهى سررشتههاى زندگى در این منطقهى حسّاس را به دست گیرد و خود را از نگرانى خیزش اسلامى در خاورمیانه و آفریقا نجات دهد. دشمنان اسلام میخواهند همهى کینهى دیرین خود با اسلام و شکستهایى را که در سالهاى اخیر بر اثر بیدارى مسلمین تحمّل کردهاند، در اینجا جبران کنند. این حادثه با هیچیک از توطئههاى چند سال اخیر دربارهى خاورمیانه قابل مقایسه نیست؛ اینجا سخن از غصب یک کشور و دربهدرىِ مستمر و ابدى یک ملّت و جداسازی نهایى پارهى تن جهان اسلام و مرکز جغرافیایى وطن بزرگ اسلامى و قبلهى اولاى مسلمین است.
در این لحظهى خطیر، مسلمین جهان باید احساس تکلیف کنند؛ باید وظیفهاى را که مسلمانى بر دوش آنان نهاده، درک کنند. از سویى تکلیف حفاظت از سرزمینهاى اسلامى است که از ضروریّات فقه مسلمین است، و از سوى دیگر پاسخ به استغاثهى ملّتى مظلوم ... که پیامبر(ص) فرموده است: «هر کس نداى استغاثهى مسلمى را بشنود و پاسخ نگوید، مسلمان نیست»[3] ... و امروز نه یک فرد، که یک ملّت صدا به استغاثه برداشته است.
امروز دولتهاى مسلمان باید احساس تکلیف کنند. قدرت دولتهاى مسلمان، اگر متّفق و همصدا باشند، از قدرت آمریکا بیشتر است. آمریکا به این منطقه محتاجتر است تا این منطقه به آمریکا. دولتها باید بدانند که خواست ملّتهاى مسلمان آن است که همهى آنها با هم به خواست مستکبرانهى آمریکا و اسرائیل پاسخ «نه» بگویند؛ این مطمئنترین اقدام براى حفظ خود دولتها و حفظ شرف و عزّت کشورهاى اسلامى است. باید از تهدید و تطمیع آمریکا و فشار تبلیغاتى مطبوعات صهیونیستى نهراسند و به نداى وظیفهى اسلامى و ملّى خود پاسخ گویند.
ملّتهاى مسلمان بدانند که آنان نیز به اندازهى دولتها نزد خدا و نزد تاریخ مسئولند. شما میتوانید دولتها را به مقاومت در برابر فشارهاى استکبارى وادار، و آنان را در این راه کمک کنید؛ و میتوانید براى دولتهایى که به این وظیفهى حتمى پشت پا میزنند، خطرى بزرگ بیافرینید. شما علماى اسلام و نویسندگان و روشنفکران و دانشجویان کشورهاى اسلامى وظایف فورىترى دارید. شما میتوانید ملّتها را از عظمت مصیبتى که آمریکا و اسرائیل براى جهان اسلام تدارک مىبینند، آگاه کنید و نیروى عظیم ملّى را براى مقابله با آن بسیج نمایید. دولتهایى که خود را براى همراهى با این خیانت آماده میکنند، باید خطر خشم ملّتهاى خود را دریابند.
محور این مبارزهى حسّاس و خطیر، ملّت مظلوم و شجاع فلسطین است که مصائب را با همهى وجود درک کرده و اکنون به برکت تمسّک به اسلام، با مبارزهى جانانهى خود در داخل وطن غصبشده، خطرى عظیم براى دشمن آفریده است. توطئهى بزرگ استکبارى بر آن است که این مبارزه را خاموش کند، امّا به حول و قوّهى الهى و به همّت فلسطینیان شجاع و به کمک ملّتها و دولتهاى مسلمان، این شعله باید روزبهروز برافروختهتر گردد تا همهى بناى پوشالى دشمن را در کام خود فرو برد؛ و این خواهد شد، و نصرت الهى بر آنان نازل خواهد گشت؛ وَ لَیَنصُرَنَّ اللهُ مَن یَنصُرُه اِنَّ اللهَ لَقَوِیٌّ عَزیز.
دشمن بداند که هیچ تهدید و هیچ ترفندى از قبیل شرکت دادنِ فلسطینیانِ پشتکرده به آرمان فلسطین در کنفرانس آمریکایى،[4] نخواهد توانست نفوس مؤمنهاى را که جهاد در راه نجات فلسطین را تکلیف اسلامى خود میدانند، از این مبارزهى برحق رویگردان کند، و علىرغم خواست آمریکا و دستیاران و وابستگانش، جهاد ملّت فلسطین ادامه خواهد یافت و این شعلهى مقدّس با خیانت سیاستمدارانِ وابستهى فلسطینى و عرب خاموش نخواهد شد.
مهمترین علاج توطئهى آمریکا، در داخل سرزمینهاى اشغالى و در دستان نیرومند مبارزان فلسطینى است؛ لیکن همهى مسلمین موظّفند در این جهاد شرکت جسته و کمکهاى مالى و سیاسى و اطّلاعاتى و نظامى و تجهیزاتى را به سوى آنان سرازیر کنند. ملّت فلسطین باید احساس تنهایى نکند. صهیونیستها و کسانى که شکنجه و کشتار مبارزان فلسطینى منتسب به آنها است، باید در هیچ جاى جهان احساس امنیّت نکنند. صندوقهاى پشتیبانى و هستههاى کمک به فلسطینیان مبارز باید در همهجاى عالم و از سوى دولتها و ملّتها تشکیل شود. تحریم اقتصادى دولت غاصب و به رسمیّت نشناختن آن، وظیفهى همهى دولتهاى مسلمان است و ملّتها باید در برابر این مسئله حسّاسیّت نشان دهند ... و با این وسایل و با همهى وسایل ممکن باید با توطئهى جارى مقابله، و از تأثیر آن ممانعت به عمل آید. به هر تقدیر، مسئلهى فلسطین یک راهحل بیشتر ندارد و آن، تشکیل دولتى فلسطینى در تمامى سرزمین فلسطین است.
هدایت و کمک الهى را براى همهى دولتها و ملّتهاى مسلمان مسئلت میکنم و دوام امید و پیروزى آنان را خواهانم.
والسّلامعلىعباداللّهالصّالحین
علىّ الحسینىالخامنهاى
بیستوپنجم مهرماه یکهزار و سیصد و هفتاد
مصادف با هشتم ربیعالثّانى ۱۴۱۲
پاورقیها
- ۱.این پیام در آستانهی برگزاری کنفرانس آمریکایی موسوم به «صلح خاورمیانه» در مادرید اسپانیا و به منظور بسیج نیروهاى عظیم کشورهاى اسلامى براى مقابله با توطئههاى خباثتآمیز آمریکا و اسرائیل در این کنفرانس صادر شد. برای آگاهی بیشتر نک : خطبههای نماز جمعهی تهران (۱۳۷۰/۷/۵)، پینوشت شمارهی ۱۷
- ۲.سورهى حج، آیات ۳۹ و ۴۰؛ «به کسانى که جنگ بر آنان تحمیل شده، رخصت [جهاد] داده شده است، چرا که مورد ظلم قرار گرفتهاند، و البتّه خدا بر پیروزى آنان سخت توانا است. همان کسانى که بناحق از خانههایشان بیرون رانده شدند، [آنها گناهى نداشتند] جز اینکه میگفتند: "پروردگار ما خدا است" و اگر خدا بعضى از مردم را با بعض دیگر دفع نمیکرد، صومعهها و کلیساها و کنیسهها و مساجدى که نام خدا در آنها بسیار برده میشود، سخت ویران میشد و قطعاً خدا به کسى که [دین] او را یارى میکند، یارى میدهد؛ چرا که خدا سخت نیرومندِ شکستناپذیر است.»
- ۳.کافى، ج ۲، ص ۱۶۴
- ۴.کنفرانس مادرید. برای آگاهی بیشتر نک : خطبههای نماز جمعهی تهران (۱۳۷۰/۷/۵)، پینوشت شمارهی ۱۷