… آیا ما مشاهده میکنیم که سران کشورهای اسلامی و مسئولان کشورهای اسلامی، دربارهی غزّه به تعلیم قرآن و معرفت قرآنی عمل میکنند؟ قرآن به ما میفرماید که «لایَتَّخِذِ المُؤمِنونَ الکافِرینَ اَولِیاءَ مِن دونِ المُؤمِنین»؛[15] آیا دربارهی غزّه به این آیه عمل میشود؟ چرا سران کشورهای اسلامی علناً مخالفت خودشان، قطع رابطهی خودشان، قطع کمکها و پشتیبانیهای خودشان از کافرِ مُقاتلِ خبیثِ صهیونیست را اعلام نمیکنند؟ قرآن میفرماید که «لاتَتَّخِذوا عَدُوّی وَ عَدُوَّکُم اَولِیاء»؛[16] آیا امروز در دنیا به این [آیه] عمل میشود؟ قرآن میفرماید که «اَشِدّاءُ عَلَی الکُفّارِ رُحَماءُ بَینَهُم»؛[17] آیا این شدّت عمل، در مقابل رژیم خبیث صهیونیستی نشان داده میشود؟ امروز اینها …
نصیحت به بازگشت به ولایت الله به جای پیروی از آمریکا و طاغوت
نصیحت ما به حکّام کشورهای اسلامی هم این است که به ولایت اسلام برگردند؛ تحت ولایةالله قرار بگیرند؛ ولایت آمریکا و ولایت طاغوت به کار آنها نخواهد آمد. امروز متأسّفانه بعضی از کشورهای مسلمان منطقهی ما به جای ولایةالله، زیر عَلَم ولایت طاغوت سینه میزنند، به جای تبعیّت از اسلام و از نور قرآن، از آمریکا تبعیّت میکنند. آمریکا هم بنا بر طبع استکباری خود، آنها را تحقیر میکند؛ شنیدید -همه شنیدند- که رئیسجمهور یاوهگوی آمریکا، حکّام سعودی را تشبیه کرد به گاو شیرده؛ این تحقیر است؛ این اهانت است؛ اهانت به مردم آن منطقه و مردم آن کشور است. اگر آلسعود از اهانت به خودشان بدشان …
وظایف سنگین سران و نخبگان در وحدتآفرینی، آگاهسازی ملتها و تجهیز برای مقابله با دشمن
رؤسای کشورهای اسلامی و نخبگان سیاسی و دینی و فرهنگی در دنیای اسلام، وظایف سنگین بر دوش دارند: وظیفهی ایجاد وحدت و برحذر داشتن همگان از ستیزهگریهای قومی و مذهبی؛ وظیفهی آگاهسازی ملّتها از شیوههای دشمنی و خیانت استکبار و صهیونیسم؛ وظیفهی تجهیز همگان برای مقابله با دشمن در میدانهای گوناگون جنگ نرم و سخت؛ وظیفهی متوقّفسازی فوری وقایع فاجعهبار در میان کشورهای اسلامی که امروز نمونههای تلخ آن همچون حوادث یمن، در سراسر جهان مایهی اندوه و اعتراض است؛ وظیفهی دفاع قاطع از اقلّیّتهای تحت ستم مسلمان، همچون مظلومان میانمار و غیره؛ و از همه مهمتر وظیفهی دفاع از …
وظیفهٔ درجهٔ اول هوشیاری در برابر تفرقهافکنی
امت اسلامی باید بیدار باشد؛ باید در مقابل اینها بایستد. وظیفهی درجهی اول هم بر دوش سیاستمداران است. مسئولان و زمامداران کشورهای اسلامی بهوش باشند. این فریاد ممکن است از گلوی بعضی از سیاستمداران خودی خارج شود؛ اما ما اشتباه نمیکنیم. ما در شناخت عامل اصلی خطا نخواهیم کرد. از گلوی اینهاست، اما مال اینها نیست؛ فریاد، فریاد دیگران است، مربوط به قدرتهای استکباری دنیاست. آنها هستند که مخالف وحدت امت اسلامیاند. …
نقد کشورهای بهظاهر اسلامی وابسته به آمریکا و جدا از مردم
… اسرائیل یک ملت مسلمان - یعنی ملت فلسطین - را قلع و قمع کرده است، کرده باشد! اگر اسرائیل اشاره کند که باید روابطتان را با فلان ملتِ مسلمان تیره کنید، گوش میکنند! حالا اسلام گفته است که برادران مسلمان باید با هم مهربان باشند و جنگ نداشته باشند، گفته باشد! این کشور شد اسلامی!؟ کشوری به ظاهر اسلامی، در باطن امریکایی و طاغوتی! به ظاهر اسلامی، در باطن شیطانی! رؤسای کشور، مست در شهوات و غرق در فساد و ذخایر کشور زیر دست و پای بیگانگان!
نقد موضع ضعیف در برابر غاصبان فلسطین و ناشناختن قدر اسلام
در رأس این دشمنان هم، اتّحاد شوم امریکا و صهیونیسم است. امریکا به عنوان رأس قدرت استکباری عالم و صهیونیسم به عنوان عامل فساد سیاسی و اخلال در روابط مسلمین با یکدیگر و اخلال در روند حرکت رشد ملتها و کشورهای اسلامی، عمل میکنند. این دو، با هم متّحدند. متأسّفانه وضعی که بسیاری از سران کشورهای منطقه عربی به خود گرفتهاند - و توقّع میرفت نسبت به غاصبان فلسطین و در مقابل این تجاوز فاضح و واضح و وقیحانه، موضع صحیحی اتّخاذ کنند - وضعی است که مسلمانان را روز به روز در مقابلِ آن اتّحاد شوم، ضعیفتر و خودِ آن دولتها را هم ضعیفتر و بیپشتوانهتر میکند. چه خوب بود رؤسای کشورهای اسلامی، قدر اسلام را که به آنها قدرت و شخصیت و استقلال و توانایی ایستادگی در مقابل زورگویان را میدهد، میشناختند و میدانستند. متأسّفانه، بسیاری از سران مسلمان، قدر این نعمت بزرگ را نمیدانند.
وظیفهٔ ایجاد وحدت مسلمین، دوری از استکبار و تکیه بر ملتها
9 - وظیفهی رؤسای کشورهای اسلامی را در قبال امت اسلامی و ایجاد وحدت مسلمین و دوری از قدرتهای استکباری و گرایش و تکیه به ملتهای خود و ایجاد حسن رابطه میان مردم و حکّام، را به عنوان «النّصیحة لائمّة المسلمین» به آنان یادآور شوید و اصلاح این امر را از خداوند متعال بخواهید.
بیعزمی در علاج خطر صهیونیسم و تسلیم ذلتبار برخی دولتهای عربی
بدین ترتیب امروز دولت غاصب صهیونیست بزرگترین خطر براى حال و آیندهى جهان اسلام است و بر مسلمین است که براى علاج این خطر و رفع ظلمى به این عظمت، درصدد علاج و چاره باشند. متأسّفانه رفتار و گفتار اغلب سران کشورهاى اسلامى هیچ اشارهاى را به عزم آنان بر علاج این خطر بزرگ ــ که چیزى جز محو رژیم صهیونیست نژادپرست نیست ــ نشان نمیدهد؛ بلکه بعکس، نشانههایى از گسترش کمپدیوید[30] و تکمیل خیانت سادات نیز در برخى از دولتهاى عربى به چشم میخورد؛ و من نمیدانم این دولتها با این رفتار ذلّتبار و تسلیم ننگآور در برابر دشمن عنود مسلمین و اعراب، چه پاسخى براى ملّتهاى خود و نیز در پیشگاه خداوند آماده کردهاند؟
گناه نخست در غفلت از فلسطین و توانایی آزادسازی آن با اتحاد
مسئلهاى با این وضوح، با این اهمّیّت، امروز در دنیاى اسلام مثل یک مسئلهى درجهى دو مورد توجّه قرار میگیرد! البتّه گناه اوّل به عهدهى رؤساى مسلمین است. اگر زعماى مسلمین و رؤساى کشورهاى اسلامى متّحداً و جدّاً تصمیم بگیرند بر استنقاذ[3] فلسطین، خواهند توانست. در مسئلهى فلسطین آنچه هدف است، استنقاذ فلسطین است، یعنى محو دولت اسرائیل؛ فرقى بین سرزمینهاى قبل از سال ۱۹۶۷ و بعد از ۶۷ نیست؛[4] هر یک وجب از خاک فلسطین، یک وجب از خانهى مسلمین است. هر حاکمیّتى غیر از حاکمیّت مردم فلسطین و حاکمیّت مسلمین بر کشور فلسطین، …
نقد خودباختگی و دشمنی آنان با انقلاب و طلب عزت از آمریکا
افسوس که غالب سیاستمداران کشورهاى اسلامى، قدرناشناسى نسبت به نیروهاى عظیم ملّتهاى خود را با خودباختگى در برابر قدرتهاى بیگانه توأم ساخته و به جاى بهرهگیرى از فرصت بزرگى که پیروزى انقلاب اسلامى براى آنان فراهم ساخته بود و تجدید نظر در روابط ناسالم و حقارتآمیز با آمریکا و اروپا، ناشیانه در برابر این انقلابِ نجاتبخش و پُربرکت که ملّتهایشان شیفتهى آن بودند، موضع خصمانه گرفتند و در نتیجه بیش از پیش در منجلاب ضدّیّت با ملّتهاى خود و اسارت در دام تحمیل و زورگویى قدرتهاى شیطانى گرفتار شدند. آنان بر خلاف گفتهى قرآن که میفرماید: فَاِنَّ العِزَّةَ لِله جَمیعًا،[6] عزّت را نزد آمریکا طلب کردند! سزاى این کجفهمى و بدکردارى جز این نیست که ذلیلانه نگران سرنوشت خود و حکومتهایشان که به هیچ نقطهى اطمینانبخشى متّکى نیست بمانند و به تجربه و عیان حس کنند که در هنگام خطر، آمریکا و دیگر سردمداران قدرت استکبارى قادر به نجات آنان نیستند و دروغ بودن این پندار …
نکوهش سران وابسته که برای جلب رضایت آمریکا از وظیفه در قبال فلسطین میگذرند
… دشمنان اسلام و دشمنان انسانیّت، یعنى همین صهیونیستهاى غدّار و مکّار، بر بخشى از وجود ما، بر بخشى از خانهى ما و سرزمین ما تسلّط پیدا کردهاند. وظیفهى ما چیست؟ وظیفهى مسلمانها چیست؟ وظیفهى ملّتهاى دیگرِ اسلامى در قبال فلسطین چیست؟ وظیفه سکوت است؟ اُف بر آن سران کشورهاى وابسته و خائن که براى خاطر دو روز بیشتر حکومت کردن و جلب محبّت آمریکا و قدرتهاى بزرگ، از وظیفهاى با این عظمت صرف نظر میکنند! ملّت اسلام باید بیدار باشد؛ باید این وظیفه را فراموش نکند.
روابط دوستانه با آمریکا و اسرائیل بر پایهٔ منافع تنگنظرانه
ثانیاً: من الملاحظ و منذ زمانٍ بعیدٍ أیضاً أنّ الکثیر من ذوی القدرة و النّفوذ فی المجتمعات الإسلامیّة إنّما یلحظون فی علاقاتهم السّیاسیّة مصالحهم الضّیّقة تماماً کما یفعل باقی أهل السّیاسة فی العالم دون أن یدخلوا فی حساباتهم نوع المواقف العدائیّة الّتی تتّخذها أطراف العلاقة تجاه الإسلام، و من هنا نجد الیوم الکثیر من الحکومات فی الأقطار الإسلامیّة تقیم علاقاتٍ ودّیّةٍ مع أمریکا و إسرائیل و باقی الدّول المشهورة بتآمرها ضدّ الإسلام. فلا تحدّد علاقتها بها سوی المصالح السّیاسیّة الضّیّقة.
بیاعتنایی به دین، ارتکاب علنی منکرات و القای عدم لزوم عمل به شریعت
ثالثاً: ثمّ إنّنا نلاحظ الرّؤساء و الزّعماء فی الأقطار الإسلامیّة لا یأبهون للشّؤون الدّینیّة و إذا شاءت لهم مصالحهم أحیاناً أن یأمروا شعوبهم بالتّدیّن فإنّما هم یکتفون ببعض المظاهر و الادّعاءات، و ما أکثر الملوک و الرّؤساء فی الأقطار الإسلامیّة الیوم الّذین یعیشون حیاة المنکرات الکبیرة کشرب الخمر و أکل السّحت و الرّبا و القمار و أمثالها بشکلٍ علنیٍّ دون أن یخافوا لومة لائمٍ بعد أن أفهموا شعوبهم باستمرارٍ أنّه لیس من الضّروریّ أن یعمل الزّعماء بالشّریعة، و لم نسمع من فقهاء البلاط و وعّاظ السّلاطین رغم علمهم بارتکاب هؤلاء للموبقات من اعترض علیهم و منعهم من ارتکابها. الأمر الّذی یؤدّی بشکلٍ طبیعیّ لشیوع المفاسد الأخلاقیّة، هذا فی حین کان رسول الله (صلّی الله علیه و آله و سلّم) أعبد النّاس و أزهدهم و أکثرهم عملاً بالشّریعة. لقد کان و هو الحاکم یری نفسه ملزماً برعایة موازین الحقّ أکثر من باقی المسلمین و هذا هو منطق …
پرسش از کوتاهی دولتهای منطقه در یاری فلسطین
من به دولتهاى شمال آفریقا میگویم، به دولتهاى خاورمیانه میگویم، به دولتهایى که در خطّ مرز اسرائیل غاصب قرار دارند و به دولتهایى که در خلیج فارس قرار دارند قرار دارند میگویم، کدام یک از اینها آنچنان که وظیفهى یک دولت اسلامى است، به برادران فلسطین و به مسئلهی فلسطین کمک کردند؟ سى سال است نالهى استغاثهى چند میلیون انسان مسلمان محروم مستضعف، بلند است؛ چه کسی باید به داد اینها برسد؟
عملنکردن به قرآن و یدککشیدن نام دین برای تحکیم حکومت
الان شما وقتی به این کشورهای اسلامی بروید، میبینید که سران کشورهای اسلامی به قرآن عمل نمیکنند، نه قانون اساسیشان با قرآن وفق میدهد، نه عمل شخصیشان با قرآن وفق میدهد، نه ارتباطشان با دولتهای غیر مسلمان با قرآن وفق میدهد، و نه ارتباطشان با دولتهای مسلمان با قرآن وفق میدهد؛ اما با وجود همۀ اینها، قرآن و اسلام و دین را یدک میکشند برای محکمکردن پایههای حکومتشان، و برای توجهدادن مردم به خودشان. خب، وقتیکه اسلام و قرآن و حکومت و معارف اسلامی و دین و همۀ اینها، مقدمهای برای حکومتکردن بر مردم شد، حالا هر جایی از قرآنِ اسلام که با حکومت اینها مخالف بود، آنجا را چهکار میکنند؟ آنجا را حذف میکنند، آنجا را مسکوت میگذارند؛ اگر کسی بگوید، سرش داد …
سنگینی وظیفه و لزوم قطع پشتیبانی از رژیم غاصب
… لَقَدیر؛ در آیهی دیگری فرمود: وَ لَیَنصُرَنَّ اللَهُ مَن یَنصُرُه؛[20] این تأکیدِ الهی است. نصرت الهی انشاءالله شامل حال مردم فلسطین خواهد بود و دنیای اسلام، به لطف الهی، نابودی غدّهی سرطانی صهیونیستی را به چشم مشاهده خواهد کرد. ما منتظر آن روزیم؛ آن روز انشاءالله خواهد آمد، آن روز حتماً خواهد آمد و این وظیفهی همهی ما را، بخصوص وظیفهی سران کشورهای اسلامی را سنگین میکند؛ بایستی همه تلاش کنند. امروز مهمترین کار این است که پشتیبانیها از رژیم غاصب و صهیونیست قطع بشود و مردم غزّه، مردم فلسطین، مقاومت فلسطین، به هر نحو ممکن پشتیبانی بشوند و کمک بشوند. امیدواریم انشاءالله خدای متعال همهی ما را در این راه موفّق کند.
بیآبرویی سران بهظاهر مسلمان همپیمان با رژیم صهیونیستی و آمریکا نزد ملت خود
… آن نهال ضعیف به این درخت تناور، این شجرهی طیّبهی عظیم تبدیل شده، هیچ غلطی نمیکنند؛ همان جملهای که حضرت زینب به یزید فرمود: کِد کَیدَکَ وَ اسعَ سَعیَکَ ... فَوَاللهِ لا تَمحو ذِکرَنا؛[9] هر غلطی میتوانی بکنی بکن، [امّا] بدان که هیچ غلطی نمیتوانی بکنی. البتّه آبروی خیلی از سران کشورهای بظاهر مسلمان در این حوادث رفت، آبرویشان بر خاک ریخت؛ اینهایی که نشستند با رژیم صهیونیستی در ورشو و امثال آنجا علیه اسلام و مسلمین و جمهوری اسلامی با صهیونیستها و آمریکاییها همپیمان شدند، آبرویی در بین ملّت خودشان هم ندارند؛ چه بعضی از این عربهای منطقهی خلیج فارس، چه بعضی دیگر، بین ملّت خودشان هم آبرویی ندارند. اینها اینجوری هستند.
ذلت ملتهای مسلمان ناشی از ذلت رهبران و عزت ملت با رهبران عزتمند
… کنار سوریه هستیم؛ سوریه امروز در خطّ مقدّم قرار گرفته؛ وظیفهی ما است که از ایستادگی سوریه حمایت کنیم. جناب آقای بشّار اسد رئیسجمهور محترم سوریه در چهرهی یک مبارز و مقاوم بزرگ ظاهر شد؛ تردید در او به وجود نیامد و ثابت ایستاد؛ این برای یک ملّت خیلی مهم است. این ملّتهای مسلمانی که شما میبینید در حال ذلّت زندگی میکنند، این ملّتها ذلیل نیستند، رهبرانشان ذلیلند. اگر یک ملّتی رهبرانی داشت که آنها احساس عزّت کردند به اسلام و به هویّت خودشان، آن ملّت عزیز خواهد شد و دشمن با یک چنین ملّتی کاری نمیتواند بکند.
وظیفهٔ نخبگان سیاسی و رؤسای دولتهای اسلامی
و نصرت اسلام و نصرت مسلمین در نهایت قطعی است، منتها ما وظیفهای داریم؛ هم افراد وظیفه دارند، هم جماعات وظیفه دارند، هم نخبگان سیاسی کشورها وظیفه دارند، رؤسای دولتهای اسلامی وظیفه دارند؛ هرکدام به وظیفهی خودشان عمل کردند، پیش خدای متعال مأجورند، عمل هم نکنند «فَسَوفَ یَأتِی اللهُ بِقَومٍ یُحِبُّهُم وَ یُحِبُّونَه»،[11] بار خدا زمین نخواهد ماند، این راه ادامه پیدا خواهد کرد. امیدواریم انشاءالله ما جزو کسانی باشیم که این بار را هرگز بر زمین …
تضعیف امید به کمک سیاستمداران جهان اسلام
این عمدتاً خطاب به علمای دین و روشنفکران راستین است. بنده دیگر چندان امیدی به سیاستمدارها ندارم. قبلها تصوّر میشد که سیاستمداران دنیای اسلام در این راه بتوانند کمک کنند، [امّا] متأسّفانه این امید ضعیف شده است. امروز امید ما به علمای دین در سراسر دنیای اسلام و به روشنفکران راستین [است] که غرب را قبلهی خودشان ندانند؛ امید به آنها است و این ممکن است. نگویند این کار، شدنی نیست؛ این کار شدنی است، این کار عملی است. دنیای اسلام ابزارهای فراوانی دارد: ما جمعیّت خوبی …
خطای مسئولان برخی کشورهای اسلامی در تشخیص دوست از دشمن
البتّه گفتن این حرفها آسان است، عمل کردنش دشوار است؛ لکن راه عمل وجود دارد، راه باز است. عامل اصلی عبارت است از عزم و ارادهی ما؛ تصمیم بگیریم؛ بصیرت و عزم دو عامل اصلی است. اوّلاً بصیرت داشته باشیم، دشمن را بشناسیم، دوست را بشناسیم. امروز در کشورهای اسلامی، کشورهایی هستند که مسئولان آن کشورها دچار خطای باصرهاند؛ نمیتوانند دوست را از دشمن تشخیص بدهند. دشمن را دوست خیال میکنند، دوست را دشمن خیال میکنند؛ خب، انسان ضربه میخورد. یکچنین کشوری، با چنین نگاهی، با چنین بینشی، دچار ضربه میشود؛ بصیرت لازم است. قُل هذِه سَبیلی اَدعوا اِلَی اللهِ عَلی بَصیرَةٍ اَنَا وَ مَنِ اتَّبَعَنی.[3] اگر بصیرت وجود داشته باشد، انسان راه را درست بشناسد، آنوقت عزم و اراده هم …
لزوم همت مسئولان کشورهای اسلامی
… در درون خود، قرآن را دارد، احکام اسلامی را دارد، خطوط روشن زندگی سعادتمندانهی بشر را در قرآن دارد. امت اسلامی میتواند با بازگشت به خود، با بازگشت به هویت اسلامی، در مقابل این موج مخربِ همهی بنیانهای زندگی بشر بایستد؛ اگر همت کند. امت اسلامی باید همت بکند. در درجهی اول هم مسئولان کشورهای اسلامی مخاطب این سخنند؛ آنها باید همت بکنند.
درستی اعتراض به استفاده نکردن از نفت و ثروت و امکان سیاسی علیه صهیونیستها
بسیاری از نویسندگان و روشنفکران دنیای اسلام به سردمداران برخی از کشورهای اسلامی و دولتهایی که رفتار مناسبی در مقابل صهیونیستها ندارند، اعتراض میکنند و میگویند چرا از نفت و ثروت و از امکان سیاسی خود علیه صهیونیستها استفاده نمیکنید؟ البته این اعتراض وارد است و به نظر ما این اشکال، اشکال درستی است؛ اما عیناً میشود همین سؤال را در دنیای روشنفکری، نویسندگی و دنیای دانشگاهها مطرح کرد: چرا از سرمایه عظیم علمی و روشنفکری، چنان که باید و شاید، استفاده نمیشود؟ گاهی یک شعر و یک قصیده تأثیری میگذارد که بسیاری از پولها و ثروتها نمیتواند آن اثر را به وجود آورد. یک …
ارتکاب علنی محرمات و بیدینی آشکار
امروز هم اگر شما بروید و تَهِ دلِ علماى بسیارى از کشورهاى اسلامى را بکاوید، خواهید دید که حاکمانشان را هم ظالم و هم ضدّ دین مىدانند. خوب؛ معلوم است: وقتى رئیس یک کشور، علناً شُرب خَمر مىکند، علناً محارم الهى را هتک مىکند، علناً حرم خودش را به خلاف دستور صریح قرآن، بىحجاب در معرض قرار مىدهد، بىدینى او براى اهل دین، آشکار مىشود. حالا دروغ و خیانت و ارتباط با کفّار و گناهان اینگونه را که به راحتّى قابل انکارند، نادیده مىگیریم. اینها گناهان آشکار را که حدّ شرعى دارند، علناً انجام مىدهند. با چنین اوضاعى، آیا ممکن است که علماىِ دینىِ آن کشور، نسبت به آن نظام و دستگاه، ذرّهاى احساس ایمان و اعتقاد کنند!؟ حتّى در آن کشورهایى هم که به ظاهر بعضى از احکام شرعى اجرا مىشود، همه مىدانند که سرانشان، رؤسایشان، پادشاهانشان و شاهزادههایشان، افرادى …
سهیم بودن در رنج امت اسلامی و نابودی امید جوانان
امروز در دنیای اسلام، مسائل مهمی در جریان است که دل انبوه مسلمانان را در کشورهای مختلف، غرق غصّه کرده است. آنها غم میخورند، خون دل میخورند، ولی نمیتوانند چیزی بگویند. چرا؟ چون متأسّفانه بسیاری از سران کشورهایشان در این خونِ دل دادن به امّت اسلامی و نابود کردن امیدهای طبقات جوان در کشورهای اسلامی، سهیم هستند. یک مورد، قضایای مربوط به مسلمانان مظلوم فلسطین است و مورد دیگر مربوط به مسلمانان بیپناه بوسنی هرزگوین و بخصوص منطقهی بیهاج است. اینها همه درد است. به کشور خودمان نگاه نکنید که این دردها را همه - از عالیترین مسؤولین کشور تا آحاد مردم - آزادانه بر زبان …
پیروی از اربابان غربی در اعلام خطر اسلام و ایمان مردم خود
در آمریکا و کشورهاى اروپایى، رؤسا و سیاستمداران متعدّدى را میتوان شناخت که حدّاقل یک بار در گفتههاى خود صریحاً رشد و گسترش ایمان اسلامى را خطرى بزرگ دانسته و مبارزه با آن را لازم شمردهاند. هر چه گرایش عمومى جوانان مسلمان به ایمان و عمل اسلامى گستردهتر شده، این اظهاراتِ ناشى از سراسیمگى و دشمنى واضحتر گردیده است و اکنون کار به جایى رسیده که حتّى رؤسا و سیاستمداران بعضى از کشورهاى اسلامى نیز که همیشه عناد خود با اسلام را در زیر پوششى از نفاق پنهان میکردند، به پیروى از اربابان آمریکایى و اروپایىشان، علناً و صریحاً از خطر اسلام دم میزنند! و ایمان مقدّس مردمى را که بر آنان فرمان میرانند، براى خود خطر میشمرند.
ناچاری سران به تظاهر به اسلام به سبب خواست ملتها
امروز سران کشورهاى مسلمان ــ حتّى آنهایى که از اسلام بهرهى چندانى هم ندارند ــ خود را مجبور مىبینند تظاهر به اسلام کنند؛ چرا؟ چون ملّتها اسلام را میخواهند. امروز دستگاههاى کفر و استکبار جهانى در مقابل مسلمین احساس رعب میکنند؛ چرا؟ چون مسلمانها دیگر احساس حقارت ندارند. مسلمانها امروز از مسلمانىِ خودشان در هیچ نقطهى دنیا خجالت نمیکشند بلکه به آن افتخار میکنند؛ اینها را انقلاب کرد.
سستعنصری و قدرتطلبی و راحتطلبی بعضی و شکلگیری خیانتی عمومی
… حضور و مقاومت جدّى و هوشیارانهاى از خود نشان میدادند، امروز از اینهمه مصیبت و بلائى که میوهى زهرآگین شجرهى خبیثهى دولت صهیونیستى است، در این منطقه خبرى نبود و شاید ملّتهاى منطقه و بخصوص ملّت مظلوم فلسطین از آنچه در این ۴۵ سال کشیده است، معاف میبود. آن روز سستعنصرىِ بعضى و قدرتطلبىِ بعضى و راحتطلبىِ بعضى و ناهشیارىِ بعضى، دست به هم داد و خیانتى عمومى را شکل بخشید و نتیجه آن شد که شد: هزاران خونِ بناحقریخته، هزاران ناموس هتکشده، هزاران خانهى ویرانشده، هزاران سرمایهى بربادرفته، هزاران آرزوى دفنشده، هزاران روز و شبِ تلخ و مصیبتبارى که با گرسنگى و دربهدرى و بىخانمانى و اشک و آه یک ملّت، در اردوگاههاى اردن و لبنان سپرى شده، یا در وطن اشغالى در زیر چکمه و سرنیزهى دشمن به سر آمده، هزاران انسانى که بى هیچ جرمى در معرض سختترین عقوبتهاى زمانه قرار گرفته، و هزاران غم ناگفتنى دیگر که جز آنان که روزهاى جان کندنِ تدریجى در اردوگاه را در مجاورت خانهى غصبشدهى خود یا در خانهى زیر قیمومت بیگانه میگذرانند، کسى دیگر قادر به درک آن نیست ... همهوهمه از آن خیانت بزرگ پدید آمد و آن خیانت، خیانتهاى دیگر را به دنبال آورد، و این امواج خیانت، چه فضیلتها را که خشکاند و چه روحیهها را که میراند و چه شعلهها را که فسرد..
رد ادعای حاکمان مدعی مسلمانی که شکاف فقیر و غنی را افزودند
… نائل آیند. دعوت به نظام اسلامى، منهاى اعتقادى راسخ و عملى پیگیر در راه عدالت اجتماعى، دعوتى ناقص، بلکه غلط و دروغ است و هر نظامى هر چند با آرایش اسلامى، اگر تأمین قسط و عدل و نجات ضعفا و محرومین در سرلوحهى برنامههاى آن نباشد، غیر اسلامى و منافقانه است. و از همین جا است که ادّعاى سلاطین و حکّامى که با وجود داعیهى مسلمانى و شعار پیروى از قرآن، راه دیگر جبّاران را پیموده و فاصلهى فقیر و غنى را بیشتر کرده و خود در صف اغنیا قرار گرفته و از درد فقرا و پابرهنگان غافل ماندهاند، چه در تاریخ و چه در زمان حاضر، همواره از سوى هوشمندانِ آشنا به معارف قرآن و اسلام، مردود دانسته شده است.
فسق و نوکری دشمنان خدا از سوی سران برخی کشورهای مسلماننام
ایران مثل بسیارى از کشورهاى مسلماننام نیست که علیالظّاهر نام کشور، اسلامى باشد و سران و رهبران دم از اسلام بزنند، امّا عمل خود آن سران بیشتر از همهی آحاد مردم یا اکثر آنها از اسلام دور و بیگانه باشد. در اینجا براى آن کسانى که در رأس امور هستند، شرط قبول مسئولیّت و تحمّل مسئولیّت، ایمان و تقوا است. اینجا مثل بعضى از کشورهاى اسلامىِ دیگر نیست که مسئولین و رهبران، فسق کنند، فجور کنند، محرّمات کبیره را -که قرآن، ناطق به حرمت آنها است- عملاً انجام بدهند، شرب خمر کنند، تجاوز و تعدّى از حدود الهى بکنند، نوکرى دشمنان خدا را بکنند، دشمنى با بندگان صالح خدا بکنند، فشار بر روى مؤمنین و متّقین و علما وارد کنند و درعینحال نام خودشان را مسلمان بگذارند. اینجا، آنجور نیست.