قیام در حدود مازندران و پذیرش امامتش از سوی زیدیه
… و حرکت کند، واِلّ امام نیست. اینها یک گروه بودند در شیعه که معتقد بودند باید قیام کرد و اگر کسی قیام نکند و انقلاب مسلحانه نکند، او اصلاً امام نیست. لذا آنها بعد از حضرت زید سلماااللهعلیه که فرزند امام چهارم علیهالسلام است، کسی را به امامت قبول نکردند. اینکه میگویم قبول نکردند، نهاینکه در آن زمان بودند و قبول نکردند، در آن زمان اصلاً زیدیهای وجود نداشت، زیدیه بعد بهوجود آمد، بنابراین امام باقر علیهالسلام را به امامت قبول نکردند، بلکه یحییبنزید پسر زید را ـ که او هم در حدود مازندران قیام کرد و مدتی مبارزه کرد و کشته شد ـ به امامت پذیرفتند. بعد هم این سلسله ادامه پیدا کرد تا سالهای بعد و تا همیشۀ زمان. زیدیه یک گروهی بودند که بهتدریج یک فقهی پیدا کردند و یک تاریخ مخصوصی و یک معارف خاصی، و یک فرقهای شدند بر روی دیگر فرقههای اسلام. یک عده اینها بودند.