بیان ماجرای عاشورا، فقط بیان یک خاطره نیست. بلکه بیان حادثهای است که - همانطور که در آغاز سخن عرض شد - دارای ابعاد بیشمار است. پس، یادآوری این خاطره، در حقیقت مقولهای است که میتواند به برکات فراوان و بیشماری منتهی شود. لذا شما ملاحظه میکنید که در زمان ائمّه علیهمالسّلام، قضیه گریستن و گریاندن برای امام حسین علیهالسّلام، برای خود جایی دارد. مبادا کسی خیال کند که در زمینه فکر و منطق و استدلال، دیگر چه جایی برای گریه کردن و این بحثهای قدیمی است! نه! این خیالِ باطل است. عاطفه بهجای خود و منطق و استدلال هم بهجای خود، هر یک سهمی در بنای شخصیّت انسان دارد. خیلی از مسائل است که باید آنها را با عاطفه و محبّت حل کرد و در آنها جای منطق و استدلال نیست. شما اگر در نهضتهای انبیا ملاحظه کنید، خواهید دید وقتی که پیغمبران مبعوث میشدند، …
جایگاه گریستن و گریاندن برای امام حسین (ع) در زمان ائمه (ع)
لذا شما ملاحظه میکنید که در زمان ائمه علیهمالسلام قضیۀ گریستن و گریاندن برای امام حسین علیهالسلام برای خود جایی دارد. (73/3/17)
سفارش به گریستن برای امام حسین (ع) بدون منع گریه بر دیگر مصیبتها
امام رضا علیهالسلام میفرمایند: «یَابنَشَبیبٍ، اِن کُنتَ باکیاً لِشَیءٍ فَابکِ لِلحُسَینِ»[5] این درس است. به هر چیزی خواستی گریه کنی، برای حسین هم گریه کن. نهاینکه گریه بر چیزهای دیگر ممنوع است؛ نه، انسان فرزندش، پدرش، برادرش، دوستش بمیرد، ولو شهید هم نشود، گریه کند اشکالی ندارد. نمیگویند اگر خواستی گریه کنی، [بلکه] «اِن کُنتَ باکیاً لِشَیءٍ» اگر [برای چیزی گریان بودی] «فَابکِ لِلحُسَینِ» برای حسین هم گریه کن.
کوچکشدن مصیبتهای انسان در مقایسه با مصیبت امام حسین (ع)
چرا؟ برای اینکه یک مقایسهای بهوجود بیاید بین مصیبت امام حسین و مصیبت شما. این مقایسه چشم شما را خشک خواهد کرد. هر مصیبتی داشته باشید، تا این مقایسه بهوجود بیاید، میبینید نه، آن بالاتر است؛ اصلاً برای آن باید گریه کرد. وقتی میگوییم برای آن باید گریه کرد، یعنی برای آن باید غصه خورد؛ برای آن باید غمگین شد، برای آن باید متأثر شد. اصلاً همهچیز درمقابل آن هیچ است، حتی مصیبت انبیا و اولیا؛ مثلاً مصیبت امیرالمؤمنین درمقابل مصیبت امام حسین هیچ است. …