همنشینی و دلجویی از فقرا افزون بر کمک مادی در سیرهٔ امیرالمؤمنین (ع)
مثلاً رحم و رقّت قلب در کنار قاطعیت و صلابت، با هم نمیسازد؛ اما در امیرالمؤمنین عطوفت و ترحّم و رقّت قلب در حدّ اعلاست که واقعاً برای انسانهای معمولی، چنین حالتی کمتر پیش میآید. مثلاً کسانی که به فقرا کمک کنند و به خانوادههای مستضعف سر بزنند، زیادند؛ اما آن کسی که اوّلاً این کار را در دوران حکومت و قدرت خود انجام دهد، ثانیاً کارِ یک روز و دو روزش نباشد - کار همیشهی او باشد - ثالثاً به کمک کردن مادّی اکتفا نکند؛ برود با این خانواده، با آن پیرمرد، با این آدم کور و نابینا، با آن بچههای صغیر بنشیند، مأنوس شود، دل آنها را خوش کند و البته کمک هم بکند و بلند شود، فقط امیرالمؤمنین است. شما در بین انسانهای رحیم و عطوف، چند نفر مثل این طور انسان پیدا میکنید؟ امیرالمؤمنین در ترحّم و عطوفتش، اینگونه است.
احسان و اطعام و کمک به مستحقان از مصادیق عبادت
هر عمل حسنهای که انجام دهید، احسان، اطعام و کمک به کسی، احوالپرسی از مستحقی، اقدامی برای مردم محروم، اقدامی برای جامعه اسلامی، کاری برای پیشرفت زندگی مردم؛ همه اینها عبادت است.
توصیه به مردم برای شرکت در کمک به مستمندان
من میخواهم عرض کنم که این حضور را ادامه و بلکه افزایش دهید. همه مردم - بخصوص جوانان - باید هم در صحنه علمی و هم در صحنهی معنوی و عبادی و هم در صحنههای اجتماعی - مثل کمک به آحاد مردم، کمک به مستمندان، ورزش و کارهای گوناگون دیگر - شرکت کنند. این هم توصیه دیگری است که اگر انشاءاللَّه مورد توجّه مردم قرار گیرد - که انشاءاللَّه خواهد گرفت - یقیناً بر آینده ما اثر خواهد گذاشت.