رفتن به محتوای اصلی

همدردی

نام‌های دیگر: همدردی با فقرا، همدردی با مردم

مقایسهٔ دیدگاه رهبران
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

شریک شدن در رنج دیگران، از همدردی مردم با مصیبت‌زدگان تا همدردی مسئولان با مردم.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:بیانات در خطبه‌های نمازجمعه‌— ۱۳۷۸/۰۹/۲۶

سیر زمانی

از ۱۳۷۸ تا ۱۳۹۵
۱۳۷۸۱۳۹۵

روی هر سال بزنید تا فقط شاهدهای همان سال نمایش داده شود.

لزوم همدردی مسئولان با رنج مردم و نشان دادن عزم برخورد

… بین پنجاه‌میلیون و یک‌میلیون غیرعادلانه نیست؟ شما امروز در دستگاه دولتی‌تان کسی که از شما یک‌میلیون، یک‌میلیون‌ودویست، یک‌میلیون‌وپانصد، دو میلیون حقوق بگیرد ندارید؟ فراوان. خب، آن‌وقت یک نفر هم سی‌میلیون میگیرد، چهل‌میلیون میگیرد! این غیرعادلانه نیست؟ با مردم هم‌دردی کنید که مردم احساس کنند که همان رنجی را که او میبرد شما هم میبرید و نشان بدهید که عزم راسخ دارید که با این قضیّه برخورد کنید و جلویش را بگیرید و اجازه ندهید؛ این را نشان بدهید به مردم. به هر حال این نکته‌ی [مهمّی] است. به نظر من برای متخلّف‌ اصلاً نباید عذر تراشید؛ برخورد هم بایستی قاطع باشد؛ مخصوص قوّه‌ی مجریّه هم نیست. در همه‌ی قوا و در همه‌ی سازمانها، همین معنا ساری و جاری است؛ همه بایستی این را رعایت بکنند. خب، قوّه‌ی مجریّه جلوی چشم …

بی‌تفاوت نبودن همیشگی مردم در برابر حوادث گوشه‌ای از کشور

… خودمان و جامعه‌ی خودمان یا مربوط به امت اسلامی است. آنچه که مربوط به ماست، در درجه‌ی اول، حادثه‌ی تلخ و مصیبت‌بار زلزله است برای جمعی از هم‌میهنان عزیز ما. اگرچه در یک نقطه‌ی از کشور و گروهی از مردم در این حادثه آسیب دیدند، لیکن غم برای همه‌ی مردم کشور است. انسان این را میداند و احساس میکند و تجربه‌ها هم همین را نشان میدهد که مردم کشور ما در برابر یک چنین حوادثی که در گوشه‌ای از کشور به وقوع میپیوندد، هرگز بی‌تفاوت نبوده‌اند؛ در این حادثه هم بحمداللّه مردم وارد شدند و باز هم باید ادامه پیدا کند. حادثه، حادثه‌ی تلخی است؛ ویرانی‌های زیادی است؛ تلفاتی هم وجود داشته است، که مسئولین آمار تلفات و حوادث را ذکر کردند. آنچه که بر عهده‌ی مسئولین و بر عهده‌ی آحاد مردم است، کمک به وظائفی است که بر دوش ماست.

همدردی مردم سراسر کشور با زلزله‌زدگان

… انجام گرفته است؛ کارهای اصلی بعد از این است؛ بازسازیها، محکم‌سازیها، مقاوم‌سازیها باید بتواند ان‌شاءاللّه چهره‌ی این منطقه را بعد از زلزله عوض کند. از خدای متعال میخواهیم که این توفیق را به مسئولین بدهد؛ شما هم همکاری کنید. آحاد مردم با مسئولین همکاری کنند. مردم سراسر کشور هم آنطوری که من اطلاع پیدا کردم و حدس میزدم و مشاهده شد، همدرد با شما هستند. اینجور نیست که یک قطعه‌ی از کشور یک مصیبتی داشته باشد، دیگران نسبت به آن بیتفاوت باشند؛ نه، همه احساس همدردی میکنند. بحمداللّه ملت ما یک ملت یکپارچه است، یک ملت متحد است؛ و به خاطر همین اتحاد، نیرومند است. این قدرتی که امروز ایران اسلامی دارد، این عزتی که امروز ملت ایران دارد، بخش مهمی از آن به خاطر همین اتحاد و اتفاقی است که بین اقشار مختلف مردم در قسمتهای مختلف وجود دارد.

همدردی مردم سراسر کشور با داغدیدگان زلزله

رهبر انقلاب: دولت واقعاً دارد زحمات خودش را میکشد، مردم هم خدمات زیادی دارند میکنند. واقعاً مردم داغدارند، همدردند. همه‌ی مردم در سرتاسر کشور، بخصوص در همین مناطق، همدردی میکنند. مسئولین هم واقعاً دارند زحمت میکشند. همان طور که دوستان گفتند، مدیریت یک قدری تقویت بشود تا عدالت رعایت شود.

درک حال گرسنگی فقیر از سوی غنی در روزه

… است. تمرین و ورزش است؛ یک ورزش بسیار با اهمیت‌تر از ورزش جسمانی در این کار وجود دارد. روایاتی از ائمه علیهم‌السّلام وارد شده است که به همین مرحله از روزه توجّه دارد. یک روایت از امام صادق علیه‌الصّلاةوالسّلام است که میفرماید: «لیستوی به الغنی و الفقیر[2] »؛ خدای متعال روزه را واجب کرده است، تا در این ساعات و روزها، فقیر و غنی با یکدیگر برابر شوند. انسانی که تهیدست و فقیر است، نمیتواند در طول روز هرچه هوس کرد، بخرد و بخورد و بیاشامد؛ اما آدمهای غنی، در طول روز، هرچه که هوس میکنند و هرچه که میخواهند، برایشان فراهم است. غنی، حال فقیر و گرسنگی فقیر و تهیدستی او را از به‌دست آوردن چیزهایی که مورد اشتهای اوست، درک نمیکند؛ اما در روزی که روزه میگیرد، همه یکسانند و با اختیار خودشان، از مشتهیّات نفسانی محرومند. یک روایت دیگر از امام رضا علیه‌السّلام نقل شده است که به نکته دیگری اشاره دارد. میفرماید: «لکی یعرفوا الم الجوع و العطش و یستدلوا علی فقر الآخره[3] » در این روایت، به …

لزوم بی‌قراری مسئولان در برابر رنج هر فرد جامعه

… و بالاتر و پایین‌تر و همه، مشمول این جمله‌اند ـ با مردم باید مثل پدر مهربان نسبت به فرزندان باشد.[9] اگر به شما خبر برسد که فرزندتان از بیماری، از سرما، از گرما، از گرسنگی، از تحقیر، از اهانت و از غربت رنج می‌کِشد، چه حالی پیدا می‌کنید؟ می‌توانید تحمل کنید؟ در سطح [جامعه] نسبت به هرکس چنین اتفاقی بیفتد، تا آنجایی که شما علم و اطلاع دارید، باید همین احساس را داشته باشید؛ نباید آرام و قرار داشته باشیم. (82/5/15)