خود «سائل» یک خصوصیّتى دارد. ما بعضى از روشنفکرهاى آن زمانهاى قبل از پیروزى انقلاب را دیده بودیم که میگفتند به سائل چرا کمک میکنید! من واقعاً دیده بودم؛ حتّى از افراد مذهبى هم تحت تأثیر آن فکر قرار گرفته بودند که به این فقرا چرا کمک میکنید. غافل از اینکه خب، این یک حکم الهى است؛ یعنى در حکومت حق هم باز یک جاى خالىاى باقى میماند براى کمک کردن به سائل و محروم: وَ فیِّ اَموالِهِم حَقٌّ لِلسّاٰئِلِ وَ المَحروم.[3] شما بحمدالله بخش سازمانىِ این کار را به عهده گرفتهاید.
سفارش به یاری مستمندان بهویژه در ایام عید و رمضان
امیدوارم که ملّت ایران با تجربهى از گذشتهها، برادرى و همکارى و همدلى در میان یکدیگر را قدر بدانند و آن را هر چه بیشتر کنند. مردم با هم مهربان باشند، مردم به کمک هم بشتابند؛ بخصوص در این ایّام به کمک مستمندان بشتابید. کسانى که دارند و میتوانند، به کسانى که نادار هستند، محتاج کمکند و مستمندند، حتماً کمک کنند. این روح همکارى و همیارى در میان ملّت ما که سنّت قدیمى است و دستور عالى اسلام است، چیز بسیار ارزشمندى است؛ آن را حفظ کنید. بخصوص در ایّام عید و ایّام ماه مبارک رمضان، به آن بیشتر اهمّیّت بدهید. این روحیه ــ روحیهى مردمدوستى، روحیهى ایثار، از خودگذشتگى، براى …
حق نیازمند در مال دیگران، نه تفضل، به تعبیر قرآن
… انفاق و روح نیکوکارى بایستى در جامعه توسعه پیدا کند و جزو ایمان مردم بشود. هر کسى بنا را بر این بگذارد که در اموالش ــ وَ فیِّ اَموالِهِم حَقٌّ لِلسّاٰئِلِ وَ المَحروم ــ واقعاً یک حقّى قائل باشد یعنى این را حقّ او بر خودش بداند؛ تفضّل خودش بر دیگرى نداند؛ قرآن اینجورى میگوید؛ نمیگوید که شما تفضّل میکنید به دیگرى؛ میگوید او حق دارد در مال شما. در یک آیهى دیگر دارد: حَقٌّ مَعلوم.[7] به هر حال، این را باید ما به عنوان یک فرهنگ دربیاوریم در جامعهى اسلامى. جامعهى اسلامى به این است که رفتارهاى اسلامى هم وجود داشته باشد به معناى وسیعترِ احکام اسلامى؛ حکم اسلامى فقط «بکن و نکن» نیست به صورت واجب بلکه …