تأثیر شیوهٔ برخورد هنگام کمک در دوستی یا دشمنی نیازمند
نکتهى سوّم هم تکرار آن حرفهایى است که به ایشان زدم؛ فراموش نکنید مسئلهى فرهنگى خیلى مسئلهى مهمّى است؛ همهى این کارها یک طرف، فرهنگ یک طرف. میدانم خیلى حرفها در سینهتان هست، بگذارید انشاءالله جلسهی بعد بگویید. ببینید، اگر چنانچه ما به یک نفرى یک کمکى بکنیم، امّا همینطور که داریم به او کمکى میکنیم، بگوییم بگیر زهرِ مار کن، این دوست میشود با ما یا دشمن میشود؟ حالا ممکن است اوّل بگوید خیلى ممنون آقا، نوکرت هم هستم؛ امّا در دلش میگوید مردهشوى شکلت را ببرند، خودت زهرِ مار کن. یعنى یک وقت این[جور] است، یک وقت هست که میروید میگویید قربانت بروم، من که نتوانستم به تو خدمتى بکنم، شرمندهى تو هستم، چه کار کنم، انشاءالله خدا به هر دویمان کمک کند؛ میروید. این با شما دوست میشود یا دشمن میشود؟ زبان این [است]؛ من نمیگویم شما زبانى کار کنید، نه، باید عملى کار کنید، بنیاد باید عملى کار کند، امّا کار فرهنگى را اینجورى تشبیه کنید. مثلاً فرض کنید اگر ما در کردستان آن قدرى که الان کار عمرانى و کار نظامى شده است ــ …
محدود بودن هدف کارهای خیریهٔ پیش از انقلاب به رفع نیاز فوری
قبل از انقلاب قضیّه اینجورى نبود؛ قبل از انقلاب هر کس یک پولى داشت ــ خب، رفقا همه میدانند دیگر ــ یک گوشهاى، یک خلأیى را پُر میکردند و کارى به خیر و شرّ جامعه نداشتند؛ مقصود این بود که مثلاً این فقیر سیر بشود؛ فرضاً بچّههاى این مدرسه یا این دارالایتام لباس تنشان کنند؛ بیش از این مقصودى نبود. الان قضیّهى ما فقط این نیست؛ قضیّهى ما راه بردن یک نظام اسلامى است که ۱۴۰۰ سال اسلام به مردم وعده داده؛ حالا ما میخواهیم آن وعدهها را عمل بکنیم. بعضى خیال میکنند وعدهى ما، وعدههایى است که دولت به مردم میدهد؛ نه، دولت وعده بدهد [یا] ندهد، ما وعده دادیم، …