تصمیم محافل انگلیسی برای تجزیهٔ عراق، سوریه، یمن و لیبی
… خلیج فارس صمیمیاند؛ نه، میخواهند استفاده کنند، میدانند آنها را میشود زیر بار گرفت؛ میآیند با آنها اینجوری حرف میزنند- میگویند ایران تهدید است! خب، تهدید خود انگلیسهایند. امروز محافل انگلیسی مینشینند برای منطقه و برای ایران اسلامی تصمیمگیری میکنند؛ یکی از تصمیمهایشان تجزیهی کشورهای منطقه است. این چیزی که عرض میکنم، تحلیل نیست، حدس نیست؛ اینها اطّلاعات است. میگویند دوران یک عراق، یک سوریه، یک یمن، یک لیبی گذشته؛ یعنی عراق تجزیه بشود، سوریه تجزیه بشود، لیبی تجزیه بشود، یمن تجزیه بشود؛ اسم ایران را نمیآورند، چون جرئت نمیکنند، میترسند. از افکار عمومی ایران بشدّت میترسند وَالّا همان حرفی را که محمّدرضا قبل از رفتن گفت که «اگر ما برویم، ایران میشود ایرانستان» -منظورش این …
ناکافی بودن پول بدون نیروی انسانی برای اقتصاد برتر جهان شدن
یک نکتهی اساسی در این چیزی که من در نمایشگاه و در اجمالِ صحبتهایی که آقایان کردند مشاهده کردم، مسئلهی وجود ابتکار است. ابتکار هم از هر کسی برنمیآید؛ نیروی انسانی نخبه میتواند ابتکار کند، و ما در کشورمان این ثروت عظیم را داریم. حالا بعضی از کشورها در منطقهی ما ادّعا میکنند که میخواهند مثلاً فرض کنید تا فلان سال، اقتصاد چندم جهان بشوند! فقط با پول نمیشود اقتصاد چندم جهان شد؛ نیروی انسانی لازم است؛ نیروی انسانیتان کجا است؟ ندارند. آنچه میتواند راههای دشوار را بپیماید و کشور را به اوج برساند، به قلّه برساند، در درجهی اوّل، نیروی انسانی توانا و نخبه است؛ از این جهت، ما یک ثروت عظیمی داریم. تا آنجایی که من اطّلاع دارم و من میشناسم، کمتر کشوری دُوروبَرمان به قدر ما برخوردار از این ثروت …
ترس از آیندهٔ مبهم به سبب اتکا نداشتن به ملتها
… به کمتر از این قانع نیستند؛ دوست و دشمن هم نمیشناسند. امروز بعضی از کشورهای منطقه جزو دوستان سنّتی امریکا هستند. اگر به این حیوان درنده متجاوز - رژیم صهیونیستی - امکان داده شود و راهها در مقابلش باز شود، یقیناً نوبت آنها هم خواهد رسید؛ خودشان هم میدانند. حتّی بعضی از کشورهای منطقه پیش ما هم اظهار ترس کردهاند! اینها از آینده مبهم خودشان میترسند، چون به ملتهاشان متّکی نیستند. پس نسخه تسلیم، نسخه درستی نیست.
بینقشی مردم در انتخاب و نظارت بر حاکمان در برخی کشورهای منطقه
امروز در بعضی از کشورهای نزدیک ما در همین منطقه، مردم کمترین نقشی در انتخاب مسؤولانشان ندارند. مسؤولانی بر آنها حکومت میکنند که مردم در آمدن و رفتنشان، مدت حکومتشان، ثروتشان، عیاشیهایشان و استفادههایشان کمترین نقشی و کمترین نظارتی ندارند. در بعضی از کشورها هم صورت ظاهر، دمکراسی است؛ اما در باطن، حضور مردم نیست. تسلّطِ مراکز قدرت بیگانه یا خودی در آنها به نحوی است که مردم درواقع در اداره کشور هیچ نقشی ندارند.
لزوم فراموش نکردن چگونگی پیدایش رژیم صهیونیستی برای دفع خطر آن
… بدیهی است، هر کس که آن رژیم متجاوز و متعرّض و غیر قانونی را پشتیبانی میکند، در جرائم آن، سهیم و شریک است. امروز صهیونیستها و پشتیبانانشان آن قدر گستاخ شدهاند و وقاحت را به جایی رساندهاند که در اطراف دنیا راه میافتند و علیه جمهوری اسلامی، تبلیغ میکنند! اگر ملتها و دولتهای منطقه، فراموش نکنند که نظام غاصب صهیونیستی برای چه و چگونه به وجود آمد، گستاخی او به اینجاها نمیرسد؛ و الاّ ملتهای منطقه را خطر بزرگی تهدید میکند. پشتیبانان رژیم صهیونیستی هم در هر تعرّض و تجاوز و حرکتی که علیه کشورهای همسایه سرزمین مقدّس فلسطین انجام گیرد، سهیم خواهند بود.