اینکه بالخصوص پیشکسوتان در هفتهی دفاع مقدّس مورد توجّه قرار میگیرند، به خاطر ارزش پیشکسوتی و پیشگامی در حوادث مهم است: سابِقوا اِلیٰ مَغفِرَةٍ مِن رَبِّکُم؛[2] سبقت گرفتن و گام نهادن در راههای نرفته یک ارزش است. البتّه هفتهی دفاع مقدّس متعلّق به همهی رزمندگان و مجاهدان و شهدا و خانوادههای آنها و مانند اینها است، لکن پیشکسوتان و کسانی که زودتر و سریعتر و جدّیتر وارد میدان شدند، یک ارزش مضاعفی دارند. پیشکسوت چه فرمانده باشد، چه رزمندهی عادّی باشد، چه پزشک باشد، …
ارزش پیشقدمی در اجابت دعوت و کمارزشی اقدام دیرهنگام
… و سیاهان و عقبافتادههایی را که دعوت اسلام را فهمیده بودند، دلگرم کنند و آنها را در این دایره نگهدارند و دیگران را تشویق کنند؛ و بالاخره آنوقتیکه لازم بود برای نجات جان پیغمبر، در رختخواب پیغمبر بخوابد؛ در تمام این میدانها امیرالمؤمنین پیشقدم بود. پیشقدمی مهم است، خیلیها کار را انجام میدهند، اما بعد از وقت خودش! ارزشی ندارد. خیلیها کار را انجام می دهند، ندا را اجابت میکنند، اما دیر؛ ارزش دارد، اما نه آنچنان ارزشی که انسانها را به شگفتی وادار کند. بعضیها هم همیشه، پیشاپیش صفوف حرکت میکنند، پیشقراولان، پیشتازان، «اَلسّابِقونَ السّابِقونَ» که قرآن از آنها با آن عظمت یاد میکند.[6] امیرالمؤمنین جزو اینهاست؛ جزو پیشقدمهاست؛ جزو اولین کسانی بود که لبیک را میگفت. (63/3/30)