مانع شدن وکلا از پیشرفت محاکمات و تضییع اوقات مردم
وکلا این طوری هستند که نمیگذارند که پیش برود. حالا «ابتدایی»، بعدش «استیناف»[6]، بعد چه. چند دفعه برمیگردد از اول [بررسی] میشود. اینها جز تضییع اوقات مردم چیز دیگری نیست. محاکمات باید یک درجه باشد؛ یک قاضی صحیح باشد کار مردم را تمام کند، بروند مردم سراغ کارشان. همان کاری که پیشتر قاضیهای ما میکردند، مینشاندند اینها را و حرفهایشان را گوش میکردند، شاهدشان را میگرفتند، و چه میکردند، دو روز، سه روز، یک روز، و گاهی یک ساعت، دو …
طولانی کردن محاکمه با اعتراض به صلاحیت دادگاه و ایرادهای بیپایه
… مستقر شد و مجلس پیدا شد، این تحولات باید پیدا بشود؛ که این طور طول و عرض محاکمات، به این قدر طولانی شدن هم موجب این میشود که وقت مردم صرف بشود. آدم ده سال توی این سالنهای دادگستری هی راه برود و هی برود و برگردد، و آخرش معلوم نشود که به حقش میرسد یا نه. کارهایی را که یک قاضی اسلامی در یک روز و دو روز تمام میکرد، وقتی به دادگستری ما میرسد یک سال طول میکشد تا این وکیل بگذارد آن محاکمه در مجرا واقع بشود! از اول میآید به صلاحیت دادگاه اعتراض میکند. چند وقت باید طول بکشد که شما بیایید صلاحیت آن دادگاه را اثبات بکنید، که خیر، این دادگاه صالح است! بعد چند وقت بیاید صحبت بکند. یکوقتی یک شاهدی، یکی از علما امضا کرده بود که الآثم[5] فلان. مدتی طول داده بود که این اقرار به ذنب است و این فاسق است که دارد «الآثم»!
دیدار بیسابقهٔ قضات و وکلا با روحانیت در پرتو نهضت
آنچه اسباب خوشحالی است این است که این نهضت اسلامی ایران موجب شد که این اختلافات رو به نقصان گذاشت و رو به نابودی. دانشگاه با دانشجویان دینی ما با هم شدند. الآن این مجلسی که از آقایان قضات و آقایان وکلای دادگستری هست، هیچ وقت برای ما نبوده است. حالا ما با شما مواجهیم و درددلها را با شما میخواهیم بکنیم. ما زیاد درددل داریم آقا. و آن درددلی است که شماها دارید.