تصریح به خروج نه از سر سرکشی و فساد، بلکه برای اصلاح امت
… صحبتهایی داشتند؛ به نظر من میرسد که مربوط است این وصیت به هنگامیکه از مکه میخواستند خارج بشوند در ماه ذیحجه، که محمد هم آمده بود به مکه، آنجا هم با حضرت صحبتهایی داشت، این برای آنجاست ـ حضرت یک چیزی نوشتند دادند به برادرشان محمدبنحنفیه بهعنوان وصیت. آنجا بعد از شهادت به وحدانیت خدا میرسند به: «اَنّی لَمْ اَخرُجْ اَشِراً وَ لا بَطِراً وَ لا مُفسِداً وَ لا ظالِماً»[16] یعنی کسانی اشتباه نکنند، تبلیغاتچیها هم نیایند تبلیغ کنند که امام حسین هم مثل اینکسانیکه این گوشه و آن گوشه خروج میکنند برای اینکه قدرت را به چنگ بگیرند، برای خودنمایی، برای عیش، برای ظلم، برای فساد وارد میدان مبارزه و جنگ میشود، کار ما ازاینقبیل نیست؛ «وَ اِنَّمَا خَرَجتُ لِطَلَبِ الاِصلاحِ فی اُمَّةِ جَدّی». اصلاح، عنوان این کار همین «اصلاح» است، میخواهم اصلاح کنم. این همان واجبی است که قبل از امام حسین انجام نگرفته بوده است. «وَ اِنَّمَا خَرَجتُ لِطَلَبِ الاِصلاحِ فی اُمَّةِ جَدّی» این اصلاح از طریق «خروج» است، یعنی قیام؛ خروج یعنی قیام. این را حضرت در این …