نقد تفکر سپردن علم و صنعت به غربیها در برابر پول و نفت
دو طرز تفکّر وجود دارد در کشورهایى که از کاروان پیشرفتهاى علمى و صنعتى عقب ماندهاند؛ یک طرز تفکّر، غلط است، مایهى بدبختى ملّت است؛ یک طرز تفکّر، درست است. آن طرز تفکّر غلط، همان تفکّرى است که در دوران حاکمیّت عوامل آمریکا بر این کشور حاکم بود و آن اینکه علم و صنعت و تکنولوژى و امور فنّى باید بهوسیلهى خارجىها، اروپایىها، غربىها آماده بشود و به صورت محصول در اختیار ما قرار بگیرد؛ ما باید پول بدهیم، نفت بدهیم، از محصول کار آنها استفاده کنیم. این یک طرز تفکّرى بود. الان هم متأسّفانه این طرز تفکّر در بعضى از کشورهاى استعمارزده هنوز وجود دارد. میگویند ما پول میدهیم، غربىها براى ما میسازند، مىآورند اینجا نصب میکنند. گاهى احمقانه تصوّر میکنند که این یک نوع اربابى نسبت به غربىها است که ما پولدار …
ایجاد عمدی حلقههای مفقوده در صنعت کشور برای محتاج ماندن ملت
… این نبود که بیایند به مردم ایران علم و تکنولوژى را بیاموزند و تعلیم بدهند؛ کارشان این بود که بیایند به عنوان یک صاحبکار بزرگ، به عنوان یک دانا، یک مشت آدمهاى زیردستى را از این کشور انتخاب کنند، هم سرمایهى کشور را ببرند، هم کلید صنایع کشور دست خودشان باشد. لذا شما وقتى نگاه کنید به نقشهى صنعتى کشور، آن روزى که غربىها از این مملکت رفتند، آمریکایىها رفتند، بعضى از اروپایىها رفتند، خواهید دید که جورى ترتیب داده بودند این نقشه را که اگر دروازههاى این مملکت به روى غربىها بسته شد، ایرانىها خودشان عاجز بمانند از پیشبرد صنعت و ادارهى صنعت؛ یعنى حلقههاى مفقودهاى در سلسلهى صنعت این کشور عمداً به وجود آورده بودند با قصد اینکه این ملّت هیچ وقت نتواند روى پاى خودش بِایستد و کمر راست کند؛ میخواستند همیشه محتاج آنها باقى بماند. این یک طرز تفکّر.