نکتهی دوم این است که انقلاب ما، علیه ظلم و فساد و بدی بود؛ علیه اشخاص نبود. علیه چیزهایی بود که این ملت را بدبخت کرده بود و همینطور به سمت بدبختی بیشتری میکشاند؛ مثل وابستگی و ضعف ملی. وابستگی یعنی اینکه یک ملت را با همه توانهایش، به صورت انگل و طفیلی در آورند. این کار، میشد؛ شده بود و بیشتر هم میشد. مشکلات گوناگون اقتصادی، انسانی، اخلاقی و فرهنگی، ایران را تهی کرده بود. این انقلاب، علیه آن بدیها و آن زشتیها و آن پرچمهای گمراه کنندهای که برافراشته شده بود، به پا خاست.وابستگی به بیگانه
نامهای دیگر: وابستگی، وابستگی به بیگانگان، وابستگی به خارج، وابستگی به شرق و غرب، وابستگی به قدرتها، وابستگی به قدرتهای بیگانه
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
تکیهٔ کشور و ادارهٔ آن بر قدرتهای خارجی و پیامدهای آن برای استقلال.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در دیدار جمعی از فرزندان ممتاز شاهد و جانبازان مشهد و تهران و استان کردستان— ۱۳۶۹/۰۶/۲۱
سیر زمانی
از ۱۳۶۹ تا ۱۴۰۳۱۳۶۹۱۴۰۳
فقط سال ۱۳۷۲همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
شاهدها (۱ پاراگراف)
رد نیاز به تکیه بر دیگران با پذیرش مراوده و همکاری ضابطهمند
ما بحمدالله چیزى کم نداریم. من به این معنا هیچ اعتقادى ندارم که جمهورى اسلامى از برآوردن آن خواستهى خودش ــ خواستهى انقلاب ــ که تشکیل یک جامعه بر اساس «عدالت اجتماعى» و «رفاه عمومى» است، ناتوان است؛ نه، من به هیچ وجه به این اعتقاد ندارم. و به این هم که ما در این قضیّه نیاز به تکیهى به دیگران داریم، اصلاً اعتقادى ندارم. البتّه مراودهى با دیگران، استفادهى از دیگران، همکارى با دیگران، داد و ستد با دیگران، با حدود و ثغورى که قانون و تدبیر مدیران بالا و سیاستهاى کشور مشخّص میکند، اینها همیشه خوب است، در همهى سطوح خوب است لکن تکیه نه، اتّکاء و استناد و ناتوانى بدون آن نه؛ چنین چیزى را من اعتقاد ندارم.