نکتهی دوم این است که انقلاب ما، علیه ظلم و فساد و بدی بود؛ علیه اشخاص نبود. علیه چیزهایی بود که این ملت را بدبخت کرده بود و همینطور به سمت بدبختی بیشتری میکشاند؛ مثل وابستگی و ضعف ملی. وابستگی یعنی اینکه یک ملت را با همه توانهایش، به صورت انگل و طفیلی در آورند. این کار، میشد؛ شده بود و بیشتر هم میشد. مشکلات گوناگون اقتصادی، انسانی، اخلاقی و فرهنگی، ایران را تهی کرده بود. این انقلاب، علیه آن بدیها و آن زشتیها و آن پرچمهای گمراه کنندهای که برافراشته شده بود، به پا خاست.وابستگی به بیگانه
نامهای دیگر: وابستگی، وابستگی به بیگانگان، وابستگی به خارج، وابستگی به شرق و غرب، وابستگی به قدرتها، وابستگی به قدرتهای بیگانه
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
تکیهٔ کشور و ادارهٔ آن بر قدرتهای خارجی و پیامدهای آن برای استقلال.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در دیدار جمعی از فرزندان ممتاز شاهد و جانبازان مشهد و تهران و استان کردستان— ۱۳۶۹/۰۶/۲۱
سیر زمانی
از ۱۳۶۹ تا ۱۴۰۳۱۳۶۹۱۴۰۳
فقط سال ۱۳۶۹همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
شاهدها (۳ پاراگراف)
کمک اروپا و آمریکا تنها به بهای وابستگی و از دست دادن شرف ملی
… میدهند و لاغیر. آنچه معنایش کمک باشد؛ داد و ستد را نمیگویم، بدهبستان را نمیگویم؛ بدهبستان یک امر معقولى است؛ هر کسى به قدر توان خودش یک چیزى میدهد، یک چیزى میگیرد. کمک، [یعنی] آن چیزى که امروز به عربستان سعودى میدهند؛ آن چیزى که براى کویت تدارک مىبینند؛ آنچه دیروز در جنگ با ما به عراق میدادند ــ کمک یعنى حمایت ــ این به قیمت وابستگى انجام میگیرد؛ به قیمت از دست دادن شرف، به قیمت از دست دادن ناموس ملّى یک کشور و یک ملّت انجام میگیرد. براى ملّت ایران با این انقلاب، با آن پیشینیه، با این ظرفیّت عظیم فکرى و علمى که این ملّت دارد، طبیعى و بدیهى است که چنین چیزى محال است و نظام جمهورى اسلامى بر مبناى دیگرى اصلاً به وجود آمده. در حال حاضر من در دنیا نمىشناسم کشور دیگرى را با این خصوصیّات؛ هر …تحقیر ملتها با دعوت از نیروی بیگانه برای دفاع بهجای تکیه بر ملت
… آمریکا به درد شما نمیخورد؛ امروز دارند بالعیان مىبینند؛ آمریکایىها را دعوت کردند، آوردند، منتظر نشستند تا ببینند آنها کِى تصمیم خواهند گرفت و چگونه تصمیم خواهند گرفت. این خوب است؟ این براى یک دولت بهاصطلاح مسلمان مایهى سربلندى است یا مایهى سرشکستگى است؟ اگر به ملّتهایشان تکیه میکردند، اینجور نمیشد. ملّتها با خون خود، با شرف خود، با ارادهى خود مىایستادند و آبروى ملّى خودشان و حیثیّت و شرف ملّى خودشان را حفظ میکردند. آن نیرویى که وارد یک کشور بشود براى دفاع از آن کشور، خودش را صاحبخانه خیال خواهد کرد، به صاحبخانهها زور خواهد گفت، از آنها توقّعات خواهد داشت، آنها را تحقیر خواهد کرد. این دولتهایى که به وسیلهى بیگانگان میخواهند از خودشان دفاع کنند، ملّت خودشان را تحقیر کردهاند و لکّهى این تحقیر تا سالهاى طولانى پاک نخواهد شد! این خوب است؟ اینها درسهاى عجیبى است.بهای گزاف کمک قدرتها: وابستگی و از دست دادن استقلال
… خودمان، به لیاقتهاى خودمان متّکى هستیم؛ باید هم متّکى باشیم. اگر به این متّکى نباشیم، موجودیّت این کشور و این ملّت بشدّت مورد تهدید و در خطر است. معناى این حرف این نیست که اگر ملّت ایران و مجموعهى نظام ایران از جایى کمک بخواهند، به آنها کمک داده نخواهد شد؛ چرا، شاید امروز آغوشهایى باز است، دستهایى دراز است که با کمترین اشارهاى از جمهورى اسلامى ایران، دوستىهایى را نشان بدهند، کمکهایى را ارائه بدهند؛ منتها آن کمکها و آن دوستىها به قیمت گزافى تمام خواهد شد، به قیمت وابستگى، به قیمت از دست دادن ارزشهاى اساسى یعنى استقلال، یعنى متّکى نبودن به هیچ قدرتى که انقلاب براى آنها به وجود آمد؛ واقعاً اینجور است؛ بخصوص در دنیاى امروز که یک دوقطبىگرى بسیار شدیدى در دنیا وجود دارد ــ قطب قدرتها و قطب وابستگان به قدرتها ــ فاصلهى اینها هم از لحاظ نیروى نظامى و سیاسى و اقتصادى یک فاصلهى ژرف و ناپیمودنى است.