برآمدن وزرا از مردم عادی و بازگشت به شغل قبلی پس از وزارت
… اگر هر یک از آحاد این کشور با رئیسجمهور این کشور ملاقاتى داشته باشد، احساس نمیکند که با او فرق دارد؛ آن حالت اشرافىگرى، آن حالت اوج کاذبِ طبقاتى که در همهى حکومتها شاید بتوانم بگویم ــ حالا تا آنجایى که ما میدانیم همه ــ وجود دارد، در جمهورى اسلامى نیست. وزرا جزو همین مردم معمولى کوچه و بازارند؛ از یک خانوادهى اشرافى جدا نشدند بیایند به مسند وزارت؛ به خاطر یک مسئولیّتى، یک تخصّصى، یک آگاهىاى او را آوردهاند از دانشگاه، از فلان شغل، گذاشتهاند در رأس وزارت؛ وقتى هم که از کار منفصل میشود، باز میرود سراغ همان شغل قبلىاش. دو سه سال قبل از این، یکى از وزراى زمان ما که از وزارت کنار رفت، همان هفتهى بعدش با دوچرخه یا موتور گازى عیالش را هم نشاند روى دوچرخه یا موتورگازی و با خودش آمدند نماز جمعه؛ یعنى شأن اجتماعى او این است که حتّى یک پیکان ندارد که زنش را بنشاند در پیکان و …