سپردن تزیین کوچهها با کاغذرنگی به نوجوانان و دانشآموزان
بعد هم ابتکار و برنامههاى جدید؛ ما قبلاً هم به برادرها در سالهاى گذشته عرض کردهایم که از همه چیز مهمتر، این است که فکر کنید [برای] شیوههاى جدیدى براى شادى؛ و هر چه میتوانید کمخرج؛ این کارهاى کمخرج مردمى مثل کاغذرنگى را [ترویج کنید]. بنده یک وقتى در نماز جمعه دو سه سال پیش گفتم[7] که جوانها، نوجوانها و بچّهمدرسهاىها هر کس در هر خانهاى هست، متعهّد بشوند کوچههاى خودشان را از این کاغذرنگىها رژه کنند.[8] مشغول میکند بچّهها را؛ خب چه اشکال دارد، این را به مدرسهها سفارش کنید و مدرسهها به آنها توصیه کنند. ما یک کلمه گفتیم، کسى آن روز دنبال آن را نگرفت که دنبال کنند؛ حالا شماها این را از طرق خودش دنبال بکنید. اگر بتوانید شما در سطح تهران مثلاً فرض کنید، ده هزار پسربچّهى جوان را مشغول این کار بکنید که چند روز بیایند بیرون با شوق و ذوق، نردبان بگذارند، بروند …