کنار گذاشتهشدن بهدست امیرالمؤمنین (ع) بهعنوان آیین برآمده از اجتهاد
این قاطعیت و سازشناپذیری امیرالمؤمنین است. امیرالمؤمنین درمقابل تمام احکام، همین کار را کرد، که البته نمونههای دیگر هم دارد. در مسئلۀ نمازهای تراویح[6]، در مسائل دیگر، آن چیزهایی که به نظر خلفای قبل از امیرالمؤمنین از روی اجتهاد ـ که اجتهاد به رأی را حجت میدانستند ـ بهعنوان یک آیین، وارد عمل دینی شده بود، امیرالمؤمنین اینها را کنار گذاشت. با قاطعیت کامل، آنچه را که خودش میفهمید که این اسلام است، این قرآن است، این سنت پیغمبر است، آن را عمل کرد؛ این یکی از جلوههای قاطعیت امیرالمؤمنین است.